Στιγμες Της Πολης

Πρόγραμμα : Χειμώνας - Άνοιξη 2012

2012-02-14T09:26:00.000-08:00

29/02/2012 - 19:30

Κοτόπουλο Με Δαμάσκηνα

των Μαρζάν Σατραπί & Βινσέντ Παρονό

Επίσημο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Βενετίας 2011

Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Τορόντο 2011

14/03/2012 - 19:30

Το Παιδί Με Το Ποδήλατο

των Ζαν-Πιερ & Λυκ Νταρντέν

Μέγα Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 2011

28/03/2012 - 19:30

Ο Θεός της Σφαγής

του Ρομάν Πολάνσκι

Συμετοχή στο Φεστιβάλ της Βενετίας 2011

Υποψήφιο για 2 Χρυσές Σφαίρες Γυναικείας Ερμηνείας

04/04/2012 - 19:30

Το Λιμάνι Της Χάβρης

του Άκι Καουρισμάκι

Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κιν/φου &

Εύφημος Μνεία από την Οικουμενική Επιτροπή του 64ου Φεστιβάλ Καννών 2011

Προβολή 01/02/2012 : 'Αλπεις

2012-01-26T09:07:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την νεα δημιουργία του Γιώργου Λάνθιμου '''Αλπεις".

'Αλπεις

του Γιώργου Λάνθιμου
με τους Αριάν Λαμπέντ, Αγγελική Παπούλια, Άρη Σερβετάλη

Βραβείο Σεναρίου στο 68ο Φεστιβάλ Βενετίας 2011

Υπόθεση:

Μια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της έχουν δημιουργήσει μια ομάδα. Αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους. Προσλαμβάνονται από τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών. Η ομάδα ονομάζεται Άλπεις και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες.

Κριτικές :

Ο Λάνθιμος ανταλλάσσει τη δραματική σάτιρα μ’ ένα ψυχρό γκανγκστερικό ιδίωμα, όπου η «αναντικατάστατη» ομάδα με τους υποκατάστατους εκμεταλλεύεται τον πόνο, προσφέροντας το ξεροκόμματο της συντροφιάς με μεθοδικό επαγγελματισμό. Ό,τι ζητάς παίρνεις. Η έκκληση για παρέα είναι πραγματικό περιστατικό, ένα ακόμη αποδεικτικό απόγνωσης μεταφυσικής ερημιάς. Οι Άλπεις είναι μια τολμηρή ταινία, έμμεσα πολιτική, βαθιά ανθρώπινη. - Lifo

Οπτική, καδραρίσματα, διεύθυνση φωτογραφίας, σε υψηλά επίπεδα, θα συναρπάσουν το βλέμμα των περισσότερο μυημένων στη «σχολή Λάνθιμου», η ημιμπρεχτική υποκριτική αυτή τη φορά δε συγκρούεται με τη νατουραλιστική καθοδήγηση, η Αγγελική Παπούλια κατανοεί σε βάθος την υπόσταση του «πολλαπλού» ρόλου της και μεγαλουργεί με άνεση, τα αστεία (ποιος περίμενε να ηχήσει στην ταινία η πάλαι ποτέ παπανδρεϊκή, αν και αγαπητή από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας, Carmina Burana;) εκπλήσσουν και δονούν το εσωτερικό κενό ή την αμηχανία του θεατή και οι Άλπεις κατακτούν το δύσκολο υψόμετρο - στόχο που έχει βάλει ο δημιουργός τους. - mftm.blogspot.com

«Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι “Άλπεις” του Γιώργου Λάνθιμου αποτελούν μία μεταμοντέρνα επαναπροσέγγιση της (κινηματογραφικής) κοσμοθεωρίας περί σύγχρονης σκέψης, που πρώτος ανέπτυξε ο Κρόνενμπεργκ.»- Sight and Sound

«Με τον “Κυνόδοντα”, την πολυβραβευμένη προηγούμενη ταινία του, ο Λάνθιμος εξασφάλισε τη φήμη του χαμογελαστού νεκροθάφτη της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Με τις “Άλπεις”, αυτή την υπέροχα παγερή, αδιαφανή νέα του δουλειά, προχωρά ακόμη παραπέρα, παρουσιάζοντας μια κοινωνία που έχει χάσει προ πολλού τον προσανατολισμό της, καταλήγοντας συναισθηματικά ανισόρροπη.» - Xan Brooks, The Guardian

«Θα το πούμε μόνο μια φορά: αξίζει να πάτε στις “Άλπεις” όσο πιο απροετοίμαστοι γίνεται. Δε μοιάζει με τίποτα που να έχετε ξαναδεί (εκτός, βέβαια, αν είστε fan του “Κυνόδοντα”) και η πραγματική απόλαυση έγκειται στο να την παρακολουθείτε να σας αποκαλύπτει σιγά-σιγά τα μυστικά της...»
«Σχετικά πιο προσιτή από τον “Κυνόδοντα”, η νέα ταινία του Λάνθιμου αποτελεί μια κατάμαυρη κωμωδία, η οποία, όμως, διόλου δε στερείται ανθρωπιάς. Γιατί, όσο παράδοξος κι αν είναι ο κόσμος στον οποίο κινούνται οι ήρωές του, και όσο ακατανόητες κι αν είναι οι πράξεις τους, ο Έλληνας δημιουργός μοιάζει να νοιάζεται πραγματικά για εκείνους...»- Oliver Lyttelton, Indiewire

«Η καυστική νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου είναι εξίσου αλλόκοτη και ελλειπτική με τις προηγούμενές του και ασκεί ακριβώς την ίδια ανεξήγητη, όσο και ακαταμάχητη έλξη στους θεατές που θα δηλώσουν πρόθυμοι να παρασυρθούν στον ερμητικά κλειστό ιστό των απάνθρωπων σχέσεών της...»- Deborah Young, The Hollywood Reporter

«Η νέα ταινία του Λάνθιμου αποτελεί ένα ακόμη μεθυστικό κοκτέιλ από ιδιόρρυθμα περιστατικά και ανθρωπολογικές μελέτες φροϋδικού χαρακτήρα πάνω στο ανθρώπινο είδος και τη σύγχρονη κοινωνία, διανθισμένο με μια εξαιρετικά διεστραμμένη αίσθηση χιούμορ...»- Boyd Van Hoeij, Variety

«Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να παρακολουθείς την εξέλιξη ενός νέου ευρωπαίου κινηματογραφιστή, ο οποίος έχει κάτι το πραγματικά καινούργιο να πει και μάλιστα με έναν γνήσια δικό του τρόπο. Το γεγονός ότι στις ταινίες του συνυπάρχουν ιδανικά η μαύρη κωμωδία, η οδυνηρή μελαγχολία και η διαρκής αίσθηση της απειλής, αποτελεί ένα μικρό, μόνο, δείγμα του ταλέντου του...»
«Αν η ταινία είχε χολιγουντιανή προέλευση, πιθανότατα θα είχε τη μορφή δακρύβρεχτου δράματος ή θρίλερ χιτσκοκικού ύφους. Ωστόσο, οι “Άλπεις” πετυχαίνουν να σε ιντριγκάρουν, επειδή ακριβώς αποφεύγουν τις εύκολες εξηγήσεις...»
-Lee Marshall, Screen Daily

Βιογραφικά

Γιώργος Λάνθιμος

Ο Γιώργος Λάνθιμος γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε σκηνοθεσία για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Με αφετηρία το 1995, έχει σκηνοθετήσει βίντεο για διάφορες χοροθεατρικές ομάδες, τηλεοπτικά διαφημιστικά σποτ, μουσικά βίντεο, ταινίες μικρού μήκους, αλλά και θεατρικά έργα. Το 2011 σκηνοθέτησε την παράσταση «Πλατόνοφ» του Τσέχωφ, η οποία παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο.

Η «ΚΙΝΕΤΤΑ» (2005), η οποία αποτέλεσε το μεγάλου μήκους κινηματογραφικό του ντεμπούτο, προβλήθηκε στα κινηματογραφικά Φεστιβάλ του Τορόντο

και του Βερολίνου, όπου και απέσπασε θετικές κριτικές. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, «ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ» (2009) έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κανών 2009, όπου και απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα», ενώ ακολούθησαν ποικίλες βραβεύσεις της σε δεκάδες κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Το 2010, ο «ΚΥΝΟ∆ΟΝΤΑΣ» ήταν υποψήφια ταινία για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η τελευταία του ταινία «ΑΛΠΕΙΣ» (2011) έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας 2011, και απέσπασε το Osella Καλύτερου Σεναρίου.

Αγγελική Παπούλια

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη ∆ραματική Σχολή του Θεάτρου Εμπρός το 2000.

Συμμετείχε στην κινηματογραφικές ταινίες: «Το Σπιρτόκουτο» (2002), σκηνοθεσία Γιάννης Οικονομίδης, «Αθανασία» (2008), σκηνοθεσία Πάνος Καρκανεβάτος, «ΚΥΝΟ∆ΟΝΤΑΣ» (2009), σκηνοθεσία Γιώργος Λάνθιμος (βραβείο Καλύτερης Ταινίας του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών 2009,

Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαράγεβο 2009, υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2011),

«ΑΛΠΕΙΣ», σκηνοθεσία Γιώργος Λάνθιμος (Osella Καλύτερου Σεναρίου, Φεστιβάλ Βενετίας 2011).

Τον Οκτώβριο του 2004 ίδρυσε μαζί με τον Γιώργο Βαλαή και τον Χρήστο Πασσαλή την θεατρική ομάδα blitz. Η ομάδα είναι φέτος υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου στην κατηγορία Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες. Μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας έχει σκηνοθετήσει, γράψει και συμμετάσχει ως ηθοποιός σε διάφορες παραστάσεις. Έχει ακόμη συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις του Μιχάλη Μαρμαρινού, του Λευτέρη Βογιατζή και του Εθνικού Θεάτρου

σε σκηνοθεσία Γιώργου Χουβαρδά και Γιώργου Λάνθιμου.

Ariane Labed

Γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα από Γάλλους γονείς. Μεγάλωσε μεταξύ Ελλάδας, Γερμανίας και Γαλλίας.

Aφού σπούδασε χορό για δέκα χρόνια, συνέχισε σπουδάζοντας «Πρακτική και Θεωρία της Τέχνης» στο Université de Provence.

Είναι ιδρυτικό μέλος του Vasistas Theatre Company και έχει συμμετάσχει σε όλες τις παραστάσεις τους.

Έχει επίσης συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο στην ομαδική παράσταση «Faust» και στην παραγωγή των Vasistas «Phobia» στην Πειραματική Σκηνή,

αλλά και στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Πλατόνοφ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου.

Για την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στο «ATTENBERG», σε σκηνοθεσία Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, κέρδισε το Coppa Volpi Kαλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας 2010, Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Premiers Plans στο Ανζέρ της Γαλλίας,

και τιμήθηκε με το Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Έκτοτε έχει εμφανιστεί στην τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθινο, «ΑΛΠΕΙΣ» (2011),

η οποία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας 2011, και απέσπασε το Osella Καλύτερου Σεναρίου.

Άρης Σερβετάλης

Ο Άρης Σερβετάλης γεννήθηκε στην Αθήνα. Aπόφοιτος της ∆ραματικής Σχολής του ∆ιομήδη Φωτιάδη.

Από το 1997 συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις με τις ομάδες «Κινητήρας», «Θέαμα» και του ∆ημήτρη Παπαϊωάννου, και έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Γιώργο Λάνθιμο και Γιάννη Κακλέα και την εικαστικό Έφη Μπίρμπα. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Λάνθιμο, τον Μπάμπη Μακρίδη,

τον Χρήστο Γεωργίου και τον Άγγελο Φραντζή. Έχει εργαστεί για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Προβολή 18/01/2012 : Ένας Χωρισμός

2012-01-12T09:27:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την αριστουργηματική και πολυβραβευμένη δημιουργία του Ασγκάρ Φαραντί ''Ένας Χωρισμός".

Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 2011

Αργυρή Άρκτος Γυναικείας Ερμηνείας

Αργυρή Άρκτο Ανδρικής Ερμηνείας
Υποψήφια Για Χρυσή Σφαίρα Καλυτερης Ξενογλωσσης Ταινίας 2012
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία 2011 Ενωση Κριτικών Νέας Υόρκης
Καλύτερο Σενάριο 2011 Ένωση Κριτικών Λος Άντζελες
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία & Σενάριο 2011 Εθνική Ενωση Κριτικών Η.Π.Α.

Υπόθεση: Η Σιμίν θέλει να φύγει απ' το Ιράν μαζί με το σύζυγό της Ναντέρ και την κόρη τους. Έχουν ήδη κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες, όταν ο Ναντέρ αρχίζει να το σκέφτεται, αφού δεν θέλει να αφήσει πίσω τον άρρωστο πατέρα του. Έτσι, όταν ο Ναντέρ αποφασίζει να ακυρώσει τελικά το ταξίδι, η Σιμίν ζητάει διαζύγιο και -όταν η αίτησή της απορρίπτεται- αρνείται να ζήσει με τον Ναντέρ και μετακομίζει στο πατρικό της...

Κριτικές απο τον Ελληνικό τύπο :

Ιρανική ταινία που παραδίδει μαθήματα σκηνοθετικού ύφους και καλλιτεχνικής ευαισθησίας, καταγράφοντας τις ανατροπές στις σχέσεις των μελών δυο αντιμαχόμενων οικογενειών. Η μεγάλη των Ιρανών σχολή είναι εδώ, προσφέροντάς μας ένα ακόμη ανεκτίμητο κινηματογραφικό διαμάντι. Μη την χάσετε.(Το Ποντίκι)

Ενα αριστούργημα που παρουσιάζει την πολύπλοκη εξουσία του τρίπτυχου «κράτος, θρησκεία, οικογένεια» και πώς αυτό διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό, την προσωπική ηθική και τις σχέσεις των ανθρώπων. Από τις ταινίες που σ' οδηγούν να βγεις βουβός από την αίθουσα, αλλά με εκκωφαντικούς διαλόγους να διαδραματίζονται στο μυαλό σου. Χρυσή Αρκτος και βραβεία ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας στο πρόσφατο φεστιβάλ Βερολίνου.(Flix.gr)

Εμεινα με το στόμα να χάσκει σαν παλιάλογο. Από το Ιράν; Από το Ιράν. Ούτε ηθογραφία ούτε τριτοκοσμική κλάψα είναι. Το ίδιο περιστατικό θα μπορούσε να συμβεί από τη Νέα Υόρκη μέχρις εδώ. Το λένε «Ενας χωρισμός», και σε όλα τα επίπεδα είναι αριστοτεχνικό!Δέκα με τόνο η σκηνοθεσία. Δέκα με τόνο το σενάριο. Δέκα με τόνο η φωτογραφία. Δέκα με τόνο το ντεκουπάζ. Δέκα με τόνο η ρυθμολογία. Δέκα με τόνο οι ερμηνείες. Ολων. Τα δύο μικρά κορίτσια βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις μεγάλες κυρίες. Υποκλίνομαι στον μεγιστοτεράστιο Ασγκάρ Φαραντί.(Τα Νέα)

Από μια καραμπινάτη αλληγορία, ανάμεσα στο νέο Ιράν που βλέπει ορίζοντα και θέλει να δραπετεύσει από τα στεγανά (η Σιμίν) και την παραδοσιακή Περσία που μετεξελίχθηκε σε θεοκρατικό καθεστώς με αυστηρότητα και ποινές που ιδιάζουν σε φονταμενταλιστικές πρακτικές (ο σύζυγος Ναντέρ), ο σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί στήνει, στην καλύτερη του ταινία, ένα διάλογο υπαρκτό και κρουστό, ένα οικουμενικό στόρι με τρομερό ενδιαφέρον και πλοκή, χωρίς φτιασίδια και κόλπα, σε μια από τις σπουδαιότερες ταινίες της χρονιάς.(Lifo)

Με σιγουριά, αλλά και διακριτικότητα, ο Φαραντί ξεπερνά το απλό οικογενειακό δράμα, για να μας προσφέρει μια συναρπαστική, συγκλονιστική ταινία, αντάξια εκείνων των συμπατριωτών του, Τζαφάρ Παναχί και Αμπάς Κιαροστάμι.(Ελευθεροτυπία)

Προβολή 14/12/2011 : Το Δέρμα Που Κατοικώ

2011-12-08T10:25:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την τελευταία δημιουργία του Πέδρο Αλμοντόβαρ ''Το Δέρμα Που Κατοικώ".

Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2011

La piel que habito. Ισπανία, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ηθοποιοί: Αντόνιο Μπαντέρας, Ελένα Ανάγια, Γιαν Κορνέτ, Μαρίζα Παρέδες. 117'

Κριτικές για την ταινία :

Το σατανικό σχέδιο εκδίκησης που βάζει μπροστά ένας πλαστικός χειρουργός θα οδηγήσει σε τραγικά αποτελέσματα, σε μια ταινία που κινείται ανάμεσα στις ταινίες τρόμου και το ψυχολογικό δράμα, με κυρίαρχα στοιχεία το πάθος και το σεξ.

Από τις ταινίες τρόμου και τη μαύρη κωμωδία μέχρι το θρίλερ και το ψυχολογικό δράμα αντλεί στοιχεία ο Πέδρο Αλμοδόβαρ για τη νέα του ταινία «Το δέρμα που κατοικώ». Ο ήρωάς του, ο Ρόμπερτ Λεντγκάρντ (ένας πολύ καλός, συγκρατημένος Αντόνιο Μπαντέρας), είναι ένας εξαίρετος πλαστικός χειρουργός που, μετά την τραγική αυτοκτονία της γυναίκας του, αρχίζει να πειραματίζεται με τη δημιουργία ενός συνθετικού δέρματος που θα την επαναφέρει στη ζωή. Τα πράγματα παίρνουν αναπάντεχη τροπή όταν ο Ρόμπερτ, στα πρόθυρα της τρέλας, μετά το βιασμό και την αυτοκτονία της κόρης του, απάγει τον βιαστή της και βάζει μπροστά ένα σατανικό σχέδιο εκδίκησης.

Με βάση το βιβλίο του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Τιερί Ζονκέ, ο Αλμοδόβαρ έφτιαξε μια ταινία που περιέχει όλα τα γνωστά στοιχεία των ταινιών. Στοιχεία που ο σκηνοθέτης τού «Δέσε με» και «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» συνδυάζει με το ξεχωριστό, ηδονοβλεπτικό βλέμμα του, πάνω στους χώρους (το απομονωμένο σπίτι του Ρόμπερτ) και τα διάφορα αντικείμενα (φορέματα, έπιπλα, πίνακες, ιατρικά εργαλεία) και στα σώματα, στα μάτια, στα χέρια, στα χείλη τους, με το πάθος και το σεξ να καθοδηγεί τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις τους. Εξαίρετο παράδειγμα η εισαγωγική σκηνή, όπου βλέπουμε τον Ρόμπερτ να παρακολουθεί στο εργαστήριό του τη Βέρα (πολύ εντυπωσιακή η Ελένα Ανάγια), μια νεαρή, «αιχμάλωτη», όπως ανακαλύπτουμε στη συνέχεια, να κάνει γιόγκα, φορώντας ένα πολύ σφιχτό κολάν. Ενώ με ένα έξυπνο, παράλληλο μοντάζ, που κινείται ανάμεσα στο παρόν και τα φλας μπακ, δημιουργεί την ατμόσφαιρα της ψύχωσης που φαίνεται να καθοδηγεί όχι μόνο τον Ρόμπερτ αλλά και όλα τα άλλα πρόσωπα, μαζί και τη Μαρίλια (Μαρίζα Παρέδες), την ηλικιωμένη γκουβερνάντα (στην πραγματικότητα μητέρα του) και πιστή συνεργάτιδα στα πειράματά του.

Μιλώντας στις Κάνες, μετά την προβολή της ταινίας του, ο Αλμοδόβαρ αναφέρθηκε στην επίδραση από το έργο του Φριτς Λανγκ της γερμανικής εξπρεσιονιστικής περιόδου. Η ταινία του όμως εμπνέεται και από άλλες ταινίες του φανταστικού, ιδιαίτερα τον «Φράνκενσταϊν» του Τζέιμς Γουέιλ και το «Μάτια χωρίς πρόσωπο» του Ζορζ Φρανζί, αλλά και από το «Δεσμώτη του ιλίγγου» του Χίτσκοκ. Με την ταινία του αυτή ο Αλμοδόβαρ δείχνει να έχει φτάσει σε μια ωριμότητα - λείπουν απ' αυτήν πολλές από τις υπερβολές του παρελθόντος, χωρίς όμως να προσεγγίζει το «Μίλα μου». Είναι ωστόσο η καλύτερη ταινία που μας έδωσε τα τελευταία χρόνια.

(Ελευθεροτυπία - Νίνος Φενέκ Μικελίδης)

Απ' όταν η γυναίκα του κάηκε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο γιατρός Ρομπέρ Λεντγκάρντ, ειδικός στην πλαστική χειρουργική, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό δέρμα που θα μπορούσε να την είχε σώσει. Μετά από δώδεκα χρόνια, κατορθώνει να κατασκευάσει ένα τέτοιο δέρμα που μπορεί να είναι ασπίδα απέναντι σε κάθε επίθεση. Εκτός από τα χρόνια που ξοδεύει στην έρευνα και τα πειράματά του, ο Ρομπέρ χρειάζεται τρία ακόμη πράγματα: καμιά ηθική αναστολή, έναν βοηθό, κι ένα ανθρώπινο πειραματόζωο. Οι ηθικές αναστολές δεν υπήρξαν πρόβλημα, ενώ η Μαρίλια, η γυναίκα που τον φρόντιζε απ την μέρα που γεννήθηκε είναι η πιο πιστή συνεργός. Οσο για το ανθρώπινο πειραματόζωο...

Αν σηκώσεις το «Δέρμα Που Κατοικώ» αυτό που θα βρεις από κάτω είναι όλα αυτά που εδώ και τρεις δεκαετίες προσπαθεί να πει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με κάθε του καινούρια ταινία. Ολα αυτά που μέσα στα χρόνια έκαναν το σινεμά του να εισπνέει και να εκπνέει στο πολλαπλάσιο σινεφίλ αναφορές, κιτς υπερβολες, queer εξτραβαγκάντζες, μελοδραματικές εκρήξεις και πάνω απ' όλα ιστορίες πάθους φτιαγμένες για να ποτίσουν ανεξίτηλα το σελιλόιντ με την υψηλή τους – σχεδόν απαγορευτική για το σύγχρονο σινεμά – περιεκτικότητα σε ανθρώπινη αδυναμία.

Προσπαθώντας για χρόνια να αποδράσει από όλα όσα μπορεί να φυλακίσουν έναν γκέι άνδρα, έναν νεαρό δημιουργό που ανήκε στο πιο σημαντικό underground κίνημα που γεννήθηκε ποτέ στη Μαδρίτη (Movida), ένα παιδί που γεννήθηκε σε μια φτωχή καθολική οικογένεια στην επαρχία και έναν σκηνοθέτη που για χρόνια όλοι αντιμετώπιζαν ως ένα «αστείο», ο Αλμοδοβάρ έκανε τις αδυναμίες του δύναμη, τα απωθημένα του διαλόγους και τις εμμονές του εικόνες. Δημιουργώντας ένα φιλμικό σύμπαν γεμάτο από ανθρώπους που προσπαθούν και αυτοί όπως και ο ίδιος να αποδράσουν. Από την οικογένεια τους, τους εραστές τους, το παρελθόν τους, το φύλο τους...

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που ο Αλμοδοβάρ φτάνει στα 62 του χρόνια στο «Δέρμα Που Κατοικώ» έχοντας κατακτήσει τη δική του ελευθερία. Αντίθετα με την ηρωίδα του που ζει φυλακισμένη σε μια έπαυλη (ως άλλος «Πολίτης Κέιν»), αναγκασμένη να είναι το καθημερινό θέαμα/παιχνίδι/πειραματόζωο/ερωτικό αντικείμενο του δεσμοφύλακα της, ο Αλμοδόβαρ μιλάει για πρώτη φορά με μια απελευθερωτική διαύγεια για το σημαντικότερο ίσως θέμα ολόκληρης του έργου του: τον εγκλεισμό.

Και για να το κάνει επιλέγει σοφά τη φόρμα του θρίλερ, ενός είδους με το οποίο φλέρταρε περισσότερες από μια φορές στην φιλμογραφία του (από το «Δέσε Με» μέχρι τα «Ψηλά Τακούνια» και από το «Μίλα Της» μέχρι τις «Ραγισμένες Αγκαλιές») και που εδώ αποθεώνει σε έναν απροκάλυπτο φόρο τιμής στον Αλφρεντ Χίτσκοκ. Κλειδωμένη μέσα σε ένα δωμάτιο, η Βέρα είναι μια σύγχρονη Τζούντι από τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου», μια γυναίκα που αναγκάζεται να μεταμορφωθεί για να ικανοποιήσει την εμμονή ενός άντρα. Και αν στον Χίτσκοκ η «μεταμόρφωση» είχε να κάνει με το χρώμα των μαλλιών και την κόμμωση, στον πληθωρικό Αλμοδοβάρ η αλλαγή αφορά ολόκληρο το σώμα και το δέρμα που το περιβάλλει.

Η φιγούρα της Βέρα καλυμένης συνεχώς με ένα ελαστικό κολάν που διαγράφει τη σιλουέτα της, δεν είναι αποτέλεσμα μιας εικαστικής άποψης που βολεύει τα αρχιτεκτονικά οριζόντια πλάνα με τα οποία την κινηματογραφεί ο Αλμοδοβάρ. Ο,τι σκεπάζει το σώμα αυτής της γυναίκας είναι ακόμη μια φυλακή που σε μια έξαρση συμβολισμού φτάνει μέχρι τις οδαλίσκες του Γκόγια και του Μανέ για να καταλήξει σε μια ανατριχιαστική απεικόνιση ενός τέρατος, πίσω δηλαδή στον Δρ. Φρανκεστάιν, στα «Μάτια Δίχως Πρόσωπο» του Ζορζ Φρανζί και τις αράχνες της Λουίζ Μπουρζουά.

Δεν έχει, όμως, σημασία. Οι αναφορές μέσα από τις οποίες ο Αλμοδοβάρ συνθέτει το «Δέρμα Που Κατοικώ» είναι περισσότερες απ' όσες μπορεί να αντέξει ακόμη και ο πιο κατατοπισμένος σινεφίλ ή ο πιο ενημερωμένος φίλος της σύγχρονης Τέχνης. Ακόμη και ο αναγνώστης του «Mygale» του Τιερί Ζονκε, στο οποιό βασίζεται το σενάριο του φιλμ θα δυσκολευτεί να βρει κάτι περισσότερο από μια έμπνευση. Ισως γιατί, όπως, σε όλο το έργο του Αλμοδοβάρ κανένας φόρος τιμής δεν είναι μεγαλύτερος από αυτόν που κάνει στον άνθρωπο.

Τοποθετώντας στο ίδιο στρατόπεδο δύο αιώνιους αντιπάλους, ο Αλμοδοβάρ περιστρέφει τα κέντρα εξουσίας και τις θεματικές της επιθυμίας και της σεξουαλικής ταυτότητας ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα μοιράζοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά σε τρεις χαρακτήρες τον ίδιο άνθρωπο. Η Βέρα της Ελενα Ανάγια δεν είναι λιγότερο αλμοδοβαρική ηρωίδα από τον Ρομπέρ του Αντόνιο Μπαντέρας, ακριβώς όπως ο Ρομπέρ καταλαβαίνουμε νωρίς πως είναι τελικά ο πραγματικός φυλακισμένος ήρωας της ταινίας. Ενας άντρας τυφλωμένος από εκδίκηση, πάθος και παθολογική εμμονή. Καταδικασμένος να μείνει για πάντα σε ένα νεκρό παρελθόν που προσπαθεί να αναστήσει με σύμμαχο την επιστήμη.

Καμία επιστήμη, όμως, δεν υπήρξε ποτέ ικανή να ανασυνθέσει τους πόρους από τους οποίους αναβλύζει η ανάγκη για επιβίωση, για ζωή και για απόλυτη ελευθερία. Ξένο ή δικό σου το δέρμα υπάρχει μόνο για να σε προστατεύει. Οχι για να σε ορίζει. Και αυτό είναι κάτι που ο Αλμοδοβάρ το ξέρει καλύτερα απ' όλους.

Στο πρόσωπο της Βέρας (το μόνο που μένει ακάλυπτο από τον χειρουργικό μανδύα), βρίσκει για πρώτη φορά στο έργο του ένα καθαρό alter-ego. Και στην ίσως πιο προσωπική του ταινία, ταυτίζεται μαζί της ανάγοντας την αγωνία της να αποδράσει από όλα όσα την κρατούν φυλακισμένη – με κορυφαίο το κορμί της - σε μια μεγαλειώδη πράξη συμφιλίωσης με όλα αυτά που είμαστε και αυτά που δεν θα τολμήσουμε ποτέ να αποδεχτούμε ότι μπορούμε – έστω και με τη βία - να γίνουμε.

Και αυτό είναι η πραγματικά μεγάλη ανατροπή της τελευταίας ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Αυτό το άλλο, που αποκαλύπτεται στη μέση του φιλμ, ξύνει απλά την επιφάνεια για να μπορέσεις να δεις καθαρά ό,τι πιο τρομακτικό και ταυτόχρονα συναρπαστικό μπορεί να κρύβεται κάτω από το δέρμα που κατοικείς.

(Fix - Μανώλης Κρανάκης)

Ο Ισπανός auteur, δύο χρόνια μετά τις ελαφρώς χλιαρές «Σπασμένες Αγκαλιές», μοιάζει να επιστρέφει πιο ώριμος στο στυλιζαρισμένο του mix n match, που τον έκανε διάσημο.

Αυτή τη φορά, βασίζει την ιστορία του στο μυθιστόρημα του Τιερί Ζονκέ «Mygale» («Tarantula»), όπου ένας διάσημος πλαστικός χειρουργός (εξαιρετικός στο ρόλο ο Αντόνιο Μπαντέρας) κρατά φυλακισμένη μια νεαρή γυναίκα, κάνοντας πάνω της πειράματα για τη δημιουργία νέου δέρματος. Ο γιατρός έχει χάσει τη γυναίκα του σε ένα φρικτό δυστύχημα, όπου κάηκε ζωντανή, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη ανάμνηση από το παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Μέσα από μια σειρά φλας μπακ, που πετάνε με την χαρακτηριστική αλμοδοβαρική άνεση από το σήμερα στο χθες και πάλι μπροστά, ο Ισπανός σκηνοθέτης μάς αποκαλύπτει ένα προς ένα τα σκοτεινά μυστικά του φιλμ, χτίζοντας - σε αναλογία με τον τίτλο του βιβλίου στο οποίο βασίζεται- μια δομή αριστοτεχνική κι επιδέξια σαν τον ιστό της αράχνης. Τα θέματα που τον απασχολούν είναι παρόντα και εδώ, τίθενται όμως με μεγαλύτερη ειλικρίνια και μια κυριολεξία που αγγίζει το γκροτέσκο: η ταυτότητα, το σώμα και η αλληλένδετη σχέση των δύο αρθρώνονται μέσα σε μεγαλοπρεπή κάδρα εικαστικής τελειότητας.

Αντλώντας έμπνευση τόσο από τα «Μάτια Χωρίς Πρόσωπο», του Ζορζ Φρανζί, όσο και από τα κλασικά χολιγουντιανά μελοδράματα, το «Δέρμα που Κατοικώ» δεν είναι θρίλερ, ούτε ταινία τρόμου, ούτε κωμωδία αλλά μία μίξη όλων των παραπάνω, αποθεώνοντας ταυτόχρονα τη φόρμα. Χωρίς να χάνει στιγμή το χιούμορ του, το φιλμ παίζει τόσο αβίαστα με το καμπ και την σαπουνόπερα, που αγγίζει στο αποκορύφωμά του τη φάρσα.

Δεν είναι πολλοί οι σκηνοθέτες που μπορούν να βαδίσουν πάνω σε αυτό το λεπτό, αιωρούμενο σχοινί χωρίς να φάνε τα μούτρα τους: στον Αλμοδόβαρ βλέπουμε έναν από αυτούς. Το «Δερμα που Κατοικώ» μπορεί να μην αγγίζει το συναισθηματικό βάθος προηγούμενων ταινιών του αλλά είναι απολαυστικό από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό - αφήνοντάς μας να ζητάμε κι άλλο.

(Σινεμα - Φαίδρα Βόκαλη)

Προβολή 30/11/2011 : Μελαγχολία

2011-11-25T08:56:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την τελευταία δημιουργία του Λάρς Φον Τριέρ ''Μελαγχολία".

με τους Κίρστεν Ντανστ, Σαρλότ Γκένσμπουργκ, Κίφερ Σάδερλαντ, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Τζον Χαρτ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Μπράντι Κόρμπετ, Ούντο Κίερ

Υπόθεση:

Η Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ) και ο Μάικλ (Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ) γιορτάζουν το γάμο τους με ένα πάρτυ στο σπίτι της αδερφής της (Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ) και του άντρα της (Κίφερ Σάδερλαντ). Εντωμεταξύ, ο πλανήτης Μελαγχολία κατευθύνεται προς τη Γη...

Η ταινία :

Η "ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ" είναι ένα ακόμα φιλμ του Λαρς Φον Τρίερ που στοχεύει στην πρόκληση πέρα από την καταπληκτική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε μια ταινία όπου ένας πλανήτης (κρυμμένος πίσω από τον Ήλιο) με το όνομα "MELANCHOLIA" έρχεται να χαλάσει τον γάμο τον κεντρικών ηρώων καθώς κατευθύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την Γη. Η ξαφνική αυτή διαπίστωση δημιουργεί την εντύπωση πως οι ...μέρες μας είναι μετρημένες. Θα έρθει η συντέλεια του σύμπαντος, συνεπικουρούμενη από την αποσύνθεση της ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων;
Κάθε ταινία του Δανού δημιουργού είναι μια πρόκληση για συζήτηση, πόσο μάλλον όταν ισχυρίζεται αυτή την φορά πως ό,τι βλέπουμε, είναι και η πιο εμπορική του δουλειά! Δεν θα το έλεγα, καθώς δίπλα σ' αυτό το μάλλον σκοτεινό θέμα, εγώ βλέπω κρυμμένη μια φοβερή διάθεση μαύρου χιούμορ, και ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι, με την καινούργια μούσα του την Κίρστεν Ντανστ. Σίγουρα λιγότερο ακραία προβοκατόρικο από τον παγανιστικό, ταρκοφσκικό "ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ", που δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.
Ο ίδιος ο Τρίερ τόνισε στην συνέντευξη τύπου : "Πράγματι όλο αυτό έχει ένα νόημα καθώς ναι μεν ο πλανήτης "MELANCHOLIA" κατευθύνεται για να καταστρέψει και την Γη πέρα από έναν γάμο, αλλά από την άλλη μεριά, δεν θα πεθάνουμε όλοι, τελικά! Αυτό δεν είναι το θέμα; (μισογελώντας)".
Επίσης ανέφερε ότι ο ίδιος είχε περάσει πολλές καταθλιπτικές κρίσεις, καθώς τον θυμάμαι με τρεμάμενα χέρια να απαντάει στο μικρόφωνο στις Κάννες πριν δυό χρονια. Είναι ένα θέμα τον οποίο τον απασχολεί και φυσικά το βγάζει και στην οθόνη, τουλάχιστον με αυτό το σαρδόνιο αφοπλιστικό τρόπο του.
Η Σαρλότ Γκένσμπουργκ τόνισε πως μόνο από τον "ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ" και μετά κατάλαβε πως δουλεύει, καθώς στον Δανό δημιουργό αρέσει παρ πολύ να αφήνει κάποια σημεία κρυμμένα, έτοιμα να αποκαλυφθούν μέσα στην πορεία του φιλμ.
Γοητευμένη εμφανίστηκε και η Κίρστεν Ντανστ, από την προσπάθεια του Τρίερ να αποτυπώσει όλο το κλίμα που κυριαρχούσε μέσα του και να μπορέσει να το σχηματοποιήσει στην εικόνα ενός γιγαντιαίου πλανήτη που κατευθύνεται για να καταστρέψει τη Γη.
Τέλος ο Δανός δημιουργός εντείνοντας την αίσθηση του απρόβλεπτου και της "καταστροφικής" αυτοκριτικής που τον χαρακτηρίζει, δήλωσε πως τώρα που ολοκλήρωσε και πρόβαλλε την ταινία του στο 64ο Φεστιβάλ Καννών, συνειδητοποιεί πως δεν του άρεσε καθόλου η ύπαρξη του ρομάντζου! Η μουσική μόνη της θ' αρκούσε... είπε.(via http://www.myfilm.gr)

Η Άποψη Του Σκηνοθέτη :

Ήταν σα να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη. « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος.Μη σχηματίσετε λάθος άποψη... δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.

Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.

Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!

Γερμανικός ρομαντισμός που σου κόβει την ανάσα. Αλλά για το Βισκόντι, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο που τον έθετε πέρα από τα τετριμμένα—που το μετέτρεπε σε αριστούργημα!

Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τί έχω κάνει;

Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό... Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!

Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΓΡΑΨΕ:

Το τέλος του κόσμου σηματοδοτεί την αρχή μιας καινούργιας φάσης στην καριέρα του Τρίερ που με την την συναρπαστική «Μελαγχολία» του αποτυπώνει την πιο ευγενική εκδοχή της καταστροφής του κόσμου που θα περίμενε κανείς από οποιονδήποτε σκηνοθέτη, πόσο μάλλον από τον ίδιο. VARIETY

http://www.variety.com/review/VE1117945258/

Το κακό παιδί των Κανών, δημιουργεί ακόμα ένα αριστούργημα. ΤΗΕ FILM STAGE

http://thefilmstage.com/2011/05/18/cannes-review-melancholia/

O Tρίαρ δημιουργεί έναν υπνωτιστικό και οπτικά συγκλονιστικό και συγκινητικό φιλοσοφικό διαλογισμό μετατρέποντας το είδος των ταινιών καταστροφής σε οικογενειακό δράμα. DAILY TELEGRAPH

http://www.telegraph.co.uk/culture/film/cannes-film-festival/8520943/Cannes-2011-Melancholia-review.html

O Tρίαρ έχει μετατραπεί σε έναν ενορχηστρωτή των ανθρώπινων φόβων και ανησυχιών, σε έναν τελετάρχη ενός ψυχολογικού τσίρκου, και η ‘Μελαγχολία’, παρά τις ατέλειες της, κατοικεί για καιρό το μυαλό σου, σαν ένα τρομαχτικό παραμύθι που σου διηγήθηκε ένας περίεργος θείος. SCREEN INTERNATIONAL

http://www.screendaily.com/reviews/latest-reviews/melancholia/5027778.article

O Tρίαρ δαμάζει τη σκηνοθετική του βιρτουοζιτέ προκειμένου να επιτρέψει στις δύο υπέροχες πρωταγωνίστριες του να επεκταθούν με όλη τους την ένταση…Οπτικά συναρπαστική, η «Μελαγχολία» του πετυχαίνει τους ‘παραπλανητικούς’ τις στόχους με σιγουριά και χωρίς φτηνές ευκολίες. MOVING PICTURES

http://www.movingpicturesnetwork.com/28031/melancholia-review/

Παρά τον θρηνητικό της τίτλο, η ταινία, είναι η δουλειά ενός ανθρώπου του οποίου η αργή ανάδυση από την προσωπική του κρίση, οδήγησε στη δημιουργία ενός συγκινητικού αριστουργήματος, σημαδεμένου από μία συγκλονιστική βαθύτητα οράματος. ΕΝΤERTAINMENT WEEKLY

http://insidemovies.ew.com/2011/05/18/cannes-film-festival-lars-von-trier-melancholia-terrence-malick/

Ένα σκοτεινό αποκαλυπτικό αριστούργημα… Ο Τρίαρ αναπτύσσει με υπνωτιστικό χτίσιμο αγαπημένα του μοτίβα ανυψώνοντας τα στο επίπεδο του επικού. INDIEWIRE

http://www.indiewire.com/article/cannes_review_with_melancholia_lars_von_trier_delivers_a_dark_apocalyptic_m/

Βγήκαμε αποσβολωμένοι από την προβολή της ταινίας, έχοντας ξεχάσει όλες μας τις προκαταλήψεις και προσπαθώντας να συγκρίνουμε ή να φέρουμε σε αντιπαράθεση τον υπνωτιστικό στοχασμό του Τρίαρ με την επική διαβεβαίωση του Μάλικ στο “Δέντρο της Ζωής»… Ένα πραγματικό φιλμ του σκοτεινού πρίγκιπα Τρίερ, ο οποίος μπορεί να είναι ένας εγωμανιακός που αυτοϊκτίρεται, αλλά δεν παύει να είναι και ένας ανεπανάληπτος, διεστραμμένος καλλιτέχνης, και τονίζω αυτήν την τελευταία λέξη, που είναι ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το τέλος του κόσμου όχι με μια έκρηξη αλλά με τη μουσική του Βάγκνερ. – TIME OUT NEW YORK

http://newyork.timeout.com/arts-culture/film/1426991/cannes-2011-melancholia

Μια ταινία που είναι ταυτόχρονα χάρμα οφθαλμών, ατμοσφαιρικά σκυθρωπή και κατά κάποιο τρόπο σκυθρωπά αστεία. Ο ίδιος ο Τρίαρ δήλωσε πως η ταινία του είναι μια κωμωδία. Συμφωνώ. …Η Μελαγχολία μοιάζει με έναν βαρύ αναστεναγμό, ένα χάζεμα θαυμασμού απέναντι στο τρομακτικό θαύμα των πάντων…και είναι σίγουρα, ότι πιο κοντινό θα μπορούσε να κάνει ο Τρίαρ σε ζεστή αγκαλιά απέναντι στο κοινό του. MOVIELINE

http://www.movieline.com/2011/05/cannes-review-melancholia.php

Το τέλος του κόσμου είναι κοντά μας λέει ο Τρίερ και όπως θυμάστε και από τον Άμλετ, οι Δανοί ξέρουν πολύ καλά να διαισθάνονται τις επικείμενες καταστροφές… Μια πανέμορφη ταινία τέχνης που αξίζει 4 στα 5. EVENING STANDARD

http://www.thisislondon.co.uk/film/review-23951335-cannes-film-festival-melancholia-is-a-beautiful-looking-art-movie.do

Κριτικές Απο Τον Ελληνικό Τύπο.

Δεν είναι ευρέως (συγγνώμη για το λογοπαίγνιο) γνωστό ότι ο Λαρς φον Τρίερ διαθέτει χιούμορ. Και δικαιολογημένα: στις συνεντεύξεις Τύπου η αίσθηση της πλάκας που επιχειρεί κατεβαίνει στο κοινό ως αλαζονεία ή προσβολή και στη μοναδική κωμωδία που προσπάθησε πριν από μερικά χρόνια, το Boss of it all, το 2006, τα έκανε μούσκεμα κι οι θεατές απείχαν. Αυτό δεν σημαίνει πως το χιούμορ μέσα στα δράματά του δεν είναι αποτελεσματικό. Οι ταινίες του συχνά δομούνται όπως ένα ιδιότυπο μυθιστόρημα, και στο πρώτο απ’ τα δυο μεγάλα κεφάλαια, αυτό του γάμου της Τζαστίν με τον καλόκαρδο Μάικλ (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ), η αποσύνθεση της τελετής μέσα στο τεράστιο σπίτι όπου η αδελφή και ο γαμπρός της δεξιώνονται τους καλεσμένους διατυπώνεται με χιουμοριστικά σχόλια και άβολα ευτράπελα, χαρακτηριστικά της στραβής ματιάς του Φον Τρίερ στην αυταπάτη της ευτυχίας.
Οικογένεια και φίλοι παρακολουθούν την προβληματική και αρρύθμιστη Τζαστίν ν’ αδυνατεί ν αρθρώσει την παραμικρή ευχαρίστηση στην υποτιθέμενα πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της. Η Κλερ κι ο Τζον έχουν κουραστεί από την αχαριστία και τα τερτίπια της. Αρνούνται να παραδεχτούν την ψυχική νόσο που επικρέμεται. Μόνο ο πατέρας της καταλαβαίνει, αλλά κι αυτός είναι επιρρεπής στην αντικοινωνική συμπεριφορά: χρόνια χωρισμένος απ’ τη γυναίκα του, δεν σταματάει να επιδεικνύει μια ασεβή, εγωκεντρική συμπεριφορά προς την οικογένειά του. Ο γάμος είναι φιάσκο, ο Λαρς φον Τρίερ δείχνει να ευχαριστιέται τα διαδικαστικά του ρεζιλέματος, και το αποτυπώνει σαν σκανδιναβική κομεντί που κρύβεται μέσα σ’ ένα απειλητικό δράμα.
Στο δεύτερο μέρος η αναμονή κλιμακώνεται και οι ψυχές πετούν χαμηλά. Στις ταινίες του Φον Τρίερ μια γυναίκα μόνη παίρνει στους ώμους της το φταίξιμο για τις αμαρτίες των ανδρών, υφίσταται τον εξευτελισμό, κουβαλάει το βάρος του κόσμου. Ο Γολγοθάς είναι δεδομένος, το φινάλε επιφυλάσσει μια ξαφνική αλλαγή υπέρ της αδύναμης κατατρεγμένης και το μελό εξαργυρώνεται σε εκδίκηση. Στη Μελαγχολία τα στοιχεία είναι διαφορετικά. Η Τζαστίν απαλλάσσεται απ’ τα δεσμά του γάμου με θόρυβο, τελεσίδικα και ιλαρά. Όλοι περιμένουμε την επικράτηση της οικογένειάς της. Σταδιακά, ωστόσο, επηρεάζει τους υπόλοιπους, τους μολύνει με την αγωνία της, ενισχύει τους φόβους της Κλερ και κυρίως του Τζον, απογειώνοντας την παράνοιά του.
Αποδεικνύεται πολύ δυνατότερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε, αλλά δεν υπάρχει ίχνος θριαμβολογίας ή εκδίκησης στην εξέλιξη του έργου. Η κεντρική αντίπαλός της, η αδελφή της, μοιράζεται το spleen και κουρνιάζει για να περιμένει μαζί της το μοιραίο. Οι κοινές καταβολές τις ενώνουν. Επικρατεί το χειρότερο σενάριο. Μετά από χρόνια κατάθλιψης με κυμαινόμενα αποτελέσματα, ο Λαρς φον Τρίερ είναι ένας (αυθεντικά) πονηρός (αυθεντικά) μοιρολάτρης, που ξέρει να μετατρέπει τον πεσιμισμό του σε τέχνη. Και αυτό ακριβώς κάνει εδώ.
Μπορεί η Μελαγχολία να ξενίσει όσους περιμένουν από αυτόν το σοκ, μια καινούργια ανάγνωση αιώνιων θεμάτων υπό το πρίσμα του εικαστικού αιφνιδιασμού και της θεματικής ανορθογραφίας, αλλά σε αυτή την ταινία, χωρίς να έχει να προσθέσει κάτι ολότελα νέο, παρατηρεί την ψυχή πίσω απ’ τη συμπεριφορά και γνωρίζει πάντα πώς ν’ αποδώσει ατμόσφαιρα και να προκαλέσει ερμηνείες που κατεδαφίζουν τις «υποκριτικές» ασπίδες, όπως αυτές της Κίρστεν Ντανστ, η οποία πρέπει να τον ευγνωμονεί για το δώρο του θάρρους που της έκανε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ - LIFO

Δύο αδερφές αντιμετωπίζουν, η κάθε μία με τον τρόπο της, το τέλος του κόσμου μας, ύστερα από σύγκρουση με τον τεράστιο πλανήτη Μελαγχολία, σε μια, δοσμένη με δύναμη, ονειρική ομορφιά και λυρισμό, αριστουργηματική ταινία.

Ακολουθώντας τον δρόμο που άνοιξε με τον «Αντίχριστο», όπου εξερευνούσε θέματα όπως η μοναξιά, η ουσία της ζωής σ' ένα ευάλωτο μέλλον, ο αντικομφορμιστής, προκλητικός όπως πάντα, Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ έφτιαξε με τη νέα του ταινία «Μελαγχολία» την πιο όμορφη ίσως, ελεγειακή, σπαραχτική ταινία του. Ο άνθρωπος είναι μόνος στο Σύμπαν, σ' έναν πλανήτη που εδώ και δεκαετίες καταστρέφουμε ασύστολα και που εξακολουθούμε να καταστρέφουμε καθημερινά. Η ταινία ξεκινά με ένα εκπληκτικό «μουσικό» πρελούδιο (με υπόκρουση την εισαγωγή από το «Τριστάνος και Ιζόλδη»), με τον Τρίερ να μας παρουσιάζει την καταστροφή του πλανήτη μας ύστερα από σύγκρουση με έναν πολύ μεγαλύτερό του σε μέγεθος πλανήτη, τον πλανήτη Μελαγχολία.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο κεφάλαια, αφιερωμένα σε δύο αδερφές, την Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ, βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κανών) και την Κλερ (Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Στο πρώτο μέρος, στο τεράστιο, με γήπεδο γκολφ, εξοχικό της Κλερ, παρακολουθούμε τη δεξίωση της Τζαστίν, που μόλις έχει παντρευτεί για να ξεπεράσει, όπως πιστεύει τη μελαγχολία της. Από την αρχή όμως ξέρουμε πως η δεξίωση πάει στραβά και τελικά θα οδηγήσει σε διάλυση. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αφιερωμένο στην Κλερ, παρακολουθούμε τις δύο αδερφές στη διάρκεια ενός διημέρου, μετά τη διάλυση του γάμου, μέχρι την τελική καταστροφή του πλανήτη, με την Κλερ να προσπαθεί να πιστέψει τον άντρα της που τη διαβεβαιώνει πως ο πλανήτης Μελαγχολία δεν πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη.

Για τον Τρίερ, η καταστροφή του κόσμου δεν είναι μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένας τρόπος να ξεπεράσουν η ηρωίδα του και ο ίδιος την κατάθλιψη και να περάσουν στην άλλη πλευρά. Αυτή της ελπίδας και της λύτρωσης. Γιατί, παρ' όλο που φαινομενικά πρόκειται για μια ταινία όπου τα πάντα εξαφανίζονται, ο τρόπος με τον οποίο τα παρουσιάζει ο σκηνοθέτης, δημιουργεί ένα αίσθημα λύτρωσης κι ανοίγει ένα δρόμο αποδοχής της ύπαρξής μας - όπως τονίζεται στην όμορφη σκηνή με τις δύο αδερφές και τον μικρό και αθώο γιο της Κλερ (από τις πιο ωραίες σκηνές του είναι αυτές που με λίγο σύρμα φτιάχνει έναν τρόπο να βλέπει αν ο πλανήτης Μελαγχολία πλησιάζει ή απομακρύνεται από τη Γη) να περιμένουν την τελική σύγκρουση, αγκαλιασμένοι κάτω από μια πρόχειρη «καλύβα» από κλαδιά δέντρων που φτιάχνει η Κλερ. Μια σύγκρουση δοσμένη με τον πιο δυνατό, τρομακτικό, μαζί και εκκωφαντικό, τρόπο, που σε στοιχειώνει.

Η καταστροφή αυτή του πλανήτη μας, για τον σκηνοθέτη του «Αντίχριστου», είναι παράλληλα και ένας τρόπος για να καταγράψει τον ίδιο τον άνθρωπο μπροστά σε ένα αναπόφευκτο τέλος. Η μοναξιά και η μελαγχολία για τον Τρίερ δεν είναι κατακριτέες, ούτε λόγοι για απαισιοδοξία. Είναι μέσα για να κοιτάξουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε τη φύση μας και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και τον θάνατο. Ο θάνατος είναι, για δημιουργούς όπως ο Τρίερ, μέσο για ενδοσκόπηση. Ο θάνατος -είτε προσωπικός είτε του κόσμου- μας βάζει μπροστά στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Οι συζητήσεις στη γαμήλια δεξίωση, οι αμφιταλαντεύσεις, η αυτοκριτική έχουν κάτι από τον Ντοστογιέφσκι.

Με ένα στιλ, όπου κυριαρχεί μια αντικειμενική, ψυχρή αντιμετώπιση, που θυμίζει τις τρεις προηγούμενες ταινίες του, «Dogville», «Manderlay» και πάνω απ' όλα τον «Αντίχριστο», ο Τρίερ οδήγησε παραπέρα τη μελέτη του πάνω σε μια φθαρμένη, χωρίς σωτηρία, κοινωνία. Μια κοινωνία που μόνο μέσα από την κατανόηση και την αλτρουιστική αγάπη (όπως αυτή των δύο αδερφών που βλέπουμε στα τελευταία πλάνα της ταινίας) μπορεί να βρει τη λύτρωση. Με τη «Μελαγχολία», ο Τρίερ έφτιαξε μια ταινία ξεχωριστή, ταινία που συνδυάζει τη σκέψη με το σασπένς αλλά και την ομορφιά, μια ταινία αριστουργηματική, απόγειο του κινηματογραφικού του έργου.
ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μια γαμήλια δεξίωση καταστρέφεται, ένας μυστηριώδης πλανήτης απειλεί να συγκρουστεί με τη Γη. Ποιο από τα δύο συμβολίζει καλύτερα το τέλος του - θνητού μας - κόσμου;

Ένας καταιγισμός αφηρημένων εικόνων (με σαφή πηγή έμπνευσης ή αναφορές σε ζωγραφικά έργα τέχνης, από τους «Κυνηγούς στο Χιόνι» του Μπρούγκερ μέχρι την «Οφηλία» του Μιλέϊ, μεταξύ άλλων), ενορχηστρωμένος πάνω στη δραματικά λυρική εισαγωγή της όπερας του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη», σου τεντώνει τα βλέφαρα για οκτώ περίπου λεπτά, μέχρι το δυσοίωνο πλάνο της σύγκρουσης δύο πλανητών στο διάστημα. Ο τίτλος του φιλμ και το όνομα του Λαρς Φον Τρίερ αποτελούν μια συνοριακή γραμμή, ανάμεσα στο οπτικό μεγαλείο αυτού του προλόγου και την υπόλοιπη ταινία, η οποία ακολουθεί ένα ολότελα ρεαλιστικό μονοπάτι αισθητικής και αφήγησης. Μερικές από τις εικόνες αυτού του... αδιέξοδου «προλόγου» θα καταφέρουν να εισχωρήσουν στο σύμπαν της πλοκής της «Melancholia», δίχως το πέπλο του εφετζίδικα ονειρικού ή φανταστικού. Η σημειολογία, πιθανότατα, κάνει πάρτι μέσα σ’ αυτά τα οκτώ λεπτά. Ακόμη πιο πιθανό, όμως, είναι ο Τρίερ να γελά πίσω από την πλάτη μας με τούτη τη σεκάνς - σπαζοκεφαλιά, για την οποία δεν θα πάρουμε ποτέ απάντηση.

Τζαστίν. Μέρος πρώτο. Νιόπαντρο ζευγάρι (η σχεδόν σε κατάσταση trance Κίρστεν Ντανστ και ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ φορώντας μια μούτα αλά Τζιμ Κάρεϊ), εμφανώς ανώριμο και χαζοχαρούμενα κεραυνοβολημένο (κάποιοι θα το αποκαλούσαν ερωτευμένο...), προσεγγίζει με τεράστια λιμουζίνα την έπαυλη, στην οποία θα τελεστεί μια εντυπωσιακά στημένη γαμήλια δεξίωση. «Enjoy it while it lasts», εύχεται με περίσσια δόση σαρκασμού, όντας χωρισμένη, η μητέρα (πάντα αγέρωχη και βαθιά εσωτερική η Σαρλότ Ράμπλινγκ) της νύφης, αφήνοντας το θεατή να «απολαύσει» μια σειρά από απανωτές ατυχίες διαπροσωπικών σχέσεων, που μοιάζουν με αμερικανοποιημένη παρωδία της «Οικογενειακής Γιορτής» (η πρώτη ταινία της «φούσκας» που άκουγε στο όνομα Δόγμα), σε μορφή ωριαίου επεισοδίου τηλεοπτικής σειράς του ΗΒΟ. Το δυσλειτουργικό και οι νευρώσεις είναι στη διαπασών, ο Τρίερ σίγουρα αυτο-ψυχαναλύεται από τη θέση του σεναριογράφου και τα πάντα πάνε κατά διαόλου. Ο θεσμός της οικογένειας, το νόημα του να παντρεύεται κανείς, κάθε έννοια που σχετίζεται με τη διαιώνιση του είδους μας. Το κοινωνικά ιδεατό, η παράδοση του μοντέλου ζωής, το πολιτισμένα αποδεκτό, όλα συνθλίβονται σταδιακά, παράλληλα με ενδείξεις της φύσης για τον ερχομό ενός μεγάλου κακού. «What did you expect?», καταλήγει να πει η νύφη, σαν σε μνημόσυνο, λίγη ώρα πριν ξημερώσει... το δεύτερο μέρος.

Το κωμικοτραγικό χάνει το πρώτο του συνθετικό με την εμφάνιση του τίτλου - ονόματος της Κλερ, αδελφής της Τζαστίν, συζύγου, μητέρας, μεγαλοαστής και... αλώβητης από την εκδικητική μανία του Τρίερ! Η Κλερ σκέφτεται διαρκώς και φοβάται το μοναδικό πράγμα που θα έπρεπε να προβληματίζει τους πάντες, από το προηγούμενο βράδυ. Ο πλανήτης Μελαγχολία, που έγινε απότομα ορατός από τη Γη σαν δεύτερο φεγγάρι, μας πλησιάζει απειλητικά και η επαφή με τον πολιτισμό, τον «έξω» κόσμο, χάνεται ολοκληρωτικά (αντίο τηλεπικοινωνίες, αντίο ηλεκτρικό ρεύμα). Η Κλερ φοβάται τη Φύση. Και εμείς, για να συμπληρώσουμε την αποστασιοποιημένη εικόνα του - μη ορατού - χάους, γνωρίζουμε τι εστί φύση του ανθρώπινου είδους. Μπροστά στον κίνδυνο, στο ενδεχόμενο του ερχομού του τέλους του κόσμου (μας), ο θεατής απομονώνεται από συναισθήματα και βιώνει... την απόλυτη μοναξιά του. Ο μισανθρωπία του Τρίερ γιορτάζει. Είμαστε μόνοι στο σύμπαν και μόνοι θα πεθάνουμε. Δε θα λείψουμε από κανέναν και κανείς δε θα μας θυμάται. Καμία πίστη, κανένα έλεος, καμιά συγχώρεση. Στάχτη.

Στον αντίποδα των χολιγουντιανών ταινιών καταστροφής, όπου το τέλος συνοδεύεται από λυτρωτικά και πανανθρώπινα μηνύματα, ο Λαρς Φον Τρίερ σου λέει κατάμουτρα πως όλα αυτά είναι σκατά (όπως και η ίδια σου η ύπαρξη, πάνω κάτω) και επιφυλάσσει για το κλείσιμο του «Melancholia» στιγμές που θα σε κάνουν να αισθανθείς γυμνός μέσα στην αίθουσα, με το οξυγόνο να λιγοστεύει θανάσιμα, για σένα και τους γύρω σου. Ως ένας από τους μεγαλύτερους υβριστές της Τέχνης του κινηματογράφου, αλλά και της ζωής της ίδιας, ο Τρίερ έχει ξανά το δικαίωμα να σου γαμήσει την ψυχή, να σου κλωτσήσει κάθε καλοσύνη και να σου θυμίσει, επιτέλους ξανά, πόσο μεγάλο είναι το σινεμά του και γιατί τον χρίσαμε Δημιουργό. Το μόνο πράγμα που στερεί από την ταινία του τον τίτλο του αριστουργήματος είναι το γεγονός πως... η ζωή συνεχίζεται. Τι ειρωνεία κι αυτή.

Ηλίας Φραγκούλης www.cinemad.blogspot.com

Προβολή 16/11/2011 : Restless

2011-11-10T06:50:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την τελευταία δημιουργία του Γκας Βαν Σαντ ''Restless".

Ο Ενώχ είναι ένας ντροπαλός έφηβος που ζει αποκομμένος από την πραγματικότητα. Η αδυναμία του να ξεπεράσει το χαμό των γονιών του σε αυτοκινητικό δυστύχημα, τον ωθεί σ’ ένα διαρκές φλερτ με το θάνατο. Έχει αναπτύξει μια ιδιόμορφη σχέση με το φάντασμα ενός Γιαπωνέζου καμικάζι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η αγαπημένη του συνήθεια είναι να παραβρίσκεται σε κηδείες ανθρώπων που ουδέποτε γνώριζε.

Σε κάποια από αυτές τις κηδείες θα γνωρίσει μια μέρα την Άναμπελ, μία πρόσχαρη κοπέλα με πανέμορφο χαμόγελο και λεπτούς τρόπους, η οποία μοιάζει να είναι το ακριβώς αντίθετό του. Μια δυνατή φιλία θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους, η οποία σύντομα θα εξελιχθεί σε δυνατό, έρωτα. Έναν έρωτα με, φαινομενικά, προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξεως, καθώς η Άναμπελ πάσχει από μια ανίατη ασθένεια…

Το «Restless», που άνοιξε το Τμήμα, “Ένα Κάποιο Βλέμμα”, στο φετινό 64ο Φεστιβάλ των Καννών, είναι η νέα σκηνοθετική δουλειά του δύο φορές υποψήφιου για Όσκαρ, Γκας Βαν Σαντ («Milk», «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», «Ελέφαντας»). Το σενάριο, είναι του ανερχόμενου ηθοποιού και συγγραφέα Τζέισον Λιου, βασισμένο σε μια συλλογή από σύντομα θεατρικά έργα του.

Ο ιδιοσυγκρασιακός δημιουργός επιστρέφει δριμύτερος σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα του θέματα, τα συναισθηματικά αδιέξοδα της αμερικανικής νεολαίας του περιθωρίου, μέσα από μια εθιστική ιστορία αγάπης και αυτό-αποδοχής με υπαρξιακές προεκτάσεις, η οποία ακροβατεί εμπνευσμένα ανάμεσα στο γλυκόπικρο, αμήχανο χιούμορ και την αβίαστη συγκίνηση.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον πρωτοεμφανιζόμενο Χένρι Χόπερ, γιο του αείμνηστου Ντένις Χόπερ, τη Μία Βασικόβσκα («Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», «Τα Παιδιά είναι Εντάξει»), τον Ρίο Κάσε («Γράμματα από το Ίβο Ζίμα»), την Σκάιλερ Φισκ («Κατά Φαντασία Φοιτητής») και την Τζέιν Άνταμς («Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού»).

Ο Ενώχ Μπρέι και η Άναμπελ Κότον, δύο κοινωνικά απροσάρμοστοι νέοι με παραπλήσια κοσμοθεωρία, αποφασίζουν να περάσουν παρέα τις τελευταίες μέρες του φθινοπώρου, επιστρατεύοντας τα νιάτα, την παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά και την αστείρευτη δημιουργικότητά τους, σε μια προσπάθειά τους να αποδεχτούν το γεγονός πως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, δεν αποτελεί παρά αναπόσπαστο κομμάτι του «μεγάλου πλάνου της ζωής».

Πολύ καλές οι ερμηνείες, των δύο βασικών πρωταγωνιστών, κι αν από την Μία Βασικόβσκα, είχαμε δει και στο παρελθόν, δείγματα γραφής, η παρουσία του Χένρι Χόπερ, είναι η πραγματικά ευχάριστη, έκπληξη του φιλμ.

Η μακρά προϋπηρεσία του σε ταινίες που καταπιάνονται με τη ζωντάνια και το πάθος μιας νεολαίας που πασχίζει να βρει διέξοδο σε μια κοινωνία οδυνηρά ψυχρή απέναντί της, καθιστούσε τον Γκαν Βαν Σαντ ιδανική επιλογή για να προσεγγίσει με την αρμόζουσα ωριμότητα και τη δέουσα ευαισθησία το σενάριο του Λιου, διατηρώντας, παράλληλα, ακέραιο το μοναδικό του πνεύμα. Κι ο αντισυμβατικός δημιουργός αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά αντάξιος των περιστάσεων, δικαιώνοντας όλους εκείνους που θα επιλέξουν να δουν το «Restless».

«Πάντα ήθελα να δουλέψω στο πλευρό του Γκας. Είναι πολύ χαλαρός στο set, κάτι το οποίο μεταδίδει και στους συνεργάτες του. Μας αντιμετωπίζει ως μια ομάδα ταλαντούχων ανθρώπων που δουλεύουν από κοινού πάνω σε κάτι που αγαπούν με πάθος, στοχεύοντας να δημιουργήσουν κάτι το πραγματικά ξεχωριστό».
Μία Βασικόβσκα, «Άναμπελ»

(οι συντελεστές της ταινίας στο φεστιβάλ Καννών 2011)

Για τους παραγωγούς της ταινίας, το «Restless» τοποθετείται θεματικά κάπου ανάμεσα στο «Love Story» του Άρθουρ Χίλερ, το «Χάρολντ και Μοντ» του Χαλ Άσμπι και το «Garden State» του Ζακ Μπραφ.

Για μια ακόμη φορά μετά το «Milk», ο Γκας Βαν Σαντ γύρισε κάποιες σκηνές χωρίς καθόλου διαλόγους, στοχεύοντας στο να εκφράσουν οι ηθοποιοί του αυτά που νιώθουν μόνο με το βλέμμα και τις συσπάσεις του προσώπου τους. Η εν λόγω τεχνική αποτελεί «δάνειο» από τις ταινίες του Τέρενς Μάλικ.

Το «Restless» αποτελεί την 6η ταινία στην οποία ο διευθυντής φωτογραφίας Χάρης Σαββίδης συνεργάζεται με τον Γκας Βαν Σαντ. Οι δυο τους γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός διαφημιστικού spot για τη Levi’s.

Πέρα από τις ιδιόρρυθμες και υποβλητικές μουσικές που έγραψε ο Ντάνι Έλφμαν ειδικά για την ταινία, στο «Restless» ακούγονται και τραγούδια από καλλιτέχνες όπως οι Beatles, ο Sufjan Stevens και η Nico.

(via cinefreaks.gr)

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2011-2012

2011-11-04T10:11:00.000-07:00

16/11/2011 - 19:30

Restless

του Γκάς Βάν Σάντ

Επίσημη Συμμετοχή "Ένα Κάποιο Βλέμμα" Φεστιβάλ Καννών 2011

30/11/2011 - 19:30

Μελαγχολία

του Λάρς Φον Τριέρ

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας Φεστιβάλ Καννων 2011

Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2011

14/12/2011 - 19:30

Το Δέρμα Που Κατοικώ

του Πέδρο Αλμοντόβαρ

Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2011

18/01/2012 - 19:30

'Ενας Χωρισμός

του Ασγκάρ Φαραντί

Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 2011

Αργυρή Άρκτος Γυναικείας Ερμηνείας

Αργυρή Άρκτο Ανδρικής Ερμηνείας

01/2/2012 - 19:30

Άλπεις

του Γιώργου Λάνθιμου

Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Βενετίας 2011

Προβολή 16/02/2011 - Μια Χρονιά Ακόμη

2011-02-13T07:38:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την τελευταία και υποψήφια για οσκαρ σεναρίου δημιουργία του Μάικ Λι ''Μια Χρονιά Ακόμη".

ANOTHER YEAR

Δραματική 2010 Έγχρ. Διάρκεια: 129'
Aγγλική ταινία σε σκηνοθεσία Μάικ Λι με τους: Τζιμ Μπρόουντμπεντ, Λέσλι Μάνβιλ, Ρουθ Σιν

Συμμετοχή στο 63ο Φεστιβάλ Καννών 2010.

(ολες οι πληροφορίες για την ταινία απο to myfilm.gr)

Υπόθεση: Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας. Οικογένεια και φιλία. Αγάπη και ζεστασιά. Χαρά και λύπη. Ελπίδα και απόγνωση. Συντροφικότητα. Μοναξιά. Μια γέννηση, ένας θάνατος. Η κάμερα του Μάικ Λι καταγράφει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, τον ανύπαντρο γιο τους και μερικούς φίλους τους, τα προβλήματα κι την καθημερινότητά τους, καθώς ο χρόνος περνά.

Η Ταινία : Το "Μια Χρονιά Ακόμα" σηματοδοτεί μια αλλαγή στο είδος των ταινιών που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης Μάικ Λι. Η δουλειά του βασιζόταν πάντα σε μια έντονη αίσθηση κοινωνικής παρατήρησης, που ρίχνει μια ανηλεή ματιά και εξερευνά τις νευρώσεις οικογενειών ή ατόμων. Στο επίκεντρο πολλών ταινιών του είναι ένας αεικίνητος πρωταγωνιστής, θυμωμένος με τα όσα συμβαίνουν γύρω του. Στη νέα του ταινία- μια πικρή και τρυφερή μελέτη χαρακτήρων μιας ομάδας ανθρώπων της μέσης ηλικίας- ο Λι επιμένει στην ίδια δομή, εστιάζοντας σε ένα ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι που βιώνει τις απογοητεύσεις και τις ατυχίες των φίλων και της οικογένειάς του.
Το ζευγάρι αυτό, ο Τομ και η Τζέρι (που ίσως έχουν "δανειστεί" τα ονόματά τους από τους γνωστούς ήρωες κινουμένων σχεδίων) ζουν μια ευτυχισμένη ζωή. Είναι βαθιά ικανοποιημένοι στη σχέση τους και ευτυχισμένοι με τις καριέρες τους. Ο Τομ (Τζιμ Μπρόουντμπεντ) είναι γεωλόγος μηχανικός και η Τζέρι (Ρουθ Σιν) δικηγόρος. Διέξοδός τους είναι ένα μικρό περιβόλι λαχανικών το οποίο φροντίζουν ιδιαίτερα.
Χωρίζοντας το φιλμ του σε κεφάλαια βασισμένα στις 4 εποχές του χρόνου, ο Λι δομεί το φιλμ του πάνω σε μια σειρά συναντήσεων, που μοιάζουν πολύ με ταινία του Ρομέρ. Φίλοι και οικογένεια κάνουν το πέρασμά τους, περιγράφουν τα προβλήματά τους και φεύγουν. Το χιούμορ πάντα υπάρχει στις ταινίες του Μάικ Λι, εδώ επικεντρώνεται κυρίως στη στενή φίλη των Τομ και Τζέρι, την νευρική και ιδιότροπη Μαίρη (Λέσλι Μάνβιλ), που βρίσκεται ακόμη σε αναζήτηση συντρόφου. Όταν πέφτει το βλέμμα της στον γιο του Τζέρι, η ιστορία αλλάζει πορεία και συμβαίνουν διάφορες ανατροπές.

Λίγα λόγια για τον Σκηνοθέτη :

Ο Μάικ Λι γεννήθηκε το 1943 στο Σάλφορντ και σπούδασε με υποτροφία στο Royal Academy of Dramatic Art. Σκηνοθέτησε την πρώτη του κινηματογραφική ταινία το 1971, με τίτλο "Bleak Moments", και χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια μέχρι να επιστρέψει στον κινηματογράφο, με την ταινία "Μεγάλες Ελπίδες". Κατά τη διάρκεια της απουσίας του από το χώρο του κινηματογράφου, ο Λι ασχολήθηκε με τηλεοπτικές παραστάσεις, ταινίες μικρού μήκους αλλά και θεατρικές παραστάσεις.
Ο Λι συνέχισε την κινηματογραφική του καριέρα με τις ταινίες "Life is Sweet" και "Γυμνός", η οποία του χάρισε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κανών το 1993. Με τα "Μυστικά & Ψέματα" το 1996, ο Λι απέσπασε υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Το 1997 επέστρεψε με τα "Κορίτσια Καριέρας", το 1999 βρέθηκε ξανά υποψήφιος για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, με την ταινία "Η Παράσταση Μιας Ζωής", και το 2002 σκηνοθέτησε την ταινία "Όλα ή Τίποτα". Το 2004, ο Λι ήταν για άλλη μια φορά ανάμεσα στους υποψηφίους για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, με το "Μυστικό της Vera Drake". Τελευταία του ταινία ήταν η κωμωδία "Τυχερή & Ευτυχισμένη", με πρωταγωνίστρια τη Σάλι Χόκινς.

Οι Πρωταγωνιστές :

\Ο Τζιμ Μπρόουντμπεντ βραβεύτηκε με Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του ως Τζον Μπέιλι, μαζί με την Τζούντι Ντεντς στο "Ίρις" του Ρίτσαρντ Έιρ. Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει είναι και οι: "Υπέροχοι Ληστές και τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας" και "Μπραζίλ" του Τέρι Γκίλιαμ, "The Good Father" και "Εnchanted April" του Μάικ Νιούελ, "Το Παιχνίδι των Λυγμών" του Νιλ Τζόρνταν, "Σφαίρες Πάνω από το Μπρόντγουεϊ" του Γούντι Άλεν, "Ριχάρδος ο Τρίτος" του Ρίτσαρντ Λοκρέιν, "Μουλέν Ρουζ" του Μπαζ Λούρμαν, "Little Voice" του Μαρκ Χέρμαν, "Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης" του Μάρτιν Σκορσέζε, "Βright Young Things" του Στίβεν Φράι, "Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες" του Φρανκ Κοράτσι, "Το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς" της Σάρον Μακγκουάιρ, "Bridget Jones: The Age of Reason" της Μπίμπαν Κίντρον, "Vanity Fair: Το Παιχνίδι του Έρωτα" της Μίρα Ναΐρ, "Το Χρονικό της Νάρνια: Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα", "Hot Fuzz", "Ιντιάνα Τζόουνς και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου", "Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηψ".
Έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον Μάικ Λι, πρωταγωνιστώντας στο "Life is Sweet", το βραβευμένο με Όσκαρ "Τοpsy Turvy", το "Vera Drake", καθώς και στη μικρού μήκους "A Sense of History" όπου ο Μπρόουντμπεντ έχει συμβάλλει και στο σενάριο. Οι δύο άνδρες έχουν επίσης συνεργαστεί σε θεατρικές μεταφορές των "Goosepimples", "Ecstasy" και "Clay". O Tζιμ Μπρόουντμπεντ έχει συμμετάσχει σε πολλές αξιόλογες θεατρικές δουλειές και έχει κάνει πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις σε σειρές από το "Black Adder" μέχρι τον "Ιnspector Morse". Προσεχώς θα τον δούμε στις ταινίες "Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2" του Ντέιβιντ Γέιτς και "The Iron Lady".
Η Λέσλι Μάνβιλ συνεργάζεται συχνά με τον Μάικ Λι. Έχει παίξει στις ταινίες του "Μυστικά και Ψέματα", "High Hopes", "Topsy Turvy", "All or Nothing", "Vera Drake". Στον κινηματογράφο έχει επίσης συμμετάσχει στην ταινία "A Christmas Carol" του Ρόμπερτ Ζεμέκις. Έχει έναν γιο από τον ηθοποιό Γκάρι Όλντμαν.

Προβολή 02/02/2011 - Είμαι ο Έρωτας

2011-01-29T10:22:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο ''Είμαι ο Έρωτας''.

Μια αριστοκρατική Art Deco βίλα του Μιλάνου, που ανήκει στους Ρέκι μια πανίσχυρη οικογένεια βιομηχάνων. Είναι η βραδιά των γενεθλίων του ιδρυτή της επιχείρησης, που πρόκειται ν’ ανακοινώσει την αλλαγή σκυτάλης στη μικρή αυτοκρατορία που ο ίδιος δημιούργησε.

Στη διάρκεια του δείπνου, ο γοητευτικός εγγονός του Εντοάρντο παρουσιάζει την κοπέλα που θέλει να παντρευτεί, η αδελφή του Ελιζαμπέτα χαρίζει ένα πίνακα στο παππού της κι ένας νεαρός σεφ κάνει μια απροσδόκητη εμφάνιση. Έτσι αρχίζει μια αφήγηση που παρακολουθεί την οικογένεια Ρέκι και τα μυστικά της, κάτω από ένα μικροσκόπιο που βγάζει στην επιφάνεια όλη τη διακριτική γοητεία της μιλανέζικης μπουρζουαζίας, αλλά και όλη την υποκρισία της.

Το «Είμαι ο Έρωτας», είναι μια γιορτή για τις αισθήσεις και, ταυτόχρονα, ένα μπαρόκ βισκοντικό μελόδραμα, στα ίχνη του «Γατόπαρδου». Όπως γράφει και η Fionnula Halligan στο Screen International «όταν η ταινία βγει στις αίθουσες θα βρει όλη την υποστήριξη από τον Τύπο και το «στόμα με στόμα» που χρειάζεται, όμως η τελειότητά της θα εντυπωσιάζει για πάντα. Μια συναρπαστική λιχουδιά με υπέροχες ερμηνείες – ιδιαίτερα της Τίλντα Σουίντον – το «Είμαι ο Έρωτας» είναι μια ταινία μεγάλης αισθητικής κομψότητας, με πολλά κρυμμένα μυστικά κάτω από την επιφάνειά της.

Κριτικές για την Ταινία :

«…ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ»!
Δ. Δανίκας – Τα Νέα ****

«…ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ»!
Τ. Θεοδωρόπουλος – Το Πρώτο Θέμα ****

«…ΈΝΑ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟ ΘΕΑΜΑ»!
Θ. Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

«…ΟΠΕΡΑΤΙΚΟ, «ΒΙΣΚΟΝΤΙΚΟ» ΣΤΙΛ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΙΛΝΤΑ ΣΟΥΙΝΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΗ»!
Ν. Φ. Μικελίδης – Ελευθεροτυπία ***

«…ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ»!
Γ. Κρασσακόπουλος – Athens Voice ***

2011-01-22T06:26:00.000-08:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών ''Στιγμές Της Πόλης" παρουσιάζει την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου στις 19:30 στο Σινε-Κρόνιο την τελευτάια δημιουργία του Γιάννη Οικονομίδη ''Μαχαιροβγάλτης''.

Περίληψη: Ο Νίκος περνάει τεμπέλικα τις μέρες του στην επαρχία σ’ ένα άνευρο παρόν και χωρίς καμία φιλοδοξία για το μέλλον. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο θείος του τον παροτρύνει να εγκαταλείψει την Πτολεμαΐδα και να έρθει μαζί του στην Αθήνα. Του προσφέρει φιλοξενία και μεροκάματο με αντάλλαγμα να γίνει ο φύλακας των δύο καθαρόαιμων σκυλιών του σπιτιού, που κινδυνεύουν από τους γείτονες. Ο Νίκος δέχεται με βαριά καρδιά, για να βρεθεί μπλεγμένος στην περίεργη κατ’ οίκον εργασία, εγκλωβισμένος σ’ ένα “γκρίζο” προάστιο της πόλης, με μοναδική παρέα τον θείο και τη θεία του. Μέχρι που αναπάντεχα οι ισορροπίες ανάμεσα στους τρεις αλλάζουν...

Βιογραφικό του Σκηνοθέτη : Γιάννης Οικονομίδης

Ο Γιάννης Οικονομίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1967 και σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Έχει κερδίσει δυο φορές το πρώτο βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας με τις ταινίες Σταδιακή Βελτίωση του καιρού το 1992 και Μόνο μυρίζοντας γιασεμί το 1994. Το Σπιρτόκουτο είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που σκηνοθέτησε το 2003. Η δεύτερη ταινία του, Η Ψυχή στο Στόμα, συμμετείχε στην 45η Διεθνή Εβδομάδα Κριτικής των Καννών το 2006. Το Σπιρτόκουτο και η Ψυχή στο Στόμα ψηφίστηκαν οι καλύτερες ελληνικές ταινίες του 2003 και 2007 αντίστοιχα από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ).

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
2006- Η ψυχή στο στόμα (μεγάλου μήκους)
2003- Σπιρτόκουτο (μεγάλου μήκους)
1995- Η ζωή που θα 'θελες (ντοκιμαντέρ)
1994- Μόνο μυρίζοντας γιασεμί (ντοκιμαντέρ)
1992- Σταδιακή βελτίωση του καιρού (μικρού μήκους)
1990- Καλημέρα νύχτα (ντοκιμαντέρ)
1989- Επεισόδιο (μικρού μήκους)

Κριτικές για τον ''Μαχαιροβγάλτη" :

“Η λεκτική ένταση υποχωρεί, αφήνοντας χώρο στις καρβουνιασμένες εικόνες μιας αποστασιοποιημένης από τους ανθρώπους της πόλης να “μιλήσουν”βιαιότερα. Ο Οικονομίδης χαμηλώνει ταχύτητα και υπογράφει τη σκληρότερη και πιο ώριμη ταινία του”.
Χρήστος Μήτσης – ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

“Το φλιπσάιντ της Αναπαράστασης. Το έγκλημα του μεγάλου Τίποτα. Εξαιρετική φωτογραφία. Η μικροαστική Ελλάδα σε μια ταινία. Less is more”.
Δημήτρης Δανίκας – ΤΑ ΝΕΑ

“Η ταινία του Οικονομίδη είναι τόσο μαύρη και εφιαλτική που καταλήγει όμορφη. Εκεί βρίσκεται η επιτυχία του Οικονομίδη, στον τρόπο με τον οποίο η (διόλου τυχαία) ασπρόμαυρη ταινία του υιοθετεί την αισθητική και τους κώδικες του φιλμ νουάρ προσαρμόζοντας και τα δύο στην Ελλάδα του 2010″.
Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ

“Ένα νεο-νουάρ που μιλά για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Για ένα τμήμα της. Για τα αδιέξοδα και τα πάθη μας. Για την αποξένωσή μας. Μια ταινία απ’ τα κόκαλα και την ψυχή βγαλμένη. Αναμφισβήτητα η καλύτερη του σκηνοθέτη της”.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

“Ο σαρκασμός στα τελευταία εμπνευσμένα πλάνα είναι αμείλικτος. Διεισδυτικός φακός που απογυμνώνει και αναζητά ιστορίες πίσω από τον καθρέφτη. Και οι τρεις πρωταγωνιστές υποδειγματικοί στους ρόλους τους”.
Μαρία Κατσουνάκη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

“Σκληρή, λεπτομερής κατάδειξη της ανθρώπινης αποξένωσης και αποκτήνωσης στην σύγχρονη ελληνική μεγαλούπολη. Δε λείπουν οι σκηνές που πλατειάζουν χρονικά πέρα από το δραματουργικά αναγκαίο”.
Ρόμπι Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ

“Ο Ελληνοκύπριος δημιουργός του “Σπιρτόκουτου” και της “Ψυχής στο στόμα” καθαρίζει την παλέτα του και παρουσιάζει την πιο ώριμη δημιουργία του έως τώρα: ένα ασπρόμαυρο δράμα με τη φόρμα του νουάρ, που με μεθυστικό, σχεδόν βουβό, λυρισμό, αλλά εξίσου εκκωφαντική, υποδόρια και κυνική εκρηκτικότητα καταπιάνεται με τη γνωστή θεματολογία του για τη βία της ελληνικής κοινωνίας και την επανάληψη των καταστροφικών λαβυρίνθων που πνίγουν σαν ποντίκια τους χαρακτήρες του”.
Ιωσήφ Πρωιμάκης – FAQ

“Ο Μαχαιροβγάλτης περισσότερο υποβάλλει την εξαθλίωση αντί να την τονίζει, δείγμα ωριμότητας και σαφήνειας.Η ταινία υπογραμμίζει την ανθρώπινη πενία και την πνευματική ξηρασία, όχι απλώς ως ελληνική επισήμανση αλλά ως οικουμενικό φαινόμενο”.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

“Αλληγορία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία με νατουραλιστικό στίγμα, “τραγικωμωδία” όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός, απλό, ειλικρινές, καυστικό, αυθάδες. Χρησιμοποιήστε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μακριά μας, είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ένα κομμάτι του καθενός μας, όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Αδιαμφισβήτητα το πιο μεστό έργο του Οικονομίδη έως σήμερα”.
Μαριτίνα Παπαμήτρου – Cinemanews.gr

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2011 - Σινέ Κρόνιο

2010-12-19T05:26:00.000-08:00

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΝΑ ΨΗΛΟ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ ΑΝΔΡΑ

του Γούντι Άλεν
με τους :Ναόμι Γουότς, Άντονι Χόπκινς, Τζος Μπρολίν, Αντόνιο Μπαντέρας, Φρίντα Πίντο, Τζέμα Τζόουνς, Λούσι Παντς

Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ
του Γίαννη Οικονομίδη
με τους: Βαγγέλη Μουρίκη, Γιάννη Βουλγαράκη, Στάθη Σταμουλακάτο, Μαρία Καλλιμάνη

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ
του Λούκα Γκουαντανίνο
με τους: Τίλντα Σουίντον, Φλάβιο Παρέντι, Άλμπα Ροχβάσερ

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΗ
του Μάικ Λι
με τους: Τζιμ Μπρόουντμπεντ, Λέσλι Μάνβιλ, Ρουθ Σιν

Πέρα από τις “Πόλις”

2010-04-17T01:14:00.000-07:00

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΕΡΡΩΝ

¨ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ¨

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ

Πέρα από τις “Πόλις”

(μια ταινία τεκμηρίωσης)

ΤΟΥ ΣΕΡΡΑΙΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ Δ. ΤΣIΓΚΑ

Τετάρτη 21 Απριλίου 21:30

Σινέ Κρόνιον

Επισκέπτομαι χρονιά τούτα δω τα μέρη, Βουλγαρία, φωτογραφικό ενδιαφέρον, την πρώτη φορά ιδιαιτέρα ανήσυχος και προβληματισμένος με την ασχήμια που αντίκρισα όχι του φυσικού τοπιού αλλά της απερίτεχνης αρχιτεκτονικής των σπιτιών των δρόμων ανθρώπων των ζωών, υποβάλλοντας με σε μεγάλο βαθμό το φαίνεσθαι

το είναι μάλλον πιο πέρα σκέφτηκα.

-Πιο πέρα δεν υπάρχει ρώτησα?

Τι πιο πέρα? και να υπάρχει δεν υπάρχει δρόμος μου είπε ένας κάτοικος του τελευταίου χωριού, εκεί τελειώνει ο κόσμος, σε υψόμετρο περίπου τα 1700 ήταν κάπου το 2002

Αφού ξεπέρασα τα επιφανειακά Project της επίπλαστης ανωτερότητας μου το είναι γίνονταν σιγά σιγά ορατό, εντυπωσιάστηκα με την αυτάρκεια τους την απλότητα της ζωής τους , την ανθρωπιά τους, την ακούσια αντίσταση σ αυτό που εμείς ονομάζουμε πολιτισμό εγώ θα έλεγα καταναλωτικός πολιτισμός και αυτή είναι ουσιαστικά η διαφορά μας αν εντάξουμε εμάς στην από δω πλευρά μπορούμε άφοβα να κάνουμε δάνεια να βάζουμε υποθήκη τα σπίτια μας και να βγαίνουμε κεφάτοι από τα Super markets να μαζευόμαστε στα ταβερνεία και να διασκεδάζουμε τρώγοντας (πως μια ανάγκη μας έγινε διασκέδαση δεν το κατάλαβα ποτέ)

Αυτοί όμως είχαν το βουνό, το δάσος τους έδινε τα υλικά για φτιάξουν τους ατελείωτους φράχτες λες και ήθελαν να περιφράξουν την πληγωμένη αξιοπρέπεια τους να χτίσουν, η γη φρόντιζε για την τροφή τους και ο αργαλειός για την ένδυση τους…..

Πέρα από τις “Πόλις”

(μια ταινία τεκμηρίωσης)

Πόλις, με ι, αρχαΐζουσα, σύστημα δομημένο με νόμους κανόνες τάξη ηθική, μικρογραφία των σημερινών κρατών που κατά πως φαίνεται μόνο γεωγραφική η εξέλιξη τους, εναρμονισμένη στην αρχέγονη εκείνη συνταγή του βίου & πολιτείας των πολιτών της που στο πέρασμα των αιώνων αφήνει και κάποιους απλά από έξω, περιθώριο.

.Πέρα από την πόλη μας λοιπόν, πέρα από το σπίτι μας πέρα από τον καναπέ μας, συμβαίνουν πράγματα και όταν πέσουν στην αντίληψη μας θεατές τα απολαμβάνουμε στον καναπέ μας, ανεβάζοντας έτσι τον δείκτη υπεροψίας, θεατές εμείς περαστικοί που αγοράζουμε card postal με την μιζέρια των άλλων.

Κι όταν ένα χαμόγελο κάπου προβάλει η κάποιο σημάδι ευτυχίας τότε αποδεικνύεται έμπρακτα η ματαιοδοξία της υπεροψίας μας αυτής.

Κι έτσι με μια road camera στο χέρι και τους κανόνες του δόγματος 95 κατά νου ο φωτογραφικός φακός τρυπώνει ανάμεσα στο παιχνίδι των παιδιών, συμμετέχει στο διάλογο των γυναικών της γειτονιάς , παίζει με το hula hoop της μικρής, συνδιαλέγεται με την νοικοκυρά προσπαθώντας να της πουλήσει μαξιλάρια, κοντοστέκεται σε κάθε πόρτα. καταγράφοντας καθημερινές σκηνές με σκοπό όχι να αναδείξει την μιζέρια, αλλά συμπάσχει με τον πόνο, να χαρεί με την χαρά, να γλεντήσει στον γάμο σαν προσκεκλημένη.

Ανάμεσα στο χθες και τον φακό που δαιμονισμένα ψάχνει για τετράγωνα στον ορίζοντα ή πάνω σε ανθρώπινα σταφύλια, χωρίς μνήμη, είναι ο δρόμος που χάθηκε ψάχνοντας τα χαμόγελα των αγγέλων.

Ανάμεσα

σε τοίχους που υψώθηκαν από την ιστορία άτακτα αφηρήμενα και μισοασβεστωμένα .Ανάμεσα

στην τύρβη της ζωής και τους ύμνους των πουλιών

Ανάμεσα

Στα σκέλια της πόλις η αθωότητα πριν χαθεί για πάντα.

Η αθωότητα που ετοιμάζεται να γεννήσει αδιαφορώντας για την οδύνη που προκαλεί το παιχνίδι των παιδιών στους περαστικούς.

Ανάμεσα

Σ αυτούς που ατενίζουν θέλοντας να πετάξουν στο αβέβαιο μέλλον τους .

Διαπεραστικός ο ήχος που αγωνίζεται να θρέψει.

Ανάμεσα

Σε κομμένες φέτες πλαγιές από δρόμους .

Ανάμεσα

Σε ασβεστόλιθους όμηρους των ποταμών.

Ανάμεσα

Στους μιναρέδες που προσπαθούν ν αγγίξουν τον θεό.

Ανάμεσα

Στους φράχτες των σπιτιών όπου η ελπίδα βαδίζει διαβαίνει στους δρόμους των χωραφιών κι ύστερα πετά στ αστέρια.

Ανάμεσα

Στον ουρανό π΄ ακούμπησε παράδοξα πάνω στην γη με τα αποσιωπητικά της βροχής

Κι έμεινε ο ήλιος να ζωγραφίζει σε παραθυρένια τελάρα πορτρέτα γέρων που πια μόνο ρωτάν, στην δική τους φωνή απαντώντας.

στα μέσα τους παράθυρα είναι η θέα

τα δρασκελούν τα βλέμματα

που ψάχνουν στη θαμπάδα, στα χαμένα τους χρόνια

Ανάμεσα

Στην έξαψη και τα τεντωμένα σχοινιά με τα προικιά της νύφης

Ανάμεσα

Στην μουσική και την σιωπή των σφιγμένων καρπών.

Ανάμεσα

Στα μεταμφιεσμένα μαξιλάρια και την συστολή των μικρών κοριτσιών, σκορπίζεται φθινοπωρινά μια χθεσινοβραδινή βροχή τυλίγοντας με μια υγρή χυδαιότητα τους καλεσμένους.

Ανάμεσα

Στο γκρίζο που απέκτησε χρώμα

Φόρεσε τα καλά του τα φτιασίδια

Κι όλα τα πήγαινε-έλα απέκτησαν έναν προορισμό.

Αδιαφορούν τα έμβια, βαδίζοντας παράλληλα,

Αμέτοχος είναι ο χώρος που μοιάζει σταματημένος

Εμπρός στον χρόνο που είναι αέναος.

Ανάμεσα

Στα βήματα των παιδιών που δρασκελίζουν τον χρόνο στον κόσμο που έφτιαξαν οι μεγάλοι, δεν είναι δικός τους ,

κάπου αλλού βρίσκεται ο κόσμος αγγέλων, μόνο έρχονται για λίγο έτσι από περιέργεια και ύστερα οι θαυματοποιοί βιάζονται να τα μεγαλώσουν.

Αλήθεια ποσά κατοστάρακια χρειάζεται κανείς για να χορτάσει αυτά τα παιδιά, Αλήθεια πόσα κατοσταράκια χρειάζεται κανείς για να χορτάσει όλα τα παιδιά.

Ανάμεσα

Στις χαράδρες της ιστορίας ένα τούνελ, λάρυγγας, επιτέλους να ενώνει την μουσική των σπλάχνων και το θρόισμα στις παρυφές του όρους Πιρίν με 2 μεγάλα όμικρον στον ουρανό. …..Ήλιος ……Φεγγάρι…..

Και……

Στο τελείωμα της μέρας ανάμεσα στους δρόμους και τους φράχτες, νωπά τα χνάρια των περαστικών που έφυγαν, το αεράκι της αυγής θα τα σβήσει, λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει..

…..Όμως αυτή ειδοποιός διαφορά που τους κατατάσσει στα ματιά του πολιτισμένου κόσμου στις δεκαετίες του πριν, έψαχνε στο πέρασμα των χρόνων τον αποδιοπομπαίο τράγο και σαν σαράκι τρυπώνει και το πρώτο ροκανίδι εμφανίζεται,

ροκανίζει ο πολιτισμός των πολυεθνικών και των εμπόρων……

κι έτσι την τελευταία φορά είδα πως το πρώτο internet Cafe άνοιξε παίρνοντας την θέση του παραδοσιακού καφενείου, ο ιδιοκτήτης που με θυμόταν από την περασμένη φορά με υποδέχτηκε μιλώντας σε ένα κινητό τηλ, κάθισα στο αγαπημένο μου τραπέζι κοντά στο τζαμί που έβλεπε στο δρόμο, μου είπε πως αν θέλω μπορεί να μου φτιάξει και Νες καφέ, ζήτησα τσάι όπως πάντα, και κοίταξα το απέναντι μισοσοβαντισμενο δυόροφο σπίτι, ο πρώτος όροφος για τα ζώα και ο δεύτερος για τους ανθρώπους, παρατήρησα πως είχαν πεταχτεί τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και την θέση τους την πήραν συνθετικά πλαστικά χρώματος άσπρου.

Ενώ στο δρόμο περπατούσε μια γυναικά ντυμένη κατά τα δυτικά πρότυπα,

Διαφέροντας σαν την μύγα μες το γάλα από τις υπόλοιπες που ήταν ντυμένες με τα παραδοσιακά ρούχα του αργαλειού

Ευρωπαία μου είπε ο ιδιοκτήτης που κατάλαβε τι σκεφτόμουν.

Πήρα στα χεριά το φακελάκι με την ζάχαρη κοίταξα την φωτογραφία της γυμνής γυναικάς που είχε επάνω και μου θύμισε τα γυμνά ποστερ που βάζουν οι νταλικέρηδες στις νταλίκες τους.

Το κακό έγινε…………………………..

Το πρώτο βήμα για τις πόλις έγινε κι αυτό ……….

Προβολή 21 Απριλίου : Μονάκριβη & Πόλις

2010-04-17T00:53:00.000-07:00

Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

Σινέ Κρόνιον :
19:30 - Μονάκριβη
21:30 - Πόλις

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ

PRECIOUS: BASED ON THE NOVEL «PUSH» BY SAPPHIRE

του Λι Ντάνιελς

με τους Γκαμπόρεϊ "Γκάμπι" Σιντίμπε, Μονίκ, Πόλα Πάτον, Λένι Κράβιτζ, Μαράια Κάρεϊ, Σέρι Σέπερντ

Υπόθεση: Η Precious είναι ήδη έγκυος για δεύτερη φορά από τον απόντα πατέρα της, ενώ η μητέρα της είναι βίαιη λεκτικά και σωματικά απέναντι της. Όταν στα 16 της, η Precious μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της. Ένας κόσμος όπου, επιτέλους, μπορεί να μιλήσει και να εξομολογηθεί όλα όσα την πνίγουν. Ένας κόσμος όπου όλα τα κορίτσια μπορούν να είναι όμορφα, δυνατά και ανεξάρτητα. Ακριβώς όπως η Precious.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:

• Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Mo'Nique.

• Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Βραβείο Κοινού και Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την Mo'Nique στο Sundance Film Festival.

• Βραβείο Κοινού στο San Sebastian International Film Festival.

• Βραβείο Peopleʼs Choice Award, το πιο σημαντικό, στο Toronto International Film Festival.

• Bραβείο για Καλύτερο Τρέιλερ στα Golden Trailer Awards.

• Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της χρονιάς από την Ένωση Αφροαμερικανών Κριτικών, που το τίμησε και με 3 ακόμη βραβεία, Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Lee Daniels, Καλύτερου Σεναρίου για τον Geoffrey Fletcher, (εξ ημισείας με τους σεναριογράφους της ταινίας κινουμένων σχεδίων της Disney, «The Princess and the Frog») και Β΄ Γυναικείας Ερμηνείας για την Mo'Nique.

• Βραβείο Β' Γυναικείας Ερμηνείας στην Mo'Νique από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης.

• Βραβείο Β΄Γυναικείας Ερμηνείας της χρονιάς στην Mariah Carey στο 14ο Annual Hollywood International Film Festival.

• 6 υποψηφιότητες Όσκαρ στα Academy Awards 2010

Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄ και Β΄ Γυναικείου Ρόλου, Διασκευασμένου Σεναρίου και Μοντάζ.

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου):

Βασισμένο στο βιβλίο «Push» της Sapphire (τέως δασκάλας στο Χάρλεμ), το «Precious», η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς στο Sundance είναι ταυτόχρονα τρομακτικά ανησυχητική και συγκινητικά εμπνευσμένη. Είναι αλήθεια πως δύσκολα γίνονται ταινίες με ήρωες σαν την Precious, ωστόσο ο Lee Daniels δημιουργεί ένα must see πορτραίτο των απόκληρων της ζωής, που είναι εντελώς ακαταμάχητο.

Νικητής 3 Βραβείων στο φετινό Φεστιβάλ Σάντανς, ανάμεσα στα οποία Βραβείο της Κριτικής Επιτροπή και Βραβείο Κοινού, στο διαγωνιστικό τμήμα Δράματος, το φιλμ του Λι Ντάνιελς είναι μια ευαίσθητη, ειλικρινής και επινοητικά ελπιδοφόρα ταινία σχετικά με την ανάπτυξη και υπέρβαση της ανθρώπινης ικανότητας.

Ο 49χρονος Αφροαμερικάνος σκηνοθέτης, Lee Daniels, παραγωγός στο παρελθόν ταινιών όπως ο «Χορός των τεράτων» (με τη Χάλι Μπέρι) είναι γενικά ευαισθητοποιημένος με τα προβλήματα του περιβάλλοντός του. Στις Κάννες (2009), όπου παρευρέθηκε με αφορμή την προβολή της ταινίας του στο διαγωνιστικό τμήμα «ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ», δήλωσε: "Θα έλεγα πως είναι μια ιστορία θριάμβου απέναντι σε φαινομενικά αξεπέραστα εμπόδια. Μετά από τα πρώτα έξι λεπτά άρχιζα να κλαίω. Είναι πολύ περίεργο η ιστορία σου να αγγίζει ανθρώπους πολύ μακριά από τον τόπο που διαδραματίζεται και πολύ έξω από την κατάσταση που αφηγείται".

Στο Φεστιβάλ Σάντανς, κέρδισε το βραβείο καλύτερης δραματικής ταινίας, το βραβείο κοινού, αλλά και της ερμηνείας στη Μονίκ, τη γνωστή ηθοποιό και TV περσόνα που υποδύεται με αξιοθαύμαστο ταλέντο την γεμάτη δηλητήριο και οργή μάνα της 16χρονης.

Στην ταινία συμμετέχουν επίσης οι δημοφιλείς Mariah Carey και Lenny Kravitz, προσωπικοί φίλοι του Daniels, ερμηνεύοντας δύο υποστηρικτικούς ρόλους, μια κοινωνική λειτουργό και έναν νοσοκόμο, που παίζουν ένα ιδιαίτερα βοηθητικό ρόλο απέναντι στην Gabourey Sadibe που υποδύεται την Πρέσιους. Στο ρόλο της δασκάλας η Paula Patton. Ο Ντάνιελς ήδη ετοιμάζει την επόμενη του ταινία που θα έχει τίτλο "Tennessee", μια οικογενειακή ιστορία δρόμου, όπου θα πρωταγωνιστεί και πάλι η φίλη του Mariah Carey.

Το «Precious» έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ στις 6 Νοεμβρίου και σε μόνο 18 αίθουσες (σε 4 πόλεις, Ν. Υόρκη, Λ. Αντζελες, Ατλάντα και Σικάγο), το πρώτο 3ήμερο προβολής του, (έως τις 8 Νοεμβρίου) κατέρριψε το ρεκόρ μέσου όρου κόβοντας εισιτήρια αξίας 104.000 δολαρίων ανά αίθουσα και σύνολο εισπράξεων 1,9 εκατομμύρια δολάρια.

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΣΕΡΡΩΝ

¨ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ¨
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ
Πέρα από τις “Πόλις”

(μια ταινία τεκμηρίωσης)
ΤΟΥ ΣΕΡΡΑΙΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ Δ. ΤΣΙΓΚΑ

Πόλις, με ι, αρχαΐζουσα, σύστημα δομημένο με νόμους κανόνες τάξη ηθική, μικρογραφία των σημερινών κρατών που κατά πως φαίνεται μόνο γεωγραφική η εξέλιξη τους, εναρμονισμένη στην αρχέγονη εκείνη συνταγή του βίου & πολιτείας των πολιτών της που στο πέρασμα των αιώνων αφήνει και κάποιους απλά από έξω, περιθώριο…

Προβολή Τετάρτη 14 Απριλίου : Καπιταλισμός: Ιστορία Ενός Έρωτα

2010-04-09T08:55:00.003-07:00

Την Τετάρτη 14 Απριλίου στις 7.30 μ.μ. στο πλαίσιο της κινηματογραφικής λέσχης “Στιγμές της Πόλης” θα προβληθεί η ταινία:

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝOΣ ΕΡΩΤΑ

Περίληψη: 20 χρόνια μετά το δημιούργημα ROGER &ME, ο Μάϊκλ Μουρ επιστρέφει με ένα θέμα που έχει εξετάσει ξανά στην καριέρα του: την καταστροφική επιρροή της καπιταλιστικής κυριαρχίας πάνω στις καθημερινές ζωές των Αμερικανών πολιτών. Αυτή τη φορά όμως η σκηνή του εγκλήματος είναι μεγαλύτερη από την General Motors στο Μίσιγκαν. Από την Μέση Αμερική ως την πηγή της εξουσίας Ουάσινγκτον και το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο Μανχάταν, ο Μάϊκλ Μουρ θα μας οδηγήσει πάλι σε "ευαίσθητα" μονοπάτια. Με χιούμορ και αγανάκτηση ο Αμερικανός σκηνοθέτης εξερευνά μια ερώτηση ταμπού: Ποιο είναι το τίμημα που πληρώνει η Αμερική για την αγάπη της στον Καπιταλισμό; Παλαιότερα αυτή η αγάπη έδειχνε να είναι αθώα, σήμερα όμως "το αμερικάνικο όνειρο" έχει μετατραπεί σε εφιάλτη, καθώς οι οικογένειες πληρώνουν με τις δουλειές τους, με τα σπίτια τους και με τις οικονομίες τους. Ο Μουρ επισκέπτεται τα σπίτια ορισμένων πολιτών των οποίων οι ζωές έχουν έρθει πάνω κάτω, ενώ δεν παραλείπει να ζητήσει και εξηγήσεις από την Ουάσιγκτον. Εκεί που καταλήγει είναι στα συνηθισμένα συμπτώματα μιας ερωτικής σχέσης που φθίνει, δηλαδή σε ψέματα, εκμετάλλευση, προδοσία με αποτέλεσμα να χάνονται 14.000 δουλειές κάθε μέρα. Η ταινία ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑ είναι μια σύνθεση όλων των προηγούμενων δουλειών του Μάϊκλ Μουρ και μια ματιά για το πώς πρέπει να είναι ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον. Η απάντηση για το ποιοι είμαστε και γιατί συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο στους δέκτες σας.

Kριτικη της Ταινίας : (www.mftm.blogspot.com) Πιο πρόσφατο και πιθανά τελευταίο ντοκιμαντέρ του Michael Moore, το Capitalism: A Love Story (2009) επιχειρεί να συνθέσει και τη πιο αδρή εικόνα από όλα τα προηγούμενά του, ενσωματώνοντάς τα κατά κάποιο τρόπο, σε μια τεράστια υπερσυμπυκνωμένη αμερικανοφρένεια, μια αποκάλυψη και γελοιοποίηση τόσο της προπαγάνδας του αμερικάνικου συστήματος όσο και των αποτελεσμάτων του που γίνανε οφθαλμοφανέστερα στη περσινή κατάρρευση της Wall Street.Καίριο σημείο στην αντιμετώπιση που επιφυλάσσει στον καπιταλισμό ο Moore είναι η αναφορά σε ένα memo της Citibank όπου οι αμερικάνοι προνομιούχοι αυτοπροσδιορίζονται λίγο πολύ (με πιο οικονομικούς όρους) σα πλουτοκράτες σε πλουτοκρατία, με υπηκόους τη συντριπτική πλειοψηφία που δεν αντιδρά όσο ελπίζει να γίνει μέρος της ελίτ. Αυτή την ελπίδα των πολλών, που για αρκετούς έπεσε μαζί με το χρηματιστήριο, θέλει να ξαποστείλει οριστικά και για όσους περισσότερους μπορεί ο Καπιταλισμός, τονίζοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους (ακόμα φυσικά και με ιερωμένους) ότι η πλεονεξία δεν είναι μόνο ανήθικη αλλά και ακόρεστη, ότι οι φτωχοί γίνονται μόνο φτωχότεροι όσο περιμένουν την ευκαιρία να.. πλουτονομηθούν στις πλουτονομίες και παραδίνουν παράλληλα κάθε δημοκρατική πολιτική ή κοινωνική κατάκτηση. Με τη γνωστή του μεθοδική τεκμηρίωση σε στρώματα, ο Moore πιάνει το θέμα μακροσκοπικά με απανωτούς δείκτες ευημερίας των λίγων και έμφαση στην αποχαλίνωση κατά τις θητείες του Reagan, και φτάνει να ανθολογεί ενδεικτικά συγκεκριμένες περιπτώσεις όπως τη μείωση των μισθών αρκετών πιλότων μέχρι να πουλάνε και το αίμα τους για να ζήσουν, δίνοντας και υποδείγματα αντίστασης, από συνοικιακή αλληλεγγύη μέχρι εκλογή του Obama (με μια έμμεση παραδοχή πως ούτε κι αυτός μπορούσε να γίνει.. συστηματοφάγος). Όλο το κατατεκμηριωμένο, καταναγνωρισμένο και καταδικαιωμένο στιλ του δημιουργού του δεν αρκεί όμως για να καλύψει το εύρος του στόχου του ντοκιμαντέρ, που γίνεται αναγκαστικά τραγούδι διαμαρτυρίας, χρησιμοποιώντας προσωπικές αφηγήσεις και εξομολογήσεις του σκηνοθέτη, με πρώτη αυτή του τίτλου (που δεν είναι ακριβώς ειρωνικός). Την επωδό αυτού του τραγουδιού ο Moore τη σφυράει δυνατότερα στο τέλος του, σε μια υπενθύμιση του συμπληρωματικού χάρτη δικαιωμάτων διαβίωσης που είχε προτείνει ο Roosevelt λίγο πριν πεθάνει (κομπλέ η υπενθύμιση, με ανακάλυψη του κινηματογραφικού υλικού που είχε "χαθεί"), σε μια εξίσωση της θρησκοληπτικά καπιταλιστικότερης χώρας του πλανήτη με πνιγμένη δημοκρατία (κομπλέ και η εξίσωση, με εικόνες.. τυφώνα Katrina) που χρειάζεται κάτι σε λατινοαμερικάνικο κρατικοσοσιαλισμό για να αναπνεύσει. Και τη τραγουδιστή σύνοψη και το σύνολο του 20χρονου πια έργου του Moore μπορείς εύκολα βέβαια να τα δεις υπεροπτικά, όπως και το Χρονικό του Χρόνου σαν αυθαίρετη υπεραπλουστευμένη σύνθεση αποκομμάτων εφημερίδων από ακοινώνητο σακάτη.

Προβολή Τετάρτη 17 Απριλίου : Καπιταλισμός: Ιστορία Ενός Έρωτα

2010-04-09T08:55:00.001-07:00

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝOΣ ΕΡΩΤΑ

Προβολή Τετάρτη 17 Μαρτίου : Προφήτης

2010-03-13T02:29:00.000-08:00

Τετάρτη 17 Μαρτίου - 'Ώρα προβολής : 19:30

Σινέ - Κρόνιον

ΠΡΟΦΗΤΗΣ
UN PROPHETE
του Ζακ Οντιάρ
με τους Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρεστρουπ, Άντελ Μπεντσερίφ

Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών 2009
Καλύτερη Ταινία στο 53ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λονδίνου
Υποψηφιότητα της Γαλλίας στα Όσκαρ 2010

Ο Ζακ Οντιάρ, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του μοντέρνου Γαλλικού νουάρ, παρουσιάζει το «Ένας Προφήτης», μία άψογα στιλιζαρισμένη, όσο και ενδοσκοπική «βουτιά» στη σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης γαλλικής κοινωνίας, η οποία έκλεψε με χαρακτηριστική άνεση τις εντυπώσεις στο τελευταίο φεστιβάλ Κανών, αποσπώντας παράλληλα το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής.

Ο Μαλίκ, ένας 19χρονος Άραβας, αμόρφωτος και ορφανός από γονείς, θα καταδικαστεί με 6ετή ποινή κάθειρξης για κάποιο έγκλημα που διέπραξε. Μέσα στη φυλακή ωστόσο, με τη βοήθεια της Κορσικής μαφίας και ενός Ιμάμη με μεγάλη επιρροή, όχι μόνο θα ανδρωθεί, αλλά και θα αναρριχηθεί στις εγκληματικές βαθμίδες, καταλήγοντας, ως ελεύθερος πολίτης πλέον, να γίνει ο απόλυτος άρχοντας του εγκλήματος στα γαλλικά προάστια, εφαρμόζοντας άριστα στην πράξη όλα όσα έμαθε στη «στενή».

O Ζακ Οντιάρ, ένας σκηνοθέτης που έχει κερδίσει με το σπαθί του το δικαίωμα να θεωρείται ο «μπροστάρης» του μοντέρνου Γαλλικού νουάρ, επιστρέφει με ένα συναρπαστικό δράμα φυλακής, διαδραματιζόμενο στο μεγαλύτερο μέρος του πίσω από τα κάγκελα, με τη συμμετοχή ενός πλήθους ερασιτεχνών ηθοποιών, οι οποίοι συμβάλλουν τα μέγιστα σε επίπεδο ρεαλισμού. Και, χάρη στην αξιοσημείωτη ικανότητα του να εντοπίζει και να εμβαθύνει στις κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικές παραμέτρους που διέπουν τη λειτουργία του γαλλικού υπόκοσμου, το «Un Prophete» αναμένεται να ικανοποιήσει εξίσου τόσο εκείνους που θα το προσεγγίσουν ως μια περίτεχνη μορφή κοινωνικού σχολίου, όσο και εκείνους που θα το επιλέξουν απλά και μόνο για την κινηματογραφική τους διασκέδαση, ως γνήσιοι fan του είδους.

Ο 56χρονος δημιουργός, μέσω ενός εξαιρετικού, πολυσύνθετου σεναρίου με έντονη την παρουσία του μεταφυσικού στοιχείου, πετυχαίνει να φέρει το θεατή αντιμέτωπο με το φαινόμενο ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος μπαίνει φυλακή «άγουρος» μικροκακοποιός και βγαίνει «φτασμένος» εγκληματίας – κάτι που στην εποχή μας αποτελεί, δυστυχώς, την σκληρή πραγματικότητα.

Ζακ Οντιάρ – Σύντομο βιογραφικό

Γεννημένος στο Παρίσι το 1953, ο Ζακ Οντιάρ, γιος του πολυγραφότατου σκηνοθέτη και σεναριογράφου αστυνομικών θρίλερ Μισέλ Οντιάρ, αρχικά επιθυμούσε να γίνει δάσκαλος, αλλά στην πορεία αποφάσισε να ασχοληθεί με το μοντάζ – απόφαση που τον βρήκε να δουλεύει στο πλευρό σκηνοθετών όπως ο Ρομάν Πολάνσκι. Το σχετικά σύντομο πέρασμά του από το θέατρο, όπου ασχολήθηκε κυρίως με τη διασκευή γνωστών έργων, ακολούθησε στη δεκαετία του ’80, η πλήρης ενασχόλησή του με το σενάριο, η οποία τον βοήθησε στο να αρχίσει να αποκτά ένα όνομα στο χώρο.
Το 1984 παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Κοίτα τους Άνδρες να Πέφτουν (Regarde les homes tomber)», με πρωταγωνιστές τους Ματιέ Κασοβίτς και Ζαν-Λουί Τρεντινιάν – μια καλοφτιαγμένη σπουδή χαρακτήρων «καμουφλαρισμένη» από το μανδύα του νουάρ – η οποία τιμήθηκε με Cesar καλύτερου ντεμπούτου, ενώ δύο χρόνια αργότερα ανανέωσε τη συνεργασία του με το προαναφερθέν πρωταγωνιστικό δίδυμο για τις ανάγκες του «Ένας Διακριτικός Ήρωας (Un Heros Très Discret)». Το εν λόγω φιλμ, μια - κατά κάποιο τρόπο - σάτιρα της δράσης των αντιστασιακών κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτελούσε κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του Ζαν-Φρανσουά Ντενιό και τιμήθηκε στο φεστιβάλ Κανών για το σενάριό του, ενώ η επόμενη ταινία του, «Πάνω στα Χείλη μου (Sur mes Lèvres, 2001)», με πρωταγωνιστές τους Βενσάν Κασέλ και Εμανουέλ Ντεβός, στους ρόλους ενός καιροσκόπου μικροκακοποιού και μιας γραμματέα με ικανότητα να διαβάζει τα χείλη, αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη «καθαρή» συμβολή του στο είδος του νουάρ. Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ως τώρα καριέρα του ήρθε με την 4η σκηνοθετική/σεναριακή του δουλειά, το «Ο Κτύπος που Έχασε η Καρδιά μου (De battre mon coeur s'est arrêté)» με πρωταγωνιστές τους Ρομέν Ντιρίς και Εμανουέλ Ντεβός, το οποίο εκτός του ότι του απέφερε το BAFTA Καλύτερου Ξενόγλωσσου φιλμ, τον έθεσε επικεφαλής στη λίστα των συνεχιστών του έργου σκηνοθετών όπως ο Ανρί-Ζορζ Κλουζό και ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.

Μια Συζήτηση με τον Σκηνοθέτη

Τι σας έκανε να επιλέξετε το αγγελικό πρόσωπο του Ταχάρ Ραχίμ για τον ρόλο του Μάλικ;

Πάντα με γοήτευαν συγκεκριμένα πρότυπα αρένων, τα οποία δε χαρακτηρίζονταν απαραίτητα από τα επίπεδα τεστοστερόνης τους. Με περισσότερους από έναν τρόπους, μπορούσα να κάνω τον συσχετισμό ανάμεσα στον Ματιέ Κάσοβιτς, με τον οποίο έχω δουλέψει αρκετές φορές, και τον Ταχάρ Ραχίμ. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως ο ένας μου φέρνει στο μυαλό τον άλλο, αλλά αποτελούν και οι δύο αντρικά πρότυπα στα οποία είμαι ευαίσθητος.

Ήταν επίσης ένας τρόπος για να επιτρέψετε στον θεατή να ταυτιστεί με τον ήρωα;
Υπήρχε φυσικά αυτή η επιθυμία. Το βρήκα πιο συναφές από το κλασικό κλισέ σε ταινίες με φυλακή, όπου η φυλακή είναι γεμάτη σούπερ αρρενωπούς άντρες. Οι κατάδικοι στην ταινία μου δεν είναι υπερμυώδεις, δεν είναι φτιαγμένοι για το περιβάλλον αυτό αλλά, παραδόξως, αναπτύσσουν τις αρετές που θα τους επιτρέψουν να ανέρθουν και να υπερισχύσουν.

Πως σου δημιουργήθηκε η επιθυμία να μετατρέψεις τον Μάλικ σε ήρωα;

Εν μέρει παρακολουθώντας την εικόνα των Αράβων στον κινηματογράφο, όπου απεικονίζονται είτε ως ηλίθιοι – συνήθως ως τρομοκράτες – είτε ως απλά νατουραλιστικοί, σε ένα πλαίσιο κοινωνικού ρεαλισμού. Αυτό ήταν που με έφερε αντιμέτωπο με την επιλογή των ηθοποιών. Για το ρόλο του Μάλικ, χρειαζόμασταν κάποιον εξαιρετικά πολυμορφικό, ο οποίος θα ανταποκρινόταν τέλεια στο θέμα ταυτότητας της ταινίας. Ένας νεαρός άντρας, ο οποίος δεν έχει ιστορία, αλλά γράφει μία μπροστά στα μάτια μας. Από την αρχή γνωρίζαμε πως ο ρόλος αυτός δε θα μπορούσε να ανατεθεί σε γνωστό ηθοποιό, ακριβώς διότι πρόκειται για μια ιστορία ανέγερσης στην εξουσία, στο πεδίο ορατότητας.

“Ο Προφήτης” είναι μια ηθική ταινία κατά την άποψη σας;

Ναι. Αυτό που θα την έκανε ανήθικη θα ήταν το να δημιουργήσουμε έναν χαρακτήρα χωρίς συνείδηση. Ωστόσο, αντιλαμβάνεται το διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και το κακό, κυρίως διότι του έχουν κάνει κακό.

Είχατε αντιληφθεί όταν γυρίζατε τον “Προφήτη”, πως γυρίζατε μια ταινία στενά συνδεδεμένη με τη λαοφιλή κουλτούρα;

Αυτό ήθελα να κάνω. Θέλαμε να κάνουμε έναν αντι-“Σημαδεμένο”. Κατά τη γνώμη μου, οι νευρωτικοί είναι απλά κρετίνοι και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενα ταύτισης. Η ανέγερση στην εξουσία ενός τρελού δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Από την άλλη, μια ταινία όπως το “Μίσος” του Ματιέ Κάσοβιτς, αγγίζει κάτι στο οποίο είμαι ευαίσθητος. Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός πως “Ο Προφήτης” μπαίνει περιστασιακά στα ίδια χωράφια. Οι δύο αυτές ταινίες στοχεύουν στο να καταγγείλουν ότι κάτι λείπει από τον κινηματογράφο.

Τι περιμένετε από έναν ηθοποιό;

Αυτό που ψάχνω σε έναν ηθοποιό είναι ακριβώς αυτό το οποίο δεν περιμένω. Το να είναι ικανοί να παρουσιάσουν κάτι το οποίο εγώ δεν έχω προετοιμάσει. Νομίζω πως αυτό εύχονται κι εκείνοι, πως οι μηχανισμοί που έχω σχεδιάσει θα τους πάνε σε ένα νέο μέρος.

Από τις πρώτες σας ταινίες μέχρι σήμερα, δείχνετε να έχετε απελευθερωθεί από τους περιορισμούς ενός παραδοσιακού πλαισίου;
Πράγματι, παλαιότερα δούλευα με έναν πιο γεωμετρικό και μηχανικό τρόπο. Σκεφτόμουν τις τεχνικές πλευρές πριν σκεφτώ την υποκριτική. Μετά το “Πάνω στα Χείλη Μου”, το αντίθετο άρχισε να συμβαίνει. Έστω κι αν το τεχνικό κομμάτι είναι σημαντικό, ο ηθοποιός έρχεται πάντα πρώτος.

Θα θέλατε να γυρίζετε ταινίες συχνότερα;
Ναι. Όταν όλα πάνε καλά, γυρίζω μια ταινία κάθε 3 με 4 χρόνια. Θα ήθελα να γυρίζω περισσότερες ταινίες διότι αυτό λύνει μια σειρά από προβλήματα – κυρίως τον φόβο. Νομίζω πως είμαι υπερβολικά ανήσυχος, πως μου παίρνει πάρα πολύ καιρό το γράψιμο. Χρειάστηκα 3 χρόνια για να γράψω το σενάριο αυτό – αυτός είναι πάρα πολύς καιρός.

Δε θέλετε να γράφετε πλέον;

Όχι, πλέον είναι ξεκάθαρο. Δεν μπορώ να το κάνω άλλο. Στο set, το σενάριο καταλήγει να είναι βαρετό για μένα, διότι έχω την εντύπωση πως το ξέρω απ’ έξω και αρχίζω να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Θέλω να γίνονται διαφορετικά τα πράγματα. Ένα απόγευμα, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο βοηθός σεναριογράφου ήρθε να με δει και μου είπε: “Πρέπει να σταματήσεις να αμφισβητείς το σενάριο”, υποδηλώνοντας πως ήμουνα σε αδιέξοδο. Νομίζω πως αν δεν εμπλεκόμουν σε κάθε στάδιο του σεναρίου και αν γύριζα περισσότερες ταινίες, θα ένιωθα πολύ πιο ελεύθερος.

Προβολή 03 Μαρτίου : Λευκή Κορδέλα

2010-03-01T05:17:00.000-08:00

Τετάρτη 03 Μαρτίου 2010 - Ώρα Προβολής : 19:30

Σινέ Κρόνιον

Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ

του Μίκαελ Χάνεκε

(Χρυσός Φοίνικας 2009 στο Φ.Καννών - Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2009 & Υποψήφια για Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009)

Υπόθεση: Τα παιδιά, οι οικογένειές τους, ο πάστορας, ο δάσκαλος, ο γιατρός βρίσκονται όλοι στο επίκεντρο. Όμως, ανεξήγητα περιστατικά συμβαίνουν, κάτι σαν μια απροσδιόριστη τιμωρία, αναστατώνοντας τη ροή της καθημερινότητας. Ποιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά; Η ταινία αντιπροσωπεύει έναν ευφυή, σύνθετο στοχασμό πάνω στη γέννηση της βίας και την παρακμιακή πορεία της κοινωνίας, στις παρυφές του πολέμου που άλλαξε τον γεωγραφικό και ανθρώπινο χάρτη.

Χρυσός Φοίνικας του 62ου Φεστιβάλ Καννών 2009

H ταινία που τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα, το βραβείο FIPRESCI και το Οικουμενικό Βραβείο στο 62ο Φεστιβάλ Κανών, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και χαρακτηρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες ταινίες των τελευταίων ετών. Ο Μίκαελ Χάνεκε, πολυβραβευμένος Αυστριακός σκηνοθέτης, μεταφέρει τον θεατή σε ένα προτεσταντικό χωριό της Βόρειας Γερμανίας, τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος

Ο Μίκαελ Χάνεκε γεννήθηκε το 1942 στη Βαυαρία της Γερμανίας, αλλά μεγάλωσε, σπούδασε και τώρα ζει, διδάσκει και σκηνοθετεί στην Αυστρία. Σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία και σκηνοθεσία στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 γράφοντας θεατρικά, ενώ λίγα χρόνια αργότερα άρχισε και τη σκηνοθετική του καριέρα, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

Ο Χάνεκε ξεκίνησε να μελετάει το θέμα της βίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης από τη δεκαετία του ΄90. Η τριλογία του, "The Seventh Continent" (1989), "Benny's Video" (1992") και "71 Fragments of a Chronology of Chance" (1994) ασχολείται με το πως αποτυπώνεται η βία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις συνέπειές της, ενώ το "Funny Games" (η γερμανική εκδοχή του 1997 αλλά και το αμερικάνικο remake το 2007) ανατρέπει αυτό το είδος των βίαιων ταινιών.

Το βιογραφικό του περιλαμβάνει επίσης την ταινία "Η Δασκάλα του Πιάνου", η οποία ήταν προτεινόμενη για BAFTA ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ είχε βραβευτεί τόσο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κανών όσο και στα Ευρωπαϊκά βραβεία, καθώς και την ταινία "Ο Κρυμμένος", με την οποία απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας - μεταξύ άλλων - στις Κάνες και στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.

Οι Πρωταγωνιστές

Ο Ούλριχ Τουκούρ γεννήθηκε το 1957 στη Γερμανία και έχει συμμετάσχει σε ταινίες όπως "The White Rose", "My Motherʼs Courage", "Αμήν" του Κώστα Γαβρά, "Solaris" του Στίβεν Σόντερμπεργκ, "Οι Ζωές των Άλλων", "North Face, "Παράδεισος στη Δύση" του Κώστα Γαβρά και "Inglorious Basterds" του Κουέντιν Ταραντίνο.

Ο Μπέργαρτ Κλάουσνερ γεννήθηκε το 1949 στο Βερολίνο και έχει συμμετάσχει σε ταινίες όπως "And Nobody Weeps for Me", "The Superwife", "Rossini", "Crazy", "Good Bye Lenin!", "Hamlet X", "Requiem" και "The Reader".

Η Σουζάνε Λόταρ γεννήθηκε το 1960 στο Αμβούργο, έχει συνεργαστεί ξανά με τον Μίκαελ Χάνεκε στις ταινίες "Ο Πύργος", "Funny Games" και "Η Δασκάλα του Πιάνου", ενώ έχει συμμετάσχει επίσης σε ταινίες όπως "Αμήν", "Hamlet X", "Madonnas", "Import/Export" και "The Reader".

Προολή 24/02 : «Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ. Παρνάσους»

2010-02-20T04:47:00.000-08:00

Κινηματογράφος Κρόνιον

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

΄Ωρα Προβολής : 19:30

Σκηνοθέτης:Terry Gilliam

Διάρκεια:2 ώρες,22 λεπτ

Χώρα προέλευσης:ΓΑΛΛΙΑ,ΚΑΝΑΔΑΣ

Έτος:2009

Ηθοποιοί:Κρίστοφερ Πλάμερ, Τομ Γουέιτς, Λίλι Κόουλ, Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο, Κόλιν Φάρελ, Χιθ Λέτζερ

Site: http//www.doctorparnassus.com/

«Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ. Παρνάσους» μας διηγείται την ιστορία του Δρ. Παρνάσους και του εξωπραγματικού «Φανταστικού Κόσμου» του, μιας περιπλανώμενης παράστασης. Ο Δρ. Παρνάσους διαθέτει το μοναδικό χάρισμα να καθοδηγεί τη φαντασία του άλλου. Ταυτόχρονα, όμως, βαρύνεται από ένα σκοτεινό μυστικό. Αμετανόητος τζογαδόρος, πριν από εκατοντάδες χρόνια, έβαλε ένα στοίχημα με τον διάβολο, τον κύριο Νικ, και κέρδισε την αθανασία. Αιώνες αργότερα, όταν γνώρισε την πραγματική αγάπη, αποφάσισε να κάνει μια ακόμη συμφωνία μαζί του, ανταλλάσσοντας την αθανασία με τη νιότη, με έναν και μόνο όρο: μόλις η κόρη του συμπληρώσει τα 16 της χρόνια, να πάψει να ανήκει σε αυτόν. Η κόρη του, Βαλεντίνα, πλησιάζει τα 16 και ο Δρ. Παρνάσους θέλει απεγνωσμένα να την προστατέψει από την προδικασμένη μοίρα της. Ο κύριος Νικ έρχεται για να εισπράξει τα «κέρδη» του, αλλά μη μπορώντας να αντισταθεί στην επιθυμία να βάλει ένα ακόμα στοίχημα, επαναδιαπραγματεύεται το τίμημα: αυτός που θα κερδίσει την Βαλεντίνα είναι αυτός που θα παραπλανήσει πρώτος πέντε ψυχές. Σε αυτό τον συγκλονιστικό, εκρηκτικό και υπέροχα φανταστικό αγώνα ενάντια στον χρόνο, ο Δρ. Παρνάσους πρέπει να παλέψει για να σώσει τη ζωή της κόρης του και να αναιρέσει τα λάθη του παρελθόντος του μια για πάντα!

Κριτικές :

Χάος, αλλά ωραίο χάος, με ψυχή και πάθος, με αγάπη και συναίσθημα με χιούμορ και αιχμηρότητα. Η τελευταία ταινία του Χιθ Λέτζερ, ο οποίος πέθανε πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, αλλά ο Γκίλιαμ έξυπνα «μπάλωσε» τον ρόλο αναθέτοντας την αντικατάσταση σε τρεις γνωστούς σταρ στις ονειρικές σεκάνς του φιλμ.(Εθνος)

Το Imaginarium είναι ένα παιχνίδι περιπλάνησης, ένα πολύ ικανοποιητικό road movie στο φανταστικό, ένα τσίρκο με παραμορφωτικούς καθρέφτες που χτίζει τη φήμη του σε μια τραγική απώλεια, αλλά αξίζει και πέρα από το παρασκήνιο του αδόκητου χαμού του Λέτζερ .(Lifo)

Ίσως το πιο σουρρεαλιστικό φιλμ της δεκαετίας με την μπρετονική σημασία του όρου και την μπουνουελική εμπειρία. Ευρηματική, καυστική, πικρή κι έξυπνη... Την ανέμενα περισσότερο άναρχη και προκλητική, όμως ο Γκίλιαμ "συμμαζεύτηκε" και ωρίμασε!(Myfilm.gr)

Πληροφορίες για την Παραγωγή (From www.myfilm.gr)

Η ανακοίνωση της νέας ταινίας του Τέρι Γκίλιαμ προκαλεί ένα κράμα έντονου ενθουσιασμού, περιέργειας και απορίας. Ο οραματιστής σκηνοθέτης μπορεί να έχει αποκτήσει επάξια τη φήμη του ευρηματικού πρωτοπόρου, αλλά η μεταφορά των δημιουργιών του στη μεγάλη οθόνη δεν υπήρξε πάντα εύκολο εγχείρημα. Ο τραγικός θάνατος του Χιθ Λέτζερ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΔΡ. ΠΑΡΝΑΣΟΥΣ, παραλίγο να στοιχίσει την ακύρωση της παραγωγής. Ο Γκίλιαμ όμως, έδωσε σκληρή μάχη για να καταφέρει να μετασκευάσει την ιστορία ώστε να μπορέσει να αξιοποιήσει τις σκηνές με τη χαρισματική ερμηνεία του μεγάλου σταρ. Ο σκηνοθέτης, το καστ και το επιτελείο του εργάστηκαν ακατάπαυστα για να ολοκληρώσουν το ταξίδι που ξεκίνησε από την αχαλίνωτη φαντασία του Γκίλιαμ και του σεναριογράφου Τσαρλς ΜακΚέον 18 μήνες νωρίτερα.

"Δεδομένου ότι ο σκελετός της ιστορίας μας άφηνε τα περιθώρια κρατήσαμε τις σκηνές του Χιθ όπως ακριβώς τις ερμήνευσε εκείνος, χωρίς να τροποποιηθούν ή να διασκευαστούν μέσω ψηφιακών τεχνολογικών μέσων", διαβεβαίωσαν τον Τύπο και το κοινό οι παραγωγοί της ταινίας. "Οι ρόλοι που ενσάρκωσαν ο Τζόνι Ντεπ, ο Κόλιν Φάρελ και ο Τζουντ Λο είναι αντιπροσωπευτικοί των πολλών και διαφορετικών πλευρών του χαρακτήρα που ενσάρκωνε ο Χιθ."

"Είμαι ευγνώμων στον Τζόνι, τον Κόλιν και τον Τζουντ καθώς και σε όλους όσοι συμμετείχαν στην ταινία και μας βοήθησαν να την ολοκληρώσουμε," πρόσθεσε ο σκηνοθέτης Τέρι Γκίλιαμ, "και χαίρομαι που ο κόσμος θα μπορέσει να απολαύσει την εκπληκτική ερμηνεία του Χιθ."

Στην περιπέτεια φαντασίας που διαδραματίζεται στο παρόν, ο Δρ. Παρνάσους (Κρίστοφερ Πλάμερ) διαθέτει το μοναδικό χάρισμα να εμπνέει τη φαντασία των άλλων. Με τη βοήθεια του περιοδεύοντα θιάσου του, που περιλαμβάνει τον σαρκαστικό και κυνικό βοηθό του, Πέρσι (Βερν Τρόιερ) και τον ευέλικτο νεαρό καρδιοκατακτητή Αντόν (Αντριου Γκάρφιλντ – πρόσφατα βραβευμένο με BAFTA), ο Παρνάσους προσφέρει στο κοινό του την ευκαιρία να υπερβεί την κοσμική πραγματικότητα και να μπει στο φανταστικό σύμπαν της αχαλίνωτης φαντασίας, με τη βοήθεια ενός μαγικού καθρέφτη.
Η μαγική αυτή ιδιότητα όμως του Παρνάσους έχει το τίμημά της. Επί σειρά αιώνων παίζει στοιχήματα με τον διάβολο, τον Κ. Νικ (Τομ Γουέιτς) ο οποίος πλέον έχει έρθει να εξαργυρώσει τη νίκη του – να πάρει την πολυαγαπημένη κόρη του Παρνάσους, Βαλεντίνα (Λίλι Κόουλ) μόλις αυτή συμπληρώσει τα 16 της χρόνια.

Αγνοώντας αυτό που της επιφυλάσσει η μοίρα, η Βαλεντίνα ερωτεύεται τον Τόνι (Χιθ Λέτζερ), έναν γοητευτικό άνδρα με περίεργα κίνητρα. Προκειμένου να σώσει την κόρη του και να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του, ο Παρνάσους βάζει ένα τελευταίο στοίχημα με τον Κ. Νικ, που στέλνει τον Τόνι (που στις πολλαπλές επισκέψεις του στον κόσμο πέρα από τον καθρέφτη ενσαρκώνεται από τον Τζόνι Ντεπ, τον Κόλιν Φάρελ και τον Τζουντ Λο), την Βαλεντίνα και όλο τον θίασο σε ένα ταξίδι γεμάτο ανατροπές, μέσα και έξω από το Λονδίνο, στο εντυπωσιακό σκηνικό ενός Φανταστικού Κόσμου.
Σμιλεύοντας το Μάρμαρο

Τον Νοέμβριο του 2006, ο Τέρι Γκίλιαμ και ο Τσαρλ ΜακΚέον ξεκίνησαν να γράφουν μαζί ένα ακόμα σενάριο, που αποτέλεσε την τρίτη τους συνεργασία μετά το "Brazil" και το "The Adventures of Baron Munchausen".

Ο Γκίλιαμ είχε αποφασίσει να γράψει και πάλι ένα πρωτότυπο σενάριο, μετά από μια σειρά παραγωγών σε σενάρια άλλων ή μεταφορές μυθιστορημάτων. "Μου άρεσε που προσπαθήσαμε και πάλι να δούμε αν μπορούμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν," εξηγεί. Αρχικά, εξερεύνησε όλο το υλικό που είχε στο μυαλό του και δεν είχε μέχρι τότε αξιοποιήσει – ιδέες για ταινίες που δεν έγιναν ποτέ και βρίσκονταν κρυμμένες σε ένα συρτάρι – για να δει τελικά τι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει.

Ήθελε να διερευνήσει την ιδέα ενός περιοδεύοντα θιάσου με βάση το σύγχρονο Λονδίνο, ο οποίος ταξίδευε σε πολλούς και διαφορετικούς εξωτικούς και φανταστικούς κόσμους. Ο Γκίλιαμ επίσης εμπνεύστηκε και τον κεντρικό ήρωα: έναν άνθρωπο που δεν έχει απόλυτη επαφή με ό,τι συμβαίνει γύρω του, εκτός εποχής και χωρίς επαφή με το κοινό του, που δεν θέλει πλέον να ακούει τις ιστορίες που έχει να τους πει. Το όνομα του βασικού ήρωα αποτελεί έμπνευση του ΜακΚέον. "Νομίζω ότι τελικά είναι η δική του περιπέτεια. Δεν ξεκινήσαμε με αυτό ως σημείο αφετηρίας αλλά νομίζω ότι στο μυαλό του Τέρι κάπως έτσι ήταν. Νομίζω ότι απλά εξελίξαμε την αρχική ιδέα που ήθελε τον Δρ. Παρνάσους να είναι ένας ημι-ευρωπαίος γιατρός. Αρχικά όμως, ήταν διαφορετικός."

Στο επόμενο στάδιο οι δυο σεναριογράφοι άρχισαν να ανταλλάσσουν ιδέες αν και όπως παραδέχεται ο Γκίλιαμ, αυτό δεν ήταν μέσα στο σχέδιο. Ο ΜακΚέον ένιωσε ότι το δικαίωμα επιλογής ήταν πολύ σημαντικό για την οικονομία της ταινίας. Η είσοδος στον φανταστικό αυτό κόσμο προϋποθέτει μια σειρά επιλογών οι οποίες τελικά καθορίζουν και τις ζωές των ηρώων. Οι δύο σεναριογράφοι αντάλλαξαν πολλά e-mail. "Και μετά καθόμασταν και βλέπαμε τι είχαμε γράψει ως εκείνη τη στιγμή", λέει ο Γκίλιαμ. "Το διαβάζαμε σιγά-σιγά και τελικά άρχισε να βγαίνει κάτι. Δεν είχαμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας. Ήταν σαν να έχουμε μπροστά μας ένα κομμάτι μάρμαρο, το οποίο σμιλεύαμε σιγά-σιγά μέχρι να αποκτήσει μορφή."

"Για μερικές εβδομάδες συζητούσαμε το θέμα της ταινίας πολύ γενικά," λέει ο ΜακΚέον. "Μια μέρα ολόκληρη αναλύσαμε το εύρος όλων των θεμάτων που θα πραγματευόταν η ταινία και τελικά, αρχίσαμε να μιλάμε για τα ίδια τα θέματα και πώς αυτά συνδέονταν με τα γεγονότα του παρόντος. Για αρκετές εβδομάδες λοιπόν, αντιμετωπίζαμε ένα συνονθύλευμα ιδεών για να καταλήξουμε να γράφουμε τους χαρακτήρες.

"Για την ακρίβεια, επέμεινα να το κάνει ο Τέρι αυτό γιατί σε εκείνο το στάδιο εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα από εμένα τι ακριβώς θέλαμε. Νομίζω ότι σε εκείνη τη φάση δεν το είχα πιάσει ακριβώς το νόημα. Παρόλο που ήταν διασκεδαστική σαν ιστορία και μπορούσα να διακρίνω τον γενικότερο σκελετό της, πίστευα ότι ο Τέρι είχε πιο ξεκάθαρη άποψη. Όταν ξεκίνησα να γράφω σκηνές, διαλόγους, χαρακτήρες κλπ, τότε νομίζω άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο για μένα. Του έστελνα με e-mail έξι-επτά σελίδες κι εκείνος άρχιζε να τις δουλεύει. Τις άλλαζε, τις εξωράιζε, τις πήγαινε εκεί που ήθελε, προσέθετε αυτά που ήθελε, κλπ. Στο μεταξύ εγώ του έστελνα κι άλλες σελίδες ενώ ταυτόχρονα εκείνος μου επέστρεφε τις σελίδες που είχε ήδη δουλέψει.

"Η διαδικασία σα διαδικασία ήταν κυλιόμενη και συνέχισε να είναι έτσι μέχρι την ολοκλήρωση του σεναρίου. Απλά κατά καιρούς συζητούσαμε πού θέλαμε να πάμε την πλοκή και σε πιο σημείο βρισκόμασταν."

Σύμφωνα με τον Γκίλιαμ, "Ήταν σαν αγώνας τένις. Ο ένας πετούσε ιδέες στον άλλο και σταδιακά το σενάριο άρχισε να αναπτύσσεται. Ξεκινάς έχοντας κάποιες ιδέες. Αρχίζεις λοιπόν να τις συνδέεις και στο τέλος προκύπτει μια ωραία ιστορία. Χάρηκα πολύ που συνεργάστηκα και πάλι με τον Τσαρλς. Είχε περάσει πολύς καιρός από το "Munchausen"."

"Νομίζω ότι στο τέλος δεν είχαμε καταλήξει εκεί που είχαμε αρχικά υπολογίσει," παραδέχεται ο ΜακΚέον. "Μπορεί ο Δρ. Παρνάσους να είναι αρκετά κοντά στην ιδέα που είχαμε για αυτόν αρχικά, αλλά τόσο αυτός όσο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες στην πορεία άλλαξαν. Ειδικά η Βαλεντίνα, η κόρη του Παρνάσους, άλλαξε πάρα πολύ, όπως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες όταν συνειδητοποιήσαμε ότι δεν απέδιδαν όπως θέλαμε.

"Το θέμα της φαντασίας είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας – η σημασία της φαντασίας στον τρόπο που ζεις και σκέφτεσαι – και χαρακτηριστικό του ίδιου του Τέρι. Για αρκετό καιρό αναλάμβανε σενάρια και βιβλία άλλων και τα έκανε δικά του, βάζοντας τη χαρακτηριστική σφραγίδα του. Τα έκανε ταινίες του Τέρι Γκίλιαμ. Η ταινία αυτή όμως, νομίζω ότι ξεπερνά όλες τις πρόσφατες δουλειές του. Επενέβη δραστικότερα στη δημιουργία του σεναρίου, συνεπώς είναι πιο δικό του. Ο Τέρι πάντα δίνεται με πάθος σε αυτό που κάνει. Επενδύει το πάθος, την ενέργεια και στο σφρίγος του και γι' αυτό πρέπει να αξίζει τον κόπο. Πρέπει να αξίζει τον κόπο ένα εγχείρημα για να "ξοδέψει" έτσι τον εαυτό του. Η ταινία "Brazil" άξιζε πραγματικά τον κόπο όπως και το "Munchausen" μέχρι ένα βαθμό. Και οι δύο ταινίες φέρουν την ποιότητα του Τέρι και ομολογώ πως όταν αποφασίζει να αφιερωθεί σε ένα εγχείρημα, το κάνει μέχρι τέλους. Στον Δρ. Παρνάσους έδωσε το 120% των δυνάμεών του, γι' αυτό και σαν ταινία είναι πολύ πιο πλήρης από τις πρόσφατες δουλειές του.

"Πρόκειται για μια τραγική/μαγική ιδέα – μια ομάδα απίθανων ανθρώπων ενός απίθανου θεάτρου, περιοδεύουν στο Λονδίνο αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία. Είμαι πεπεισμένος ότι στον σύγχρονο κόσμο ο κόσμος έχει πάψει να προσέχει αυτό που έχει αξία και σημασία. Όλοι ζουν παγιδευμένοι στα IPod τους, στα video games τους ή στις συναλλαγές τους στο χρηματιστήριο – δραστηριότητες που ναι μεν έχουν ένα ενδιαφέρον, αλλά σπαταλούν τον χρόνο σου. Συμβαίνουν όμως και πράγματα γύρω μας πραγματικά σπουδαία και σημαντικά τα οποία όμως, δεν προσέχει κανείς."
Η Μεταφορά στο Σελουλόιντ:

"Μετά από πολύ καιρό ξαναέκανα storyboards," θυμάται με ευχαρίστηση ο Τέρι Γκίλιαμ. "Γι' αυτό και το απόλαυσα τόσο πολύ. Για μένα ήταν σαν να επέστρεφα στις πρώτες μου δουλειές στις οποίες όλα τα storyboards γίνονταν από εμένα. Το να κάθεσαι και να ζωγραφίζεις σκηνές ήταν ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό για μένα σκέλος της συγγραφής του σεναρίου. Γιατί με αυτό τον τρόπο το σενάριο μεταμορφώνεται, γίνεται κάτι διαφορετικό. Δεν χρειάζεται να το ξαναδιαβάσεις, απλά το ξαναγράφεις βασισμένος στις εικόνες. Και αυτό πιστέψτε με είναι πάρα πολύ δημιουργικό. Κατασκευάσαμε μοντέλα, χρησιμοποιήσαμε γραφικά... Όλα αυτά τα μιξάραμε και δημιουργήσαμε τον κόσμο μας, χωρίς κανείς να μπορεί να καταλάβει πώς ακριβώς έγινε αυτό. Είναι αν θέλετε και αυτό ένα μαγικό τρικ....

Η Έϊμι Γκίλιαμ έκανε τα πρώτα της βήματα στην παραγωγή, σε μια δουλειά με τον βραβευμένο με Όσκαρ Γουίλιαμ Βινς στο Βανκούβερ, όταν έμαθε ότι ο πατέρας της δούλευε πάνω σε ένα νέο σενάριο. "Έχοντας μια προϋπηρεσία 12 χρόνων στη βιομηχανία του κινηματογράφου κι έχοντας καταφέρει κάποια πράγματα, μια από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μου ήταν να κάνω την παραγωγή σε μια ταινία του πατέρα μου," λέει η ίδια. "Όταν διάβασα το σενάριό του, αναγνώρισα όλα αυτά τα στοιχεία με τα οποία μεγάλωσα – τη φαντασία και την περιπέτεια – και ήταν όλα τους μαγικά. Δεν πρόκειται για μια συγκεκριμένη ιστορία που ξέρω από τότε που ήμουν παιδί, αλλά αναγνώρισα πολλά στοιχεία στην ταινία που μου είναι ιδιαίτερα οικεία και αγαπητά. Ο Τέρι αναζητούσε χρηματοδότες τη στιγμή που εγώ σκεφτόμουν ότι θέλω να αναλάβω αυτή την παραγωγή κι ότι θα ήταν υπέροχο αν το κατάφερνα. Ο Μπιλ Βινς διείδε τον ενθουσιασμό, την ενέργεια και το πάθος μου για το εγχείρημα αυτό. Και είναι άνθρωπος που αν πιστέψει σε σένα, τότε θα σε βοηθήσει με κάθε τρόπο να καταφέρεις αυτό που θέλεις."

"Ο σχεδιασμός του Φανταστικού Κόσμου ξεκίνησε από τα θεατράκια του Πόλοκ στο Λονδίνο," θυμάται ο Γκίλιαμ. "Όταν ήρθα πρώτη φορά εδώ, εντόπισα ένα μαγαζάκι που υπάρχει μέχρι σήμερα, που φτιάχνει μικρά βικτοριανά θέατρα-παιχνίδια από χαρτόνι, τα οποία ανέκαθεν με ενθουσίαζαν. Επισκέφθηκα λοιπόν το Παιδικό Μουσείο, γιατί ήξερα ότι είχαν πάρα πολλά αυθεντικά παλιά τέτοια θέατρα, τα οποία φωτογράφισα και τα ανασκεύασα με τη βοήθεια του Photoshop.

"Τα σχέδια της πρόσοψης του Φανταστικού Κόσμου, προήλθαν από βιβλία με απόκρυφα και παγανιστικά σύμβολα. Πάντα μου άρεσαν. Δεν ξέρω τι σημαίνουν, αλλά είναι ωραία πηγή έμπνευσης. Άρχισα λοιπόν να τα συγκεντρώνω και να τα τοποθετώ στο θέατρο. Υπάρχουν φίδια, δαίμονες, δαιμονικά μάτια, πεντάλφες, διάφορα σύμβολα... Η μεσαιωνικές απεικονίσεις και εικονογραφήσεις είναι εξαιρετική σκανδάλη για τη φαντασία. Οι αλχημιστές προσπάθησαν να περιγράψουν τον κόσμο, το σύμπαν, να δώσουν μια οπτική και φιλοσοφική απεικόνισή τους. Η θέασή τους δεν μοιάζει καθόλου με τη σύγχρονη πραγματικότητα και ανέκαθεν κέντριζε πολύ περισσότερο το πνεύμα και τη φαντασία μου απ' ό,τι η σύγχρονη οπτική μας επί της πραγματικότητας."

"Τώρα που τα γυρίσματα έχουν ολοκληρωθεί, ξέρω περί τίνος πρόκειται η ταινία. Πολύ καλύτερα από το διάστημα που γράφαμε το σενάριο με τον Τσαρλς. Πολλές φορές νιώθω ότι κάνω μια ταινία για να καταλάβω περί τίνος πρόκειται! Ξέραμε ότι είχαμε δύο αντίπαλες δυνάμεις – έναν τύπο που θα μπορούσε να είναι ο Διάβολος και έναν που θα μπορούσε να είναι ο Θεός, χωρίς όμως να είναι. Είναι πιο κάτω από αυτό. Εμείς απλά διαμορφώσαμε αυτό που ο καθένας είχε να προσφέρει στον κόσμο. Ο Παρνάσους προσφέρει την ευκαιρία να διευρύνεις τη φαντασία σου, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι η ίδια η εμπειρία θα είναι ευχάριστη. Και φροντίσαμε όλες οι επιλογές που προσφέρει ο Παρνάσους να έχουν κάποια σημασία. Αν κάνεις τη σωστή επιλογή τότε ίσως καταφέρεις να κατακτήσεις τη διαφώτιση. Το ταξίδι όμως είναι πάντα δύσκολο. Ο εύκολος δρόμος είναι άρρηκτα δεμένος με τον Κ. Νικ. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου, αλλάξαμε χίλιες φορές αυτά που πουλούσε ο Κ. Νικ. Στην τελική εκδοχή, πουλάει την ιδέα του φόβου, της ανασφάλειας. Παίζει με τις αδυναμίες του άλλου τη στιγμή που ο Παρνάσους παίζει με την ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αρκετά δυνατοί κι έχουν το σθένος να ρισκάρουν.

"Ο Τόνι λέει χαρακτηριστικά για τον Παρνάσους, 'αν έχει τη δύναμη να ελέγξει το μυαλό των ανθρώπων, γιατί δεν κυβερνάει τον κόσμο;' Ο Αντόν λοιπόν του απαντά με μια ατάκα που ανέκαθεν μου άρεσε πολύ: 'Δεν θέλει να κυβερνήσει τον κόσμο – θέλει να αυτοκυβερνηθεί ο κόσμος.' Το θέμα είναι η ανάληψη ευθυνών. Είναι σημαντικό να σπέρνεις τέτοιες ιδέες."
Το Κάστινγκ

"Ο Κρίστοφερ Πλάμερ ήταν ο πρώτος ηθοποιός που επιλέξαμε, νομίζω' εξηγεί ο Γκίλιαμ. "Είναι εκπληκτικός ηθοποιός. Είναι θεατρικός και είναι μεγάλος αστέρας του κινηματογράφου. Με την Αμάντα Πλάμερ, την κόρη του, συνεργαστήκαμε στο 'The Fisher King' και συνειδητοποίησα ότι η σχέση του Κρίστοφερ με την κόρη του είναι μοναδική. Το συναρπαστικό είναι ότι η θεατρική προϋπηρεσία του εξυπηρέτησε απόλυτα τις ανάγκες του ρόλου – όπως επίσης, η διαρκής του προσπάθεια να προσθέτει ένα ιδιαίτερο χιούμορ στον χαρακτήρα σε κάθε σκηνή."

"Απ' ό,τι φαίνεται παίζω τον ομότιτλο χαρακτήρα," λέει ο Πλάμερ. "Όχι όλο τον Φανταστικό Κόσμο, αλλά τον Δρ. Παρνάσους. Δέχτηκα ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από τον Τέρι Γκίλιαμ που μου είπε 'Θα ήθελα να ενσαρκώσεις τον βασικό ήρωα – είναι ένας υπέροχος ηλικιωμένος άνδρας.' Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι μου τηλεφώνησε επειδή έχουν μείνει λίγοι ηλικιωμένοι ηθοποιοί που μπορούν ακόμα να μιλήσουν – και μεταξύ αυτών είμαι κι εγώ. Κάθε χρόνο η δική μου τύχη αυξάνεται, γιατί μένουμε όλο και πιο λίγοι. Όσο λοιπόν αντέχουν τα πόδια μου, μπορώ να παίζω. Και κάπως έτσι είπα το ναι.

"Δεν ξέρω τι έκανα με τον Παρνάσους. Κατά καιρούς τείνει να είναι πολύ μελοδραματικός ρόλος, έτσι, βλέποντας πόσο ζωηρά ήταν τα σκηνικά και πόσο δραστήριοι ήταν όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας, αποφάσισα να δώσω στον Παρνάσους μια πιο εσωστρεφή διάσταση παρά μια εξωστρεφή μελοδραματικότητα. Και νομίζω ότι είχε αποτέλεσμα, γιατί έχει μια εσωτερική θλίψη που προέρχεται από το γεγονός ότι πρόδωσε την κόρη του. Νομίζω ότι αυτό αποτελεί τον ρυθμιστικό παράγοντα μέσα του – δεν είναι όλα μια ανόητη φαντασία. Πρέπει να υπάρχει και η τραγική, σκοτεινή πλευρά στην ταινία η οποία μπορεί μεν να αντιμετωπίζεται με έναν πιο ελαφρύ τρόπο, αλλά δεν παύει να υπάρχει."

Ο Γκίλιαμ συνεχίζει: "Ένας Δανός animator προσπαθούσε να έρθει σε επαφή με τον Τομ Γουέιτς (τον οποίο θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς ποιητές μιούζικαλ) και μου ζήτησε να στείλω στον Τομ ένα σενάριό του, το οποίο και έκανα. Ήταν η πρώτη φορά που επικοινωνούσα με τον Τομ μετά από πολλά χρόνια. Αφού απέρριψε την πρόταση του φίλου μου, με ρώτησε 'μήπως έχεις εσύ τίποτα για μένα;' Του είπα 'υπάρχει ένας πολύ ενδιαφέρον ρόλος στη νέα μου ταινία...' Αυτό ήταν. Δεν χρειάστηκε τίποτε περισσότερο. Του είπα ότι έχω έναν ρόλο και αμέσως μου είπε 'δέχομαι'. Πριν καν διαβάσει το σενάριο."

" Υποδύομαι τον Διάβολο," εξηγεί ο Γουέιτς. "Δεν παίζω κάποιο δαίμονα ή κάποιον που είναι απλά σατανικός. Ενσαρκώνω τον ίδιο τον Διάβολο. Και αυτό είναι μεγάλη σπαζοκεφαλιά – πώς ενσαρκώνεις τον Διάβολο; Πώς μπορείς να δώσεις ζωή σε ένα αρχέτυπο τόσο μεγάλο, τόσο παλιό; Τελικά, συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε απλά να είμαι ο εαυτός μου – είναι δικός μου ο ρόλος. Θα τον ενσαρκώσω όπως πιστεύω εγώ. Κι ελπίζω να έκανα αυτό που περίμενε ο Τέρι. Ελπίζω να ξεπέρασα τις προσδοκίες του. Δεν είμαι σίγουρος ότι το έκανα, αλλά το ελπίζω."

"Όταν αναζητούσαμε την Βαλεντίνα μας, η Αϊρίν Λαμπ που είχε αναλάβει να συνθέσει το καστ της ταινίας είπε 'πρέπει να δείτε την Λίλι Κόουλ', θυμάται ο Γκίλιαμ. "Κάπως έτσι αποφασίσαμε να της κάνουμε ένα δοκιμαστικό και πετύχαμε διάνα! Ήθελα μια ηθοποιό που πρώτον να είναι εντυπωσιακά όμορφη και δεύτερον, να δείχνει σαν 16χρονη. Όταν ξεκινήσαμε τα γυρίσματα, μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να είχαμε κάνει λάθος. Η Λίλι ήταν άπειρη και περιβαλλόταν από εξαίσιους ηθοποιούς. Κατάφερε όμως να αντεπεξέρθει στις απαιτήσεις του ρόλου και σε κάθε σκηνή ήταν καλύτερη. Η συνολική εντύπωση που αφήνει είναι αυτή μιας εξαιρετικής ερμηνείας."

"Ο Βερν Τρόιερ επιλέχθηκε πολύ νωρίς," λέει ο Γκίλιαμ. "Έπαιξε έναν πολύ μικρό ρόλο στο 'Fear and Loathing' – εμφανίζεται μόνο για δύο δευτερόλεπτα. Σκέφτηκα ότι αν θέλαμε έναν θίασο απίθανων ανθρώπων, ένας απλός κοντούλης δεν θα ήταν αρκετός – χρειαζόμασταν τον πιο μικροσκοπικό άνθρωπο που υπάρχει. Δεν τον επιλέξαμε όμως, μόνο λόγο του ύψους του... Ξέρω πολύ καλά τη νοοτροπία του Βερν. Ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για τον ρόλο του Πέρσι, γιατί ο Πέρσι είναι κυνικός, είναι εξυπνάκιας, δεν ανέχεται τίποτα και από κανέναν και ο Βερν έχει όλα αυτά τα στοιχεία."

Ο Τρόιερ συμφωνεί: "Έχω σίγουρα πάρα πολλά κοινά με τον Πέρσι. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι σκληρό αντράκι. Είναι σαρκαστικός, κυνικός και δεν του καίγεται καρφί για τίποτα. Μου άρεσε πολύ αυτός ο ρόλος. Αν είχα την ευκαιρία θα τον ενσάρκωνα και πάλι. Τον Τέρι δεν τον θεωρώ ιδιαίτερα απαιτητικό. Όταν κάνεις μια σκηνή και θέλεις να βγει όπως την έχεις στο μυαλό σου, δεν έχεις περιθώρια για ανοησίες, συνεπώς πραγματικά απολαμβάνω τον Τέρι όταν τον βλέπω να σκηνοθετεί. Ξέρει τι θέλει, έχει σπουδαίες ιδέες και κάνει κάθε δουλειά μαζί του κάτι το συναρπαστικό."

Σύμφωνα με τον Γκίλιαμ: "ο Χιθ Λέτζερ βρισκόταν στην Αγγλία για τα γυρίσματα του 'The Dark Knight' και ήρθε μαζί με έναν κοινό φίλο μας, ο οποίος είχε κάνει το storyboard για το 'Brothers Grimm'. Γύριζαν ένα animated μουσικό βίντεο και χρειάζονταν έναν χώρο για να δουλέψουν. Τους πρόσφερα έναν χώρο στην Peerless (την εταιρία μας ειδικών εφέ). Μια μέρα λοιπόν, ενώ έδειχνα τα storyboard στους ανθρώπους που έκαναν την προεργασία για τα γραφικά, παρουσία του Χιθ, την ώρα που εξηγούσα τη διαδοχή των σκηνών και το τι ακριβώς συνέβαινε, ο Χιθ μου έδωσε ένα σημείωμα που έλεγε 'μπορώ να παίξω τον Τόνι;' Είχε δει το σενάριο αλλά δεν του είχα ζητήσει ποτέ να συμμετέχει. Η ερώτησή μου ήταν 'σοβαρολογείς;' Και εκείνος απάντησε 'Ναι, γιατί αυτή την ταινία θέλω να την δω.' Τόσο απλό ήταν. Από τη στιγμή που είχαμε και τον Χιθ στο επιτελείο μας, πίστευα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα, ότι το χρήμα θα άρχιζε να εισρέει. Αλλά και πάλι έκανα λάθος.

"Κάποιοι μου είχαν μιλήσει για τον Άντριου Γκάρφιλντ. Προσωπικά δεν τον είχα δει, αλλά μου έστειλε μια κασέτα-οντισιόν που είχε φτιάξει με τη φίλη του στο Λος Άντζελες. Έπαιξε κάθε σκηνή με τρεις διαφορετικούς τρόπους πράγμα που με έκανε να σκεφτώ ότι αυτός ο τύπος είναι πραγματικά εντυπωσιακά καλός. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Χιθ ο οποίος με ρώτησε αν είχα επιλέξει κάποιον Άντριου. Όταν του είπα ναι μου απάντησε 'δεν θα το πιστέψεις, αλλά πηγαίνω στο πάρτι των γενεθλίων του.' Οι μαγικές δυνάμεις της ταινίας είχαν ήδη αρχίσει να επιδρούν."

Ο Γκάρφιλντ είχε ενθουσιαστεί που επιλέχθηκε για τον ρόλο: "Ο Αντόν είναι ένας πολύ χαρούμενος, ανοιχτόκαρδος, ζεστός και αθώος άνθρωπος, αλλά έχει περισσότερη σοφία από ανθρώπους που έχουν τα διπλάσιά του χρόνια. Έχει έναν πολύ ωραίο τρόπο να βλέπει τον κόσμο γύρω του. Είναι πολύ αγνός και αθώος. Πιστεύω ότι ο Τέρι στη ζωή του τα βλέπει όλα άσπρα-μαύρα. Του αρέσει να κατηγοριοποιεί τα πράγματα σε καλά και κακά και στις ταινίες του, και στη ζωή του και στον κόσμο. Εγώ νομίζω ότι εμπίπτω στα καλά, παρόλο που κατά καιρούς εκδηλώνω κάποιες σκοτεινές πλευρές. Νομίζω όμως, ότι είμαι ο Τέρι παιδί, ο Τέρι έφηβος, ένας άνθρωπος που προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι, πού κολλάει, θέλει απεγνωσμένα να είναι καλός και προσπαθεί να βοηθήσει τον άλλο με όποιο τρόπο μπορεί.
Η συνέχεια

Στις 22 Ιανουαρίου του 2008 κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης στη Νέα Υόρκη και καθώς η παραγωγή μεταφερόταν από το Λονδίνο στο Βανκούβερ, ο Χιθ Λέτζερ πέθανε από υπερβολική δόση συνταγογραφημένων χαπιών.

Η απόφαση του συντετριμμένου Τέρι Γκίλιαμ ήταν να σταματήσουν τα γυρίσματα της παραγωγή. "Είπα ότι δεν ήξερα πώς θα μπορούσα να συνεχίσω την ταινία. Ήμουν εξαιρετικά στενοχωρημένος για να προσπαθήσω να βρω μια λύση. Όλοι όμως μου έλεγαν ότι έπρεπε να συνεχίσουμε και ότι η ταινία έπρεπε να γίνει. Όλοι με ενθάρρυναν και μου έδιναν ιδέες. Η λύση του μαγικού καθρέφτη ήταν προφανής και τις περισσότερες σκηνές του Χιθ από αυτή την πλευρά του καθρέφτη τις είχαμε ολοκληρώσει. Το ερώτημα ήταν αν θα βρισκόταν ηθοποιός να αναλάβει τον ρόλο. Εξ αρχής σκεφτόμουν ότι δεν θα χρειαζόμασταν έναν μόνο ηθοποιό. Θα ήταν μεγάλο το βάρος. Έπρεπε αν μπορούσαμε να βρούμε περισσότερους. Η διαμόρφωση του σεναρίου έγινε σχετικά γρήγορα. Χρειάστηκα μόνο μερικές μέρες για να βρω μια πειστική λύση και ευτυχώς για όλους μας, δεν στερούμασταν ιδεών. Ούτε καλών ούτε κακών.

"Χρειάστηκε να ξαναγράψουμε μόνο ένα μικρό μέρος του σεναρίου. Περισσότερο αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε σειρά σε σκηνές που είχε προγραμματιστεί να εμφανίζεται ο Χιθ και να χρησιμοποιήσουμε κινηματογραφικά τρικ και σωσίες του. Η απώλεια του Χιθ δημιούργησε μια κατάσταση που απαιτούσε έξυπνες λύσεις. Λύσεις που με ανάγκασαν να κάνω πράγματα που δεν είχα αρχικά πρόθεση να κάνω. Για παράδειγμα, αλλάξαμε τον ρόλο του Μάρτιν του μεθύστακα στην αρχή της ταινίας, ώστε να τον ενσαρκώσουν δύο ηθοποιοί. Αυτό ουσιαστικά πιστοποιούσε ότι όποιος πήγαινε από την άλλη πλευρά του καθρέφτη άλλαζε. Μετά άρχισα να τηλεφωνώ σε φίλους και ανθρώπους που είχαν στενή σχέση με τον Χιθ.

"Κάπως έτσι, οι τρεις ήρωές μου, ο Τζόνι Ντεπ, ο Κόλιν Φάρελ και ο Τζουντ Λο ήρθαν στο Βανκούβερ για να ενσαρκώσουν τις διαφορετικές πτυχές του Τόνι, του χαρακτήρα που αρχικά ενσάρκωνε ο Χιθ Λέτζερ. Η προθυμία τους να βοηθήσουν να σωθεί τόσο η ταινία όσο και η τελευταία ερμηνεία του Χιθ ήταν μια εξαιρετική πράξη γενναιοδωρίας και αγάπης. Ήταν μια όμορφη και σπάνια στιγμή για τον χώρο μας και χάρη στη δική τους συμμετοχή, η ταινία αυτή έγινε ακόμη πιο ξεχωριστή, πιο συναρπαστική, πιο αστεία. Με δυο λέξεις; Πιο μαγική.

"Έπρεπε να κάνουμε ένα τεράστιο άλμα για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που προέκυψαν λόγω του αιφνίδιου θανάτου του Χιθ. Χάρη όμως στον Παρνάσους και τον Φανταστικό Κόσμο του, έχουμε έναν μαγικό καθρέφτη που όταν τον περνάς, τα πράγματα είναι διαφορετικά, αλλάζουν, γίνονται πιο εξωπραγματικά και πιο θαυμαστά. Έτσι κάναμε το άλμα. Κάθε φορά που ο Τόνι περνάει από την άλλη πλευρά του καθρέφτη, μεταμορφώνεται και σε μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του που παίρνει ζωή από διαφορετικό ηθοποιό. Ήταν απόλαυση να βλέπεις τον Τζόνι, τον Κόλιν και τον Τζουντ να δίνουν την δική τους πνοή στον ρόλο. Ο Τόνι τελικά είναι ένας πολύπλευρος και ιδιαίτερος χαρακτήρας και πιστεύω ότι το κοινό θα περάσει πάρα πολύ καλά.

"Αναγκαστικά, το πρόγραμμα της παραγωγής τινάχτηκε στον αέρα. Τα γυρίσματα έγιναν μια εναλλαγή γρήγορων αλλαγών και γρίφων. Πολλές φορές αναγκαστήκαμε να αναδιοργανώσουμε το πρόγραμμα παράλληλα με το γύρισμα προσπαθώντας να καλύψουμε τις ανάγκες. Και σαν να μην έφτανε το στρες που είχαμε ήδη, ο Μπιλ Βινς ήταν άρρωστος με καρκίνο. Με κάποιο μαγικό τρόπο όμως, τα καταφέραμε. Όλοι επέδειξαν τρομερή δύναμη, θετικότητα και σθένος παρά τις τρομερές αντιξοότητες και ξαφνικά τα γυρίσματα είχαν τελειώσει. Δεν ξέρω πώς, αλλά τα καταφέραμε. Ήταν μια εντελώς διαφορετική ταινία απ' αυτή που είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε. Είναι παράξενο, αλλά οι λύσεις που ουσιαστικά μας επιβλήθηκαν λόγω συνθηκών μας οδήγησαν σε μια καλύτερη ταινία. Η διαρκής πίεση που νιώθαμε όλοι μας ήταν να βγει μια ταινία που θα ήταν αντάξια της τελευταίας ερμηνείας του Χιθ."

Για την Έϊμι Γκίλιαμ, από τη στιγμή που αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την ταινία, η προσπάθεια να διατηρηθεί η ορμή και η ενέργεια στην παραγωγή ήταν πραγματικός αγώνας: "Όσο ο Τέρι ήταν στο Λονδίνο προσπαθώντας να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στο σενάριο, εγώ όργωνα το Λος Άντζελες. Όλοι ήθελαν να δουν την ταινία να ολοκληρώνεται για πολλούς και διαφορετικούς λόγους – για τον Χιθ, για τον Τέρι, για όσους είχαν συμμετάσχει. Το συνεργείο δεν ήθελε να φύγει, δεν ήθελε να το βάλει κάτω, γιατί είχαν αγαπήσει αυτό που έκαναν και ένιωθαν περήφανοι που συμμετείχαν σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Όσο για εμένα, είμαι πάρα πολύ περήφανη και για την ταινία και για όσους συμμετείχαν στη δημιουργία της. Χωρίς τον ενθουσιασμό τους και την ενέργειά τους δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα."

Ο συμπαραγωγός Σάμιουελ Χαντίνα μοιράζεται την υπερηφάνεια της Έϊμι για την αφοσίωση που έδειξαν όλοι από την αρχή ως το τέλος της παραγωγής. "Ήξεραν ότι η ταινία αυτή ήταν πολύ σημαντική για όλους. Οι εξαιρετικοί ηθοποιοί που δέχτηκαν να συμμετέχουν, το εξαίσιο συνεργείο και γενικά όλο το επιτελείο της ταινίας επέδειξε μοναδικό ζήλο, ενθουσιασμό και αφοσίωση. Δεν ήταν μια απλή ταινία, όλοι ήταν αποφασισμένοι να την δουν να ολοκληρώνεται. Είχαμε δίκιο που αποφασίσαμε να προχωρήσουμε τα γυρίσματα, γιατί ο Τέρι δημιούργησε κάτι που πραγματικά είναι μοναδικό.

"Νιώθαμε ότι ο Χιθ ήταν μαζί μας μέχρι το τέλος," παρατηρεί ο Γκίλιαμ. "Η ενέργειά του, το ταλέντο του, οι ιδέες του... Ο τραγικός θάνατός του και οι δημιουργικές αποφάσεις που προέκυψαν ως αποτέλεσμα αυτού... είναι οι λόγοι που καθιστούν αυτή την ταινία μια ταινία από τον Χιθ Λέτζερ και τους φίλους του."

Προβολή Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου : Κι Αν Σου Κάτσει ?

2010-02-05T11:30:00.000-08:00

Την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου στις 7.30 μ.μ. στο πλαίσιο της κινηματογραφικής λέσχης ‘Στιγμές της Πόλης’ θα προβληθεί η νέα κωμωδία του σπουδαίου Γούντι 'Αλεν :

ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΚΑΤΣΕΙ;

Πρωταγωνιστούν: Λάρι Ντέιβιντ, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Πατρίσια Κλάρκσον, Εντ Μπεγκλεϊ Τζουνιορ, Κονλεθ Χιλ.

Περίληψη: Ένας εκκεντρικός νεοϋορκέζος, δάσκαλος σκακιού, ο Μπόρις, εγκαταλείπει την μεγαλοαστική ζωή του για μια πιο μποέμικη ζωή. Όταν βρίσκει στο κεφαλόσκαλό του μία νεαρή κοπέλα από τη Δύση και προσφέρεται να την φιλοξενήσει για μια νύχτα, μια καινούργια ζωή ξεκινά γι' αυτόν. Μία απίθανη φιλία αναπτύσσεται ανάμεσά τους καθώς ο Μπόρις προσπαθεί να διαμορφώσει τις απόψεις της κοπέλας για τον κόσμο σύμφωνα με τις δικές του. Όταν η σχέση τους καταλήγει σε έρωτα και γάμο, παρά τα 40 χρόνια διαφοράς ηλικίας και τις αντιφατικές τους κουλτούρες, η φιλοσοφία του Μπόρις είναι πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να αρνηθείς στον εαυτό σου τις απολαύσεις της…

Κριτική του Δ.Δανίκα (Τα Νέα) : Κι όμως, στα εβδομήντα και τέσσερα παρακαλώ. Ακμαίος, ευφυής, σύγχρονος, αστραφτερός. Ο Γούντι Άλεν ο μικροσκοπικός. Με μια από τις καλύτερες κομεντί που έχει υπογράψει μέχρι σήμερα. Πράγμα που διαρκώς το γράφω και με έχω βαρεθεί. Πιστέψτε με. Ο αθεόφοβος είναι τρομερός. «Whatever works», δηλαδή «Κι αν σου κάτσει;» με ερωτηματικό. Λάθος. Τού ΄κατσε και μας έκατσε εντελώς. Το πιο έξυπνο γέλιο και θα το ξαναδώ!
Ποταμιαία ευφυΐα. Ποταμιαίος μισάνθρωπος. Ποταμιαία κωμωδία. Ασταμάτητο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Σαν πολυβόλο. Με ΙQ εντυπωσιακό. Και με σκανδάλη και σφαίρα όλο χαμόγελο ειρωνικό. Δεν το πίστευα. Αρκεί να σας διηγηθώ την ιστορία να σας φύγει το σφράγισμα στο λεπτό. Ένας συνταξιούχος, καραφλός Εβραίος (Λάρι Ντέιβιντ) που περιφέρεται από καφενείο σε καφενείοστο Μανχάταν το γνωστό- κατεβάζει από την ταραγμένη και πανέξυπνη κούτρα του οτιδήποτε του έρθει και το εκτοξεύει εναντίον ανθρώπων, πολιτικών και αφασικών μυαλών. Ο πλήρης ορισμός του μισανθρωπισμού. Μια γκρίνια με σουρεαλιστικά επιχειρήματα χωρίς τελειωμό. Φανταστείτε ούτε γάτα δεν αντέχει στο διαμέρισμά του το φτωχό. Μόνος, έρημος και μονίμως επιθετικός. Σε ό,τι ανθρώπινο μπροστά του κυκλοφορεί. Ας πούμε. Για να βγάλει τα προς το ζειν, παραδίδει μαθήματα σκακιού σε μικρά παιδιά της γειτονιάς. Ε, δεν θα το πιστέψετε. Μόνο που δεν απλώνει χέρι να μετατρέψει το κεφάλι τους σε ταμπούρλο. Μικρά ζόμπι τα ανεβάζει, ανθρώπινα φυτά τα κατεβάζει. Ένας τύπος κουτσός. Μέσα και έξω. Ανάπηρος. Ολοσχερώς. Με βερμούδα και με φόντα επιστημονικά. Διότι, όπως λέει, θα μπορούσε να κερδίσει Νόμπελ Φυσικής με αντικείμενο την Κβαντομηχανική.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Αυτό που διακηρύσσει μονίμως. Ανεφάρμοστες οι τέλειες θεωρίες. Γιατί; Οι άνθρωπο είναι ατελείς. Ψέματα; «Σαν είδος αποτύχαμε». Η εσχατολογία και η ιδεολογική τρομοκρατία πάνε σύννεφο. Όλα τα σοβαρά διατυπωμένα ανάλαφρα και ανεκδοτολογικά. Αυτή η μέγιστη αρετή του κωμικού. Αυτή και του Γούντι Άλεν του μικροσκοπικού. Παράδειγμα; «Μαστογραφία, μαστολίφτινγκ, κολονοσκόπηση, καρδιογραφήματα, αξονικές τομογραφίες, γιατί όλα αυτά; Στο τέλος στην κάσα θα καταλήξουμε και άντε γεια!». Ο παραληρηματικός μισανθρωπισμός δεν έχει τελειωμό: «Ο πατέρας μου αυτοκτόνησε επειδή κάθε μέρα διάβαζε πρωινές εφημερίδες με πολεμικούς τίτλους φρίκης». Ακόμα πιο ριζοσπαστικά: «Η Αμερική διαθέτει το χειρότερο πολιτικό σύστημα στη Δύση. Τα περισσότερα κολέγια παράγουν ανεγκέφαλα ζόμπι».
Ποια η σημασία αυτού του αστείου κλόουν που περιφέρεται κουτσαίνοντας σαν Ριχάρδος; Πρώτον, αυτοσαρκασμός. Ο ίδιος ο Γούντι Άλεν τα πιστεύει και τα υπογράφει όλα αυτά τα ακραία και αιρετικά. Δεύτερον, τα πιστεύει από τη μια, τα απορρίπτει από την άλλη. Πώς φαίνεται αυτό; Μα φυσικά από τη μορφολογία, την κατάσταση και την ποταμιαία εξυπνάδα ενός ανθρώπου που ζει τόσο μοναχικά. Ο μισανθρωπισμός του η ασπίδα της μοναξιάς του. Η συστηματική άρνησή του, το άσυλο της τρυφερής- στο βάθος- καρδιάς του. Η επιθετικότητά του, η άμυνά του. Το σακατεμένο πόδι του, η μαύρη ψυχή του. Κι όμως, τα δυσάρεστα και αντιπαθητικά προκύπτουν από μια δεύτερη ματιά. Αν ο θεατής επιθυμεί να δει λίγο πιο μακριά. Γιατί με την πρώτη, επιπόλαιη ματιά, θα πέσει κάτω από άφθονα χαχανητά. Είπαμε η κωμωδία είναι δράμα συν απόσταση και χρόνος!
Όμως «η μοίρα κάποια στιγμή σου χτυπάει την πόρτα». Έτσι ο Μπόρις Γιέλνικοφ (αυτό το όνομά του, κάτι μεταξύ Εβραίου και Ρώσου) μια μέρα, εντελώς τυχαία πέφτει πάνω σ΄ ένα άστεγο, κατάξανθο μικρό λουλούδι της Νέας Ορλεάνης. Εδώ ο Γούντι Άλεν συναντάει το «Χαμίνι» του Τσάρλι Τσάπλιν. «Οι πορείες μας διασταυρώθηκαν από την αστρονομική αλληλουχία των γεγονότων». Η Αστροφυσική και η Κβαντομηχανική με Ποίηση ερωτική. Άσε που το όνομά της είναι Μελοντί Σελεστίν (Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ). Και άσε που το μόνο πράγμα που κέρδισε με το σπαθί της, ήταν κάποιο έπαθλο σε πασαρέλα ομορφιάς κάποιας μικροαστικής γειτονιάς. Αταίριαστοι αλλά στο βάθος ομοιοπαθείς. Αδέσποτοι. Μοναχικοί. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τα ετερόκλητα έλκονται. Εξωτερικά ιλιγγιώδης η διαφορά. Ηλικίας, μόρφωσης, ιδεολογίας, καταγωγής. Εσωτερικά φτυστοί.
Ε, και; Εκείνη τον εκλιπαρεί. Εκείνος υποκύπτει και τη φιλοξενεί. Έτσι σιγά σιγά ο ένας δίνει και γεμίζει του άλλου τη μοναχική ζωή. Έτσι παντρεμένοι χωρίς ντροπή. Ο Ριχάρδος, ο Σκρουτζ, ο μισάνθρωπος Αϊνστάιν με ελεύθερη καρδιά. Η πλήρης ανατροπή. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Στο «αχούρι» των δυο ετερόκλητων πιτσουνιών εισβάλει η μάνα της Μελοντί (Πατρίτσια Κλάρκσον). Θεούσα, συντηρητική και εγκαταλειμμένη από σύζυγο στην επαρχία τη μικρή. Μεγαλοχωριάτα δηλαδή. «Μόλις την είδα κατάλαβα ότι προέρχεται από σαρκοφάγα φυτά». Πολιτιστικό σοκ. Μη βιάζεστε. Γιατί η Μαριέττα (το όνομα της θεούσας μητρός) τα φτιάχνει με καλλιτέχνη κι εκείνος με τη σειρά του σε φίλο και γκαλερίστα τη σπρώχνει. Εντός ολίγων ημερών η Μαριέττα αναδεικνύεται σε φωτογράφο τρομερή. Με έκθεση παρακαλώ. Και όχι μόνο αυτό. Κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι και με τον καλλιτέχνη αλλά και με τον γκαλερίστα. Η γελοιογραφία του «Ζιλ και Τζιμ» του Φρανσουά Τριφό. Και το πιο μουρλό. Την ίδια στιγμή, αυτή η αχαλίνωτη σεξουλιάρα μαμά, δεν εγκαταλείπει την ιδεολογία της επαρχίας τη συντηρητική. Συνωμοτεί προκειμένου η κορούλα της ένα όμορφο αγόρι να βρει και σαν καλή κοπέλα να αποκατασταθεί. Η σχιζοφρένεια της εποχής. Αποτυπωμένη σ΄ αυτήν τη Μαριέττα την τρελή.
Χωρίς κανένα δισταγμό, υποκλίνομαι σ΄ αυτό το απροσμέτρητο, διαβολεμένο μυαλό. Οι ατάκες, η ανθολογία μιας ιδιοφυίας. Οι καταστάσεις, το αναποδογύρισμα δραμάτων υπαρξιακών. Οι ερμηνείες στις πεντάδες των επερχόμενων Όσκαρ. Χωρίς τον Γούντι Άλεν η Αμερική θα ήταν σκέτη πλαστική χειρουργική. Κι όμως, ελάχιστοι βλέπουν τις ταινίες του σ΄ αυτήν τη χώρα την παρανοϊκή. Θεέ μου, τι ντροπή!

Προβολή 03/02 : Ραγισμένες Αγκαλιές

2010-01-29T07:02:00.000-08:00

Την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στις 7:30 μ.μ. στο πλαίσιο της κινηματογραφικής λέσχης ‘Στιγμές της Πόλης’ θα προβληθεί η ταινία:

ΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ

του Πεδρο Αλμοδοβάρ

Πρωταγωνιστούν: Πενέλοπε Κρουζ, Λουί Ομάρ, Μπλάνκα Πορτίγιο, Χοσέ Λουί Γκόμεζ, Ταμάρ Νόβας, Ρουμπέν Οτσαντιάνο.

Διάρκεια: 127 λεπτά.

Περίληψη: Μετά το εξαιρετικό "Γύρνα Πίσω", ο Πέδρο Αλμοδοβάρ γράφει και σκηνοθετεί μια ιστορία για τον θάνατο, τη ζήλια και την προδοσία και συνεργάζεται ξανά με την μούσα του Πενέλοπε Κρουζ. Το "Broken Embraces" συμπεριλήφθηκε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Κανών. Ένας άντρας γράφει, ζει και αγαπάει μέσα στο σκοτάδι. Ήταν το θύμα ενός μοιραίου αυτοκινητικού δυστυχήματος δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα, στο οποίο δεν έχασε απλά την όρασή του, αλλά και τη γυναίκα της ζωής του. Ένα βράδυ ξεκινάει να αφηγείται την οδυνηρή αυτή ιστορία, μια ιστορία συγκινητική και τραγική. Μια ιστορία που μπορεί να αποτυπωθεί με τη φωτογραφία δύο ερωτευμένων ανθρώπων που αγκαλιάζονται και που κάποιος έχει σκίσει σε χίλια κομμάτια…

Κριτικές : Διακεκομμένες ανεκπλήρωτες σχέσεις. Ιστορίες χωρίς τέλος. Μισές, σπασμένες αγκαλιές. Ο σκηνοθέτης-ήρωας του Αλμοδόβαρ έζησε τη ζωή του χωρίς ένα χάπι έντ- δεν το γεύτηκε ο ίδιος, αλλά δεν το χάρισε και στους γύρω του. Ο έρωτας της ζωής του είχε τραγική κατάληξη, η ερωτευμένη μαζί του πιστή ατζέντης δεν είχε καμία ελπίδα, αλλά και η "μεγάλη ταινία" της καριέρας του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Μεσήλικας πλέον, κι έχοντας χάσει το φως του, αρχίζει να αφηγείται ιστορίες προσπαθώντας να συνδέσει το κενό παρόν του με το τραυματικό παρελθόν. Τι άλλο μπορεί να κάνει ένας σκηνοθέτης, χωρίς ταινία, χωρίς φως, χωρίς εικόνα, παρά να καταφύγει στη δύναμη της ίδιας της ιστορίας;

Δίπλα του, ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ παραδίδει μία φιλμική άσκηση πάνω στην αφήγηση. Κινηματογραφικές αυτοαναφορές (η ταινία μέσα στην ταινία κλείνει το μάτι στις "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης"), φόροι τιμής στο φιλμ νουάρ και το μελό, ταυτόχρονα όμως και μία νεοαποκτηθείσα αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία η οποία διαφαίνεται περίτρανα στη χρήση της μουσικής: ο άλλοτε πρόθυμος να μας πλαντάξει με το συνδυασμό μελό εικόνας και παθιασμένων τραγουδιών Πέδρο, αφήνει εδώ τα πλάνα του με φυσικό ήχο και χρησιμοποιεί το σκορ του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας με σύνεση. Έτσι τον κύριο λόγο παίρνει η αφήγηση, η μνήμη, η Ιστορία έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τα larger than life πλάνα του. Έτσι ο φακός ακουμπάει με εμπιστοσύνη στις στιβαρές ερμηνείες των ηθοποιών του. Μεγαλειώδης ο Λουίς Χομάρ στο ρόλο του ξεπεσμένου σκηνοθέτη που αγαπά το σινεμά όσο και τον ίδιο τον έρωτα. Βουβά σπαρακτική η Μπλάνκα Πορτίγιο ως η -καταδικασμένη στο ρόλο της φίλης- ερωτευμένη γυναίκα. Αναμφισβήτητα λαμπερότερη όλων η Πενέλοπε Κρουζ. Μπορεί να κέρδισε το Όσκαρ της με ταινία του Γούντι Άλεν, αλλά ο Πέδρο μοιάζει να είναι ο μόνος που βγάζει την ηθοποιό από μέσα της. Όχι την καρικατούρα. Ως ερωτευμένος άντρας κλέβει τα χαμόγελά της, τα πιο εσωτερικά της βλέμματα, την αλήθεια της. Και μετά τη διογκώνει και τη φωτίζει σε μια τεράστια οθόνη. Και νιώθεις οτι σε πλημμυρίζει, σε ξεπερνά. Δυστυχώς, όμως, οι ισορροπίες χάνονται νωρίς. Στην ταινία όπου αποτυπώνει τη βασική του κοσμοθεωρία για τη ζωή και την τέχνη, ο Αλμοδόβαρ δεν θέλει απλώς να πει πολλά. Θέλει να τα πει όλα. Η αγκαλιά του είναι σαρωτική, σε πνίγει, σε αφήνει αμήχανο. Είναι όμως αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο. Παρά τα σεναριακά άλματα, τις μπερδεμένες προθέσεις και τις άνισες εντάσεις, ο τυφώνας Πέδρο έχει μεταδώσει την αναγκαιότητα της ιστορίας του, έχει αναστατώσει τις αισθήσεις. Σε έχει αφήσει χωρίς χάπι έντ, αλλά με τα χέρια ορθάνοιχτα. ΠΟΛΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ/ΣΙΝΕΜΑ

Οι Ραγισμένες Αγκαλιές είναι ένα έργο ψυχρό, μεθοδικό, στρογγυλεμένο. Τέλειο σαν ζωντανό γλυπτό που έχει παγώσει από αρχαία λάβα, αλλά όχι πρωτότυπο, συγκρινόμενο με τη φιλμογραφία του Αλμοδόβαρ. Η ψυχή του είναι ένα μεγάλο κορίτσι που στα χέρια του μέντορά της, ενός σεναριογράφου και σκηνοθέτη, ολοκληρώνεται ως γυναίκα και μεταμορφώνεται σε μια οπτασία βγαλμένη από το σινεμά. Μαζί γυρίζουν το Κορίτσι με τις βαλίτσες, μια ελεύθερη και πεντανόστιμη διασκευή του Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, χαλαρό κλείσιμο του ματιού του Αλμοδόβαρ στον εαυτό του και στους φαν της κωμικής του πλευράς, καταμεσής μιας ταινίας σοβαρής και δραματικής. Οι «ξένες» ταινίες που επισκέπτεται ο Ισπανός δημιουργός αυτήν τη φορά είναι το Ταξίδι στην Ιταλία του Ροσελίνι και το Kiss of Death. Μεγαλύτερη σημασία έχει το πρώτο, όπου η Μπέργκμαν, σε μια περιήγηση της με τον εραστή Τζορτζ Σάντερς, αντικρίζει ένα ζευγάρι που κοκάλωσε η λάβα της Πομπηίας και τρομάζει στη θέα του ερωτικού της κισμέτ. Τη σκηνή παρακολουθούν στην τηλεόραση η Λένα και ο Ματέο, στο ερωτικό τους καταφύγιο, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Το προειδοποιητικό σημάδι είναι ένα από τα πολλά καμπανάκια της επικινδυνότητας, της θνησιμότητας της σχέσης τους. Απομακρυσμένοι από το ρεαλισμό, σε ένα μπάνγκαλοου στην παραλία της Φαμάρα, γεύονται ήσυχα χάδια στο περιθώριο της φούριας που τους περιβάλλει στο πολλαπλό σενάριο που τους επιφυλάσσει ο Αλμοδόβαρ. Από το αιώνια αγκαλιασμένο αντρόγυνο της Πομπηίας περνάμε σε μια αγκαλιά που δεν θα κρατήσει στην πραγματικότητα. Το γνωρίζουμε από την πρώτη στιγμή της αναδρομικής αφήγησης και βλέπουμε τις ουλές της κατάληξής του - ο σκηνοθέτης που φώτισε μια γυναίκα καταδικάζεται στο σκοτάδι από έναν θεό τιμωρό. Ωστόσο, μέσω της τέχνης, η ιστορία αναπαρίσταται. Ο θεατής ακούει τα γεγονότα και ο ήρωας Ματέο Μπλάνκο ξυπνάει από τον βαρύ λήθαργο για να ξαναμοντάρει, μέσα στην ταινία, την ταινία που γύρισε με τη μούσα του. Μια ταινία που έμεινε ανολοκλήρωτη, θανάσιμα τραυματισμένη κι αυτή από την τραγική ειρωνεία. Έχει την ευκαιρία να ξαναζήσει τις κοινές στιγμές. Ο Αλμοδόβαρ σχολιάζει, λέγοντας μέσω του Ματέο Μπλάνκο, πως μια ταινία έχει χρέος να μονταριστεί μέχρι τέλους και να προβληθεί. Και για να ολοκληρωθεί, κυριολεκτικά και μεταφορικά πρέπει να χυθεί αίμα, όπως στην περίπτωση της Λένα και του Ματέο, που γαρνίρονται στην πλοκή από έναν επίσημο εραστή που γυρίζει το making of και μια κρυφή αγαπημένη, καθώς και μια σκάλα που παίζει μεγάλο ρόλο στην κρίσιμη σκηνή - απαραίτητα συστατικά ενός πολύσημου μελοδράματος που ανακατεύει το κλασικό Χόλιγουντ, την ευρωπαϊκή παράδοση και τις αλμοδοβαρικές αναφορές και αυτό-αναφορές. Ναι, το στόρι είναι μπλεγμένο και γοητευτικό. Ιδιωματικό και ευφάνταστο, με ένα πλάνο ανάπτυξης που αποτελεί πλέον πατέντα κανονικότητας του σκηνοθέτη. Στα χέρια του, η πειθαρχημένη Κρουθ, άνιση και απρόβλεπτη με άλλους, αποθεώνεται και απογειώνεται με αξιοζήλευτη φλόγα. Και οι Ραγισμένες Αγκαλιές είναι μια cautionary tale ζήλειας, πάθους, τιμωρίας και τέλους, ένα ζαλιστικό déjà vu επιλογών και πεπρωμένου, μια ακόμη ραψωδία του Πέδρο στη σαρωτική δύναμη της μούσας. Υμνώντας με αυτό τον τρόπο την ιδανική στα μάτια του πλάστη γυναίκα, ξορκίζει τον θάνατο της έμπνευσης και ξαναγεννιέται. Αυτό είναι το κόλπο και το κίνητρό του.Θοδωρη Κουτσογιαννοπουλος/Lifo

Πρόγραμα Προβολών : Χειμώνας - Άνοιξη 2010

2010-01-29T06:39:00.000-08:00

Τετάρτη 03/02

Ραγισμένες Αγκαλιές

του Πέδρο Αλμοδοβάρ

Τετάρτη 10/02

Κι Αν Σου Κάτσει

του Γούντι Άλλεν

Τετάρτη 24/02

Ο Φανταστικος Κοσμος του Δρ.Παρνάσους

του Τερι Γκιλιαμ

Τεταρτη 03/03

Λευκή Κορδέλα

του Μικαέλ Χανεκε

Τετάρτη 17/03

Προφητης

του Ζακ Οντιάρ

Τετάρτη 14/04

Καπιταλισμός : Μια Ιστορια Αγαπης

του Μαικλ Μούρ

Τετάρτη 21/04

Μονακριβη

του Λι Ντάνιελς

Προβολή Τετάρτη 27 Ιανουαρίου : Κυνόδοντας

2010-01-22T09:16:00.000-08:00

Την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου στις 7:30 μ.μ. στο πλαίσιο της κινηματογραφικής λέσχης ‘Στιγμές της Πόλης’ θα προβληθεί η πολυβραβευμένη και πολυσυζητημένη ταινία:

Ο ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ / DOGTOOTH

του Γιώργου Λάνθιμου.
με τους Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη, Άννα Καλαϊτζίδου

Υπόθεση: Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη. Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι η Χριστίνα, η οποία δουλέυει σαν φρουρός security στο εργοστάσιο του πατέρα. Ο πατέρας κανονίζει τις επισκέψεις της στο σπίτι με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Όλη η οικογένεια, και ιδιαίτερα η μεγάλη κόρη, λατρεύει την Χριστίνα. Μια μέρα η Χριστίνα κάνει δώρο στην μεγάλη κόρη μια στέκα για τα μαλλιά ζητώντας της κάτι άλλο σε αντάλλαγμα.

Βραβεία & Συμμετοχες σε Φεστιβαλ : Ο Κυνόδοντας, ξεκίνησε τη διεθνή του καριέρα από το πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, στο οποίο απέσπασε το Α΄ Βραβείο και το Βραβείο Νεότητας. Στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σεράγεβο, ο Κυνόδοντας πήρε το Β΄ βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Α’ βραβείο γυναικείας ερμηνείας που μοιράστηκαν οι δύο πρωταγωνίστριες της ταινίας, Αγγελική Παπούλια και Μαίρη Τσώνη. Στο 38ο Φεστιβάλ Νέου Κινηματογράφου του Μόντρεαλ που έγινε από τις 7 έως τις 18 Οκτωβρίου απέσπασε το Α’ βραβείο Louve d’ Or. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου SITGES της Καταλονίας κέρδισε το Bραβείο Καλύτερης Ταινίας του διαγωνιστικού τμήματος της Επιτροπής Νέων (Best Motion Picture Fantastic - Young Jury Award) και το Βραβείο Citizen Kane για τον καλύτερο Νέο Σκηνοθέτη (Citizen Kane Award for best New Director). Επίσης προβλήθηκε στα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Βαρσοβίας και του Λονδίνου.

Κριτικές :

«Μαμά, βρήκα δύο ζόμπι μικρά. Να στα φέρω;», ρωτάει η κόρη, βλέποντας στον κήπο της έπαυλης δύο κίτρινα λουλούδια. Θαυμάζει μια καραμπίνα (πολύ όμορφο λευκό πουλί) και στο οικογενειακό τραπέζι ζητάει το τηλέφωνο (δηλαδή το αλατοπίπερο). Ο πατέρας μπαίνει με ψαροτούφεκο στην πισίνα για να πιάσει τα ψάρια, τα οποία τοποθέτησε πριν από λίγο. Τα τρία παιδιά (δύο κορίτσια, ένα αγόρι) νομίζουν ότι τα αεροπλάνα είναι παιχνίδια που θα προσγειωθούν στην αυλή τους.

Η πενταμελής οικογένεια του «Κυνόδοντα» έχει μια «ξεχωριστή» εικόνα του κόσμου. Για την ακρίβεια, τα παιδιά δεν έχουν καμία. Ζουν σε συνθήκες ενός «πειράματος» το οποίο έχουν αποφασίσει οι γονείς τους γι' αυτά. Η βιολογική ηλικία τους πρέπει να είναι γύρω στα 25, αλλά ο χρόνος είναι κι αυτός μια ειδική, ακραία, συνθήκη. Δεν έχουν διαβεί ποτέ τον φράχτη που περιβάλλει την εύπορη μονοκατοικία τους, οι λέξεις αποκτούν το περιεχόμενο που αποφασίζει η μαμά, η σεξουαλικότητα είναι μια παρόρμηση που αντιμετωπίζεται «κλινικά», η πλήξη μιας τετραγωνισμένης, περίκλειστης ζωής θα οδηγήσει στην ακατανίκητη έλξη να ανακαλύψουν τι βρίσκεται πίσω από τον φράχτη. Βασικός κανόνας: ένα παιδί είναι έτοιμο να φύγει από το σπίτι όταν πέσει ο δεξιός ή ο αριστερός κυνόδοντας.

Ο Γιώργος Λάνθιμος απλώνει στον καμβά την ελληνική οικογένεια σαν πίνακα του Φράνσις Μπέικον. Ωμό, παραμορφωτικό, σε χώρο ελλειπτικό και ακαθόριστο. Οι ακρωτηριασμοί είναι ψυχικοί, η αγωνία και η απελπισία, το αδιέξοδο και το άγχος προκύπτουν από την απόλυτη καθήλωση. Δεν υπάρχει εξέλιξη. Ο νεαρός σκηνοθέτης, στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, αιφνιδιάζει. Η ωριμότητα, η πυκνότητα, η πειθαρχία με την οποία δουλεύει ένα θέμα που κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Το αποτέλεσμα: μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της δεκαετίας. Φέρει το στίγμα και την ανησυχία ενός δημιουργού που δοκιμάζει τις αντοχές ενός συστήματος απόλυτου εγκλεισμού, μέσα από ένα γκροτέσκο κώδικα. Οικονομία μέσων, καμία φλυαρία, ο στόχος δεν χάνεται ποτέ. Η ρήξη - ενηλικίωση, ο ξένος που παραβιάζει τις «αρχές», η αβεβαιότητα που οδηγεί στη γνώση. Ολα χωρούν με κοφτές, αδρές πινελιές, σ' ένα σύνολο ενορχηστρωμένο με απόλυτη ακρίβεια. Ερμηνείες που εντυπωσιάζουν με την αμεσότητα και πληρότητά τους.~~ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ~~

Κυνόδοντας [5/5]
Ένας πατέρας. Μια μητέρα. Τρία παιδιά. Κι ένας ψηλός φράχτης.Ξέχνα την έννοια της σύνοψης για ένα έργο. Ξέχνα το χώρο και το χρόνο. Ξέχνα τη μητρική σου γλώσσα. Ξέχνα όσα συμβαίνουν γύρω σου ή έξω από τέσσερις τοίχους. Κράτα την ανάμνηση του πρότυπου επιμόρφωσης για κάθε ρόλο μας σε τούτη την κοινωνία. Λέγεται οικογένεια. Είναι το μοναδικό πράγμα που ισχύει και στον κόσμο του «Κυνόδοντα».Δε χρειάζεται να περάσει αρκετή ώρα για ν’ αφοσιωθείς σ’ αυτό τον καινούριο κόσμο. Τα πράγματα, αρχικά, δείχνουν ευχάριστα. Τα παιδιά ψυχαγωγούνται ή αθλούνται διαρκώς, η κάθε νέα λέξη που μαθαίνουν για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους έχει μια εντελώς λάθος επεξήγηση (η οποία ηθελημένα προκαλεί το γέλιο του θεατή), ο γιος έχει το δικό του σεξουαλικό παιχνίδι στο πρόσωπο της Χριστίνας, που δουλεύει security στο εργοστάσιο του πατέρα, ενώ οι δύο αδελφές του εντρυφούν σε διάφορες μορφές τρυφερού... γλειψίματος. Είναι, δηλαδή, προφανές πως κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτή την οικογένεια. Καθώς αποκαλύπτονται όλο και περισσότερες αρχές που αφορούν σε συμπεριφορές και συνύπαρξη αποκλειστικά και μόνο εντός της οικίας της, εγκαταλείπουμε τις όποιες προβλέψιμες συγκρίσεις μ’ ένα μπουνιουελικό, σουρεαλιστικό σύμπαν που αστειεύεται στην παραμικρή έμφαση αλληγορίας και αφηνόμαστε στο παρθένο μονοπάτι της κινηματογραφικής εμπειρίας που πλάθει ο Γιώργος Λάνθιμος, αναζητώντας κατά διαστήματα μια συγγένεια με την κοινή λογική, το ανθρώπινα βιωμένο και τα όποια κοινωνικά στερεότυπα. Ανάλογα με την επαφή που θα έχετε με όλα αυτά, έτσι και θα αποκωδικοποιήσετε τον «Κυνόδοντα».Κανείς δε σκοπεύει να εξουδετερώσει το υποκειμενικό σε τούτο το φιλμ. Οι προοπτικές απλώνονται προς κάθε κατεύθυνση. Ο «Κυνόδοντας» μπορεί να είναι ένα κλινικά ψυχρό έργο για τη φρίκη του θεσμού της οικογένειας, που δεν τολμά ν’ ακουμπήσει το θέμα του με ρεαλιστικό τρόπο για να μην επιτρέψει την ταύτιση, να μην ανοίξει τα δικά σου τραύματα «ιδρυματισμού» από το παρελθόν του εγκλεισμού σου εκεί. Μπορεί να εκφράζει την άρνηση απέναντι στη διαιώνιση των ευθυνών και ρόλων ενός οικογενειάρχη on the making, ο οποίος επιλέγει την οδό ενός ψυχαναγκαστικού θρίλερ. Μπορεί να είναι ένα οριακά μελλοντολογικό σχόλιο πάνω στη φυγή και την απομόνωση από οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό που πρώτα δημιουργήσαμε και εξαπλώσαμε σαν τέρας κι ύστερα κρυφτήκαμε μακριά του, σα μοναδική επιλογή σωτηρίας και ασφάλειας. Μπορεί να είναι μια νοσηρή φαντασία, πέρα από το ευκόλως εννοούμενο και ορατό, όπου κανείς δεν είναι μέλος μιας πραγματικής οικογένειας και οι υποτιθέμενοι γονείς απάγουν και μεγαλώνουν υπό τους δικούς τους νόμους και ψυχώσεις αυτιστικά όντα που στα δικά μας μάτια μοιάζουν με εικοσάχρονα, μα, στην πραγματικότητα, πρόκειται για ανήλικα παιδιά. Μπορεί να είναι ένα βουνό από σενάρια πιθανοτήτων, τόσο ανοιχτά όσο και το φινάλε του, που θέλει να σου κλείσει το μάτι με αισιοδοξία ή να τραβήξει από τα ρουθούνια σου όσο οξυγόνο έχεις για να παραμείνεις στη ζωή.Όπως κι αν «τη δεις», η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου βρίσκει συχνότερα τα σύνορά της με το χώρο του φανταστικού, με ήρωες δίχως ονόματα, χθες, αύριο, τόπο και χρόνο, που με τη μορφή ανθρώπου και σε ρόλους γονέων και παιδιών ξέμειναν σε μια ιδανικά περιφραγμένη no man’s land, έξω από την οποία είσαι έρμαιο φρικτότερων κακών, όπως τα λυσσαλέα νύχια και δόντια του ανθρωποφάγου είδους της... γάτας! Προσωπικά, δε θέλω να πιστέψω σε τίποτε... κανονικό. Απλά, την κάθε φορά που θα παρακολουθώ ξανά τον «Κυνόδοντα», θα επιδιώκω ένα ολοκληρωτικό disconnect με το εγώ κι όσα εκείνο κουβαλάει, μεγαλώνοντας μαζί μ’ αυτή την οικογένεια, σαν δυσλειτουργικό μέλος της κοινωνίας της μεγάλης οθόνης.Πέρα από την εξαιρετική πρωτοτυπία και τα ευρήματα του σεναρίου που υπογράφει ο Λάνθιμος μαζί με τον Ευθύμη Φιλίππου, τις γεωμετρικές συμφωνίες και τις late seventies αισθητικές εμμονές του σκηνοθέτη, τις καλοκουρδισμένες, σχεδόν στεγνές από συναίσθημα ερμηνείες από το σύνολο του καστ, μια παράξενα εκτυφλωτική γύμνια στο φως και τα χρώματα του Θύμιου Μπακατάκη (respect!) και τη σοφή μη χρήση score επικάλυψης, ο «Κυνόδοντας», ουσιαστικά, είναι αυτό που θα βρεις μέσα στο κεφάλι σου. Είναι αυτό που θα αναπνεύσει, θα σε απελευθερώσει ή θ’ απλώσει μέσα σου τη μαυρίλα ενός καρκίνου που θα σε κάνει να εύχεσαι να φύγεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα από τούτη τη ζωή. Μαζί, όμως, είναι και η καλύτερη ελληνική ταινία των τελευταίων είκοσι χρόνων. Που μπορεί ν’ αντέξει ακόμη και χωρίς την ταυτότητά της. Γιατί είναι ΣΙΝΕΜΑ~~CINEMAD~~

Μια σατιρική αλληγορία βιβλικών διαστάσεων και μεγάλης ακρίβειας με θέμα τη μεθοδευμένη καταπίεση του ενστίκτου και της σεξουαλικότητας από τον Γιώργο Λάνθιμο, ο οποίος ξεσκίζει τον παραστρατημένο θεσμό της οικογένειας με το σταθερό χέρι ενός αισθητικού χειρουργού. Κι αν η κάμερα είναι στυλό, τότε ο ενοχλητικός, τολμηρός, σκοτεινά χιουμοριστικός Κυνόδοντας είναι μια ταινία με υπογραφή και ονοματεπώνυμο και γράφει τη δική της ιστορία στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά.~~LIFO~~

Προβολή Τετάρτη 13 Ιανουαρίου

2010-01-10T12:03:00.000-08:00

Την Τετάρτη 13 Ιανουαρίου στις 7:30 μ.μ. στο πλαίσιο της κινηματογραφικής λέσχης ‘Στιγμές της Πόλης’ θα προβληθεί η ταινία:

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΝ ΕΠΙΜΟΝΑ ΚΑΤΣΙΚΕΣ

Προβολές: Μόνο μια προβολή στις 7.30 μ.μ.

Σκηνοθεσία: Γκραντ Χέσλοβ.

Πρωταγωνιστούν: Τζορτζ Κλούνεϊ, Κέβιν Σπέϊσι, Τζεφ Μπρίτζες, Γιούαν Μακ Γκρέγκορ.

Διάρκεια: 93 λεπτά.

Κριτικές για την ταινία :

Σατιρική, μαύρη κωμωδία, σχόλιο πάνω στον πόλεμο του Ιράκ σχετικά με μια περίεργη Ειδική Μονάδα Στρατού, που αντιμετωπίζει τον εχθρό χρησιμοποιώντας μεταφυσικές δυνάμεις. Απολαυστικές όλες οι ερμηνείες.

Στην αμερικανική παρουσία στο Ιράκ αλλά και το μιλιταρισμό στρέφει τα πυρά της αυτή η μαύρη κωμωδία, πρώτη στροφή στη σκηνοθεσία του γνωστού ηθοποιού-σεναριογράφου-παραγωγού (έγραψε και το σενάριο του «Καληνύχτα και καλή τύχη») Γκραντ Χέσλοβ. Εμπνευσμένη από το αποκαλυπτικό βιβλίο-έρευνα του Τζον Ρόνσον γύρω από τα διάφορα πειράματα τμήματος του αμερικανικού στρατού για την απόκτηση μεταφυσικών δυνάμεων (ανάμεσά τους και την ικανότητα να σκοτώνουν κατσίκες μόνο με το...βλέμμα), η ταινία αφηγείται την αλλόκοτη ιστορία γύρω από μια μυστική στρατιωτική μονάδα, το Στρατό της Νέας Γης, ένα είδος «Πολεμιστών Μοναχών», που, χρησιμοποιώντας «το πνεύμα των Τζεντάι», όπως λέει ο εμπνευστής τους Μπιλ Ντζάνγκο (Τζεφ Μπρίζες), αντιμετωπίζουν τον εχθρό με μεταφυσικές δυνάμεις καταφέρνοντας να διεισδύσουν στο μυαλό του και ακόμη, αν χρειάζεται, να τον σκοτώσουν.

Την ανακάλυψη της Μονάδας αυτής κάνει ο δημοσιογράφος Μπομπ Γουίλτον (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), όταν στο ταξίδι του στο Ιράκ για να καλύψει τον πόλεμο, συναντά τον Λιν Κάσιντι (Τζορτζ Κλούνι), έναν από τα μέλη της. Ολα βέβαια τα παράλογα και σουρεαλιστικά που συμβαίνουν, διακωμωδούν τις έρευνες της αμερικανικής κυβέρνησης για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τις μεταφυσικές ικανότητες, και όχι μόνο, για την καταπολέμηση του εχθρού. Ο σκηνοθέτης έφτιαξε μια ταινία, αντίστοιχη κάπως με εκείνο που έκανε πριν από περίπου 40 χρόνια για τον πόλεμο του Βιετνάμ ο Ρόμπερτ Ολτμαν, στην ταινία του, «Μ.Α.S.Η.», διανθίζοντας την ιστορία του με άφθονα απολαυστικά επεισόδια που τονίζουν τον παραλογισμό του εγχειρήματος.

Ανάμεσα στις πιο «τρελές», απολαυστικές σκηνές, αναφέρω εκείνη με έναν γυμνό στρατιώτη-πειραματόζωο να τρέχει στην αυλή όπου έχει παραταχθεί ένα τάγμα και να πυροβολεί αδιάκριτα προκαλώντας τον τρόμο, ή εκείνη στο θαυμάσιο φινάλε, με τα μέλη της Μονάδας, «φτιαγμένα» από το LSD, που ο Ντζάνγκο βάζει στο νερό που πίνουν, να αρχίζουν να χορεύουν και να κάνουν διάφορα τρελά, ενώ ο Ντζάνγκο με τον Κάσιντι και τον Γουίλτον απελευθερώνουν τις κατσίκες-πειραματόζωα και τους Ιρακινούς αιχμαλώτους. Ο Χέσλοβ σκηνοθετεί με γνώση, μεταπηδώντας με άνεση ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, καταφέρνοντας να δημιουργήσει το σωστό ρυθμό. Στην όλη επιτυχία της ταινίας συμβάλλουν και οι εξαιρετικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, με επικεφαλής τον Τζορτζ Κλούνι, απολαυστικό σ' έναν ρόλο που συνδυάζει το συναίσθημα με το παράλογο, και που δείχνει, κάθε φορά, την ολοένα μεγαλύτερη γκάμα ερμηνείας του.Ν.Φ.Μικελίδης/Ελευθεροτυπία

Μερικές ταινίες έχουν τόσο εξωφρενικές ιστορίες που σκέφτεται κανείς ότι οι σεναριογράφοι ίσως το έχουν παρακάνει. Θα μπορούσε ίσως να το σκεφτεί και για το «Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες», αν η ιστορία δεν βασιζόταν πράγματι σε αληθινά γεγονότα και σε έγκυρες και αξιόπιστες πηγές.

Το σενάριο έχει γραφτεί πάνω σε ένα βιβλίο, το οποίο συνόδευε ένα ντοκιμαντέρ του βρετανικού Channel 4 με τον τίτλο «Τρελοί κοσμοκράτορες».Το ντοκιμαντέρ κατέγραφε τις πιο αλλοπρόσαλλες ιδέες του αμερικανικού στρατού για τη μεγαλύτερη δυνατή επιχειρησιακή επιτυχία. Μία απ' αυτές ήταν οι στρατιώτες με ψυχικές δυνάμεις.«Τζεντάι», σαν τους πολεμιστές του «Πολέμου των άστρων», τους αποκαλεί ένας απ' αυτούς στην ταινία, ο Λιν, τον οποίο παίζει ο Τζορτζ Κλούνεϊ, με όλο το πρωταγωνιστικό του χάρισμα και τη γοητευτική του παρουσία. Τζεντάι, που έχοντας αναπτυχθεί μέσα σε ένα new age χίπικο κλίμα, προσπαθούσαν να περάσουν από τοίχους, να αφοπλίσουν με τη σκέψη τους αντιπάλους και, στη χειρότερη περίπτωση, να εφαρμόσουν τη φονική εκδοχή των ψυχικών τους δυνάμεων, σκοτώνοντας κατσίκες με τη δύναμη του μυαλού. Ο Λιν γνωρίζεται κατά τον πόλεμο του Κόλπου με τον Μπομπ, δημοσιογράφο μιας μικρής εφημερίδας, που αναζητεί δυνατές συγκινήσεις, ενώ βρίσκεται καθηλωμένος στο Κουβέιτ.

Η απίστευτη ιστορία του Λιν επιβεβαιώνεται καθώς οι δυο τους ταξιδεύουν στον Ιράκ, πέφτουν θύματα απαγωγής, αποδρούν, χάνονται στην έρημο και συναντιούνται με τα άλλα μέλη της μυστικής ομάδας. Μόνο που τα πράγματα είναι πια λίγο διαφορετικά και λιγότερο αθώα.Η αφήγηση διακόπτεται συνεχώς από φλας μπακ, στα οποία ξετυλίγεται η ιστορία της ομάδας με διασκεδαστικά επεισόδια. Ο Γκραντ Χέσλοβ, μόνιμος συνεργάτης του Τζορτζ Κλούνεϊ, έχει γυρίσει τους «Αντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες» σαν πολεμική σάτιρα στα όρια της παρωδίας, θυμίζοντας τους «Τρεις ήρωες» (και αυτό με πρωταγωνιστή τον Κλούνεϊ), αλλά και το «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα». Το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα της ταινίας είναι ότι ο Χέσλοβ γνωρίζει ότι το υλικό του είναι έξυπνο και αστείο και αντί να το αφήσει να αιφνιδιάσει τον θεατή, το τονίζει λίγο περισσότερο, αποδυναμώνοντας την αποτελεσματικότητα του αστείου σε κάποιες σκηνές.

Παρ' όλα αυτά, πρόκειται για μια επιτυχημένη σάτιρα, την οποία στηρίζει το εξαιρετικό καστ, ακόμη και στις πιο αδύναμες στιγμές της. Τόσο ο Κλούνεϊ όσο ο Τζεφ Μπρίτζες και ο Κέβιν Σπέισι παίζουν στα δάχτυλα τους κώδικες της κωμωδίας, ενώ μαζί τους ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ είναι πολύ καλός, παίζοντας ανάμεσα στην έκπληξη, την απορία και το θαυμασμό.Παναγιώτης Παναγόπουλος/Καθημερινή

Προβολή Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου : Φεγγάρι

2009-12-12T09:49:00.000-08:00

Moon (2009)

Σκηνοθεσία: Duncan Jones
Σενάριο: Duncan Jones, Nathan Parker
Παίζουν: Sam Rockwell, Sam Rockwell, Kevin Spacey (φωνή)

Μοναδικός εργάτης σταθμού εξόρυξης επαναστατικού καυσίμου, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, ανακαλύπτει ότι τελικά δεν είναι τόσο μόνος.

Φορώντας τις αναφορές του στο μανίκι του, όπως λέει κι ο ίδιος, ο Duncan Jones στήνει με μαγευτική μεθοδικότητα, σμιλευμένο οπτικό στυλ και διακριτική εγκεφαλικότητα, ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που είναι περισσότερο από ψυχολογικό, ή οτιδήποτε άλλο φτηνότερα τρομαχτικό, ένα θρίλερ που τρομάζει κυρίως καταφέρνοντας να είναι υπαρξιακό. Δεν υπάρχουν πολλά που να μπορείς να πεις για το σενάριο χωρίς να στερήσεις απ’ την γοητεία που παρέχει με τις, μικρές αλλά απολαυστικές, ανατροπές κι αναδιαρθρώσεις του, τόσο στην ίδια τη δομή του, όσο και στα στοιχεία που δανείζεται από άλλες πηγές, αλλά δεν είναι κανένα μυστικό, η γοητευτική του λεπτοδουλεμένη κομψότητα, η φινέτσα με την οποία καταφέρνει, ανάλαφρο σα μπαλαρίνα, να κάνει φιγούρες διανοητικής διαύγειας, απαλλαγμένο από κάθε ίχνος αυταρέσκειας κι αφοσιωμένο στις τραυματικές αγωνίες που προσπαθεί να μαγέψει για να ξεγυμνώσει. Παγιδευμένος ανάμεσα στο Solyaris (1972) και την Οδύσσεια του Διαστήματος (1968), ο Sam Rockwell, παίζοντας παραπάνω από μία, απόλυτα πλήρη, αυτάρκη και ολοκληρωμένη εκδοχή του ίδιου χαρακτήρα, δίνει μια στοιχειωτική ερμηνεία, παίρνει ένα concept που μέχρι τώρα έχεις δει μόνο καρικατουρίστικα να ενσαρκώνεται, σε διαφόρων εποχών κωμωδίες, και το μετατρέπει σε μια διχοτόμηση υπαρξιακή, τόσο έντονη που είναι σχεδόν χειροπιαστή. Έχοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του σκηνοθέτη και την επικοινωνία που έρχεται μαζί, ξεδιπλώνει με απίθανη ευστοχία και οικονομία, το εξωπραγματικό βάθος του ταλέντου του. Σχεδόν αόρατα, αλλά εκτυφλωτικά καίρια, υπογραμμίζει το πώς είναι δυνατόνένας άνθρωπος να είναι ο ίδιος κι αλλιώτικος μαζί, τσακισμένος απ’ το χρόνο και γεμάτος ορμή την ίδια στιγμή, προγραμματισμένος μεν, αλλά και ενστικτωδώς προικισμένος συνάμα, να μην εγκαταλείπει στιγμή, το στοιχειώδες χαρακτηριστικό που κάνει την ανθρωπότητα δυναμική: την αποφασιστικότητα να μείνει ζωντανή.

Ανοίγοντας τεράστιες ορέξεις για το μέλλον, ο Jones με την απόλυτα δικαιολογημένη του αφοσίωση στον Rockwell, παραδίδει μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που θα βρεις, ξεκινώντας απ’ το σήμερα και πηγαίνοντας προς τα πίσω, όλο το δρόμο μέχρι τα ‘70s και τους μονόλιθους που την ενέπνευσαν.

Προβολή 2 Δεκεμβρίου 2009 : Ο Χρόνος Που Απομένει

2009-11-25T10:53:00.000-08:00

THE TIME THAT REMAINS / LE TEMPS QU’ IL RESTE -ΜΕΓ. ΒΡΕΤΤΑΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΒΕΛΓΙΟ, ΓΑΛΛΙΑ-2009- 109′

Σκηνοθεσία: Elia Suleiman

Ηθοποιοί: Ali Suliman, Elia Suleiman, Saleh Bakri, Avi Kleinberger, Menashe Noy

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ “ΕΒΔΟΜΗΣ ΤΕΧΝΗΣ” ΓΙΑ ΤΟ 62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΚΑΝΝΩΝ:

Η ταινία ξεκινά με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, το 1948, με τον Σουλεϊμάν να ακολουθεί την πορεία των γονιών του, σε μια υπό ισραηλινή κατοχή Ναζαρέτ, όπου αρχίζει η καταπίεση των Παλαιστινίων κατοίκων της πόλης, ο κατ’ οίκον περιορισμός, το πλιάτσικο καθώς και τα βασανιστήρια (συχνά μέχρι θανάτου).

Για να συνεχίσει με τις σημαδιακές περιόδους 1970 και 1982 και να φτάσει ως τις μέρες μας.

Ο Σουλεϊμάν στήνει σκηνές όπου ξεχωρίζουν η έμπνευση, συχνά και το χιούμορ: ένας Αραβας αγωνιστής από το Ιράκ που τρέχει πάνω κάτω χωρίς να είναι σίγουρος για την πορεία του, οι σκηνές του πλιάτσικου, ένα τανκ που σταματά κάθε βράδυ για να ελέγξει δυο Παλαιστίνιους που ψαρεύουν μακριά από τη Ναζαρέτ, καθώς και οι σκηνές στο σπίτι, γύρω από το τραπέζι, με την οικογένεια ν’ αντιμετωπίζει τα διάφορα οικογενειακά αλλά και πολιτικά προβλήματα.

Με τον Σουλεϊμάν, να ερμηνεύει τον εαυτό του, με ένα σοβαρό, ανέκφραστο πρόσωπο (που φέρνει στο νου τον Μπάστερ Κίτον αλλά και τον Ζακ Τατί), υποβάλλοντας πως τίποτα δυστυχώς δεν έχει αλλάξει και πως «ο χρόνος που απομένει» μοιάζει, δυστυχώς, πολύ μ’ εκείνο του 1948, όταν δηλαδή η κατοχή και η καταπίεση ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Ανταπόκριση από τις Κάννες για την ΑthensVoice: Γιώργος Κρασσακόπουλος - 22.05.2009:

Ο Παλαιστίνιος Ελία Σουλεϊμάν, έφερε χαμόγελα αλλά και δάκρυα στα μάτια πολλών με το The Time That Remains. Μια βαθιά προσωπική ιστορία, εμπνευσμένη από τα ημερολόγια του πατέρα του που πολέμησε στην αντίσταση εναντίων των ισραηλινών, στα γράμματα της μητέρας του σε συγγενείς και φίλους από την ζωή τους στην Ναζαρέτ όπου παρέμειναν μετά την κατοχή, καθώς και στις εμπειρίες του ίδιου του σκηνοθέτη. Βαθιά πολιτική αλλά μέσα από ένα ιδιαίτερο εσωτερικό φίλτρο, διανθισμένη από το γνώριμο χιούμορ του που θυμίζει κλασσικές στιγμές του βωβού σινεμά, μπλέκοντας την ελαφρότητα με το τραγικό και χτίζοντας στο τέλος αληθινά συγκινητικές σκηνές σε μια σεκάνς που περιγράφει την επιστροφή του στο πατρικό του σπίτι και την συνάντησή του με την μητέρα του, η ταινία μπορεί να μην θέτει ιδιαίτερα υψηλούς στόχους, αλλά αναμφίβολα είναι μια από τις καλύτερες που είδαμε μέχρι τώρα.

Ιστοσελίδα: http://www.letempsquilreste-lefilm.com/

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΛΙΑ ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

Το χιούμορ βοηθά σ’ όλα τα γκέτο, από τη Ναζαρέτ μέχρι το Χάρλεμ

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Δεν περιμένεις από Παλαιστίνιο σκηνοθέτη να κάνει κωμωδία. Κι όμως, ο αναγνωρισμένος πια διεθνώς Ελία Σουλεϊμάν, στην ταινία του «Ο χρόνος που απομένει», καταγράφει την απάνθρωπη μεταχείριση 1,5 εκατομμυρίου συμπατριωτών του από το Ισραήλ σε… στιλ βωβού κινηματογράφου και Μπάστερ Κίτον.

Στην ημι-αυτοβιογραφική ταινία του «Ο χρόνος που απομένει», εμπνευσμένη από τα ημερολόγια του πατέρα του, ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Ελία Σουλεϊμάν («Θεϊκή παρέμβαση») παρακολουθεί την ιστορία και την καταπιεστική πολιτική του Ισραήλ, από το 1948 μέχρι τις μέρες μας, καταγράφοντας την απάνθρωπη μεταχείριση ενάμισι εκατομμυρίου Παλαιστινίων. Με σκηνές απλές, διανθισμένες συχνά μ’ ένα καταλυτικό χιούμορ, φέρνει στο νου τις κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Σουλεϊμάν ερμηνεύει τον εαυτό του, μ’ ένα σοβαρό, κάπως θλιμμένο πρόσωπο, θυμίζοντας τον Μπάστερ Κίτον. Συνάντησα πρόσφατα τον 48χρονο, γεννημένο στη Ναζαρέτ, σκηνοθέτη, άνθρωπο ιδιαίτερα φιλικό, αν και με το ίδιο σοβαρό πρόσωπο όπως και στις ταινίες του. Μου μίλησε όχι μόνο για την ταινία του αλλά και για την πολιτική κατάσταση σήμερα στην Παλαιστίνη, τον Προυστ, τον Ομπάμα και τη Νέα Υόρκη, όπου ζει τα τελευταία χρόνια.Σε εμπνέει η βουβή κωμωδία ή οι κωμικοί που στηρίζονται σε οπτικά γκαγκ, όπως ο Μπάστερ Κίτον ή στον ομιλούντα ο Ζακ Τατί;

«Είναι μια ερώτηση που μου κάνουν πολλοί, αλλά πρέπει να σου εκμυστηρευτώ ότι, δυστυχώς, δεν είχα δει ταινίες ούτε του ενός ούτε του άλλου. Είδα ταινίες του Κίτον και του Τατί αφότου γύρισα τις ταινίες μου, γιατί όλοι μου έλεγαν ότι οι ταινίες μας μοιάζουν. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου κυριαρχούσε πάντα το χιούμορ. Και δεν είμαι ο μοναδικός χιουμορίστας στην οικογένεια, τα αδέρφια μου είναι περισσότερο αστεία από μένα. Το χιούμορ είναι κάτι που είτε το έχεις είτε δεν το έχεις».

Αυτές οι σιωπές, όμως, των ταινιών σου δεν έχουν να κάνουν γενικά με τη βουβή κωμωδία;

«Οχι, γιατί δεν ήμουν ποτέ σινεφίλ. Δεν σπούδασα καθόλου κινηματογράφο, δεν παρακολούθησα βουβές ταινίες. Μπορώ να πω ότι ίσως έχω εμπνευστεί περισσότερο από ορισμένους συγγραφείς, που το χιούμορ δεν ήταν το κύριο στοιχείο στο έργο τους, παρά από σκηνοθέτες. Δεν θα έλεγα πως ο Πρίμο Λέβι είναι χιουμορίστας συγγραφέας, αλλά αυτός με έχει εμπνεύσει πολύ. Οπως και ο Καρλ Κράους και ο Γουόλτερ Μπέντζαμιν. Και δεν είναι άνθρωποι με χιούμορ. Δεν διάβαζα ούτε παρακολουθούσα καρτούν ή animation. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια πηγή στην οποία ανατρέχει κανείς. Κάτι στον χαρακτήρα σου δημιουργεί το χιούμορ ή οτιδήποτε άλλο».

Τι το χιουμοριστικό βρίσκεις στον Πρίμο Λέβι;

«Δεν είναι το χιούμορ που με τραβάει σ’ αυτόν, παρ’ όλο που ίσως να έχει και κάποιο χιούμορ. Αυτό που με τράβηξε στο έργο του είναι η τρυφερότητα που υπάρχει σε μια πρότασή του και είναι αρκετή για να σε “κρατήσει” μια ολόκληρη μέρα. Μερικές φορές παίρνω ένα βιβλίο του και διαβάζω μερικές προτάσεις και μου φτάνει. Είναι όπως ο αέρας που αναπνέεις. Ιδιαίτερα όταν είσαι στρεσαρισμένος. Σου προσφέρει ηρεμία και παρηγοριά. Προέρχομαι από μια απλή, μικρομεσαία οικογένεια που μου πρόσφερε την τρυφερότητα αλλά και τη δύναμη να ανταποκρίνομαι στις διάφορες προκλήσεις της ζωής».

Τι σε έκανε να στραφείς στον κινηματογράφο;

«Ενα ψέμα. Στο σχολείο ήμουν περιθωριακός. Το εγκατέλειψα όταν ήμουν 15 χρόνων. Υπήρχε πάντα το ερώτημα “Τι θα κάνεις μετά;”. Κι έτσι, για ψέματα, τους είπα ότι θ’ ασχοληθώ με τον κινηματογράφο. Για να γλιτώσω. Υπήρχε βέβαια σ’ αυτό και κάποια αλήθεια. Είχα πάντα μια ροπή προς την αφήγηση ιστοριών. Προφορικά, βέβαια. Αλλά εξιστορώντας τες, αισθανόμουν πως άρεσαν οι ιστορίες που εφεύρισκα. Μπορούσα να αφηγηθώ την ίδια ιστορία σε διάφορες εκδοχές. Αυτό μου πρόσφερε κάποια ασφάλεια. Δεν ήξερα, όμως, τι θα πει κινηματογράφος μέχρι που έγινα 25 περίπου χρόνων. Οι μόνες ταινίες που θυμάμαι ότι έβλεπα ήταν βασικά μέτριες, μισο-εμπορικές, μισο-φιλελεύθερες».

Πώς αισθάνεσαι να παίζεις ο ίδιος κατά κάποιο τρόπο τον χαρακτήρα σου;

«Μεγάλη ικανοποίηση. Δεν είναι πάντα, βέβαια, η ίδια. Οταν σκηνοθετείς, και γράφεις και το σενάριο, και παίζεις ο ίδιος, και είσαι και παραγωγός, ε, αυτό ασκεί μεγάλη πίεση και χρειάζεται να είσαι πολύ δυνατός. Και ξέρεις, ο τρόπος που παίζω, να μην υπάρχει, δηλαδή, καμιά ψυχολογία στον χαρακτήρα, αλλά απλά το να κοιτάζεις τον φακό και να μην έχεις καμιά έκφραση, δεν είναι και τόσο εύκολος. Χρειάζεται μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και στο πλατό πρέπει να δημιουργείται η αναγκαία απομόνωση».

Δεν είναι περίεργο να κοιτάζεις τον εαυτό σου, όταν τελειώσει η ταινία;

«Μόνο όταν δεν μου αρέσει μια σκηνή. Οχι, διαχωρίζω τον εαυτό μου. Στις ταινίες φαίνομαι ωραίος αν και στην πραγματικότητα δεν είμαι. Δεν βλέπω τον εαυτό μου ως ηθοποιό. Είμαι απλά ένα στοιχείο ανάμεσα σε τόσα άλλα. Αυτό που κάνω περισσότερο είναι μια χορογραφία. Μάλιστα, αν υπάρχει κάποια ψυχολογική πλευρά, προσπαθώ να την αφαιρέσω. Δεν θέλω να υπάρχει στο πρόσωπό μου καμία έκφραση. Βέβαια, μπορεί ο θεατής να διαβάσει μέσα απ’ αυτό τα αισθήματα, αλλά δεν θέλω να τα υπερτονίσω».

Πώς θα περιέγραφες τη σχέση του γιου με τον πατέρα στην ταινία;

«Πολύ τρυφερή, σαν τη δική μου σχέση με την οικογένειά μου».

Ο γιος, όμως, έχει διαφορετική πολιτική άποψη από τον πατέρα του.

«Ναι, αλλά μην ξεχνάμε πως ο πατέρας αρχικά παρουσιάζεται στην περίοδο του 1948 και πιστεύει ακόμη πως τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν. Ενώ, στη δεκαετία του ‘70 αρχίζει να αποδέχεται τους νέους κανόνες. Θέλει απλώς να πάει για ψάρεμα».

Και σήμερα, όμως, αρκετοί Παλαιστίνιοι παίρνουν τα όπλα για ν’ αγωνιστούν…

«Σε κάθε περίοδο συμβαίνει κάτι. Το βασικό και πιο σημαντικό είναι πως 60 χρόνια μετά βρισκόμαστε ακόμη υπό κατάληψη. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ ήθελε να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα πολύ πριν, το 1948. Αν διαβάσεις τους νέους Ισραηλινούς συγγραφείς θα δεις ότι υπήρχε παλιότερο σχέδιο, που απέτυχε το 1948, αλλά πέτυχε το 1967. Το 1948 άρπαξαν μέρος μόνο αυτού που ήθελαν να ονομάσουν Ισραήλ. Το 1982 έγινε κάτι παρόμοιο: κατέλαβαν τον Λίβανο. Τα υψώματα του Γκολάν ήταν στο σχέδιό τους από το 1948. Ολους αυτούς τους πολέμους, για τους οποίους κατηγορούν τους Αραβες, αυτοί τους είχαν σχεδιάσει. Ο Μπεν Γκουριόν τούς είχε στα σχέδιά του. Από πολιτικής πλευράς, αυτό που θέλω να τονίσω στην ταινία είναι ότι ύστερα από 60 χρόνια υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας στη Ραμάλα, όπως υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας το 1948 στη Ναζαρέτ».

Και γιατί ο πατέρας σου στην ταινία καταθέτει τα όπλα;

«Τον έσπρωξε η δική του πραγματικότητα. Ολοι μας κάποια στιγμή απογοητευόμαστε για κάτι και το παρατάμε. Κι έρχονται άλλοι για να συνεχίσουν. Για τον πατέρα μου ήταν θέμα επιβίωσης. Οι Παλαιστίνιοι που επέλεξαν να παραμείνουν σε ισραηλινά εδάφη, έδωσαν δυστυχώς διαβατήριο στο Ισραήλ να υποστηρίζει την πολιτική του ενός κράτους. Και το έκαναν, βέβαια, γιατί εκεί ήταν τα σπίτια τους και οι περιουσίες τους. Τελικά, όμως, κατάλαβαν ότι ήταν ένα νέο σύστημα κατοχής, με κατασταλτικούς, καταπιεστικούς νόμους. Τώρα έχουν δημιουργηθεί γκέτο».

«Ο χρόνος που απομένει» έχει κάτι από τον «Χαμένο χρόνο» του Προυστ;

«Στη διάρκεια του μοντάζ, την τελευταία μάλιστα μέρα, αναγνώρισα κάτι από Προυστ στην αίσθηση που δημιουργεί η ταινία. Δεν είναι κάτι που το έκανα συνειδητά. Αλλά στην ταινία μου δεν αναπλάθω στιγμές, όπως έκανε ο Προυστ, απλώς ανακαλώ τη μνήμη. Δεν είναι ίδιος ο τρόπος που καθόμασταν στο τραπέζι στο σπίτι μου μ’ αυτόν που δείχνω στην ταινία».

Χρησιμοποιείς, όμως, χώρους στους οποίους έζησες…

«Ναι, πολλές σκηνές που εκτυλίσσονται στο σπίτι μου γυρίστηκαν εκεί, απλώς αλλάξαμε το ντεκόρ».

Και τώρα, πόσος χρόνος θα έλεγες ότι απομένει;

«Χρόνος υπό στρατιωτική κατοχή, χρόνος για σωστή, δίκαιη λύση; Μέχρι να αποφασίσει το Ισραήλ να αντιμετωπίζει τους Παλαιστίνιους επί ίσοις όροις. Πρέπει να έρθει μια στιγμή που οι κάτοικοι αυτού του τόπου να αισθάνονται ότι είναι και δική τους χώρα. Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι που ζουν στο Ισραήλ δεν το αισθάνονται. Γι’ αυτό υπάρχει η απογοήτευση και η απόγνωση που τους οδηγεί να ρίχνουν βόμβες. Αν το Ισραήλ σταματήσει αυτή την πολιτική του απαρτχάιντ, τότε μπορεί κάτι καινούργιο να συμβεί».

Εσύ ελπίζεις;

«Το ότι γυρίζω ταινίες είναι ένα σημάδι ελπίδας. Αλλιώτικα δεν θα γύριζα».

Είναι δύσκολο για σένα να κρατάς τέτοια στάση στην ταινία σου;

«Ναι, πολύ δύσκολο. Αλλά χρειάζεται να έχεις ελαστικότητα, να αντιδράς στη μισαλλοδοξία. Δεν είμαι παπάς, αλλά έχω εμπιστοσύνη στην πνευματική ανταπόκριση. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι ν’ αντιμετωπίσεις μια κατάσταση: είτε με το στήθος σου είτε με τη λογική και το συναίσθημα. Ακόμη και το χιούμορ βοηθά. Οταν οδηγούσαν τους Παλαιστίνιους στα στρατόπεδα, ορισμένοι έκαναν χιούμορ. Το μαύρο χιούμορ συχνά επεκτείνει τη ζωή σου. Κι αυτό ισχύει και για το γκέτο του Χάρλεμ και για το γκέτο της Ναζαρέτ».

Δηλαδή, με το χιούμορ μάχεσαι την πραγματικότητα;

«Δεν θα έλεγα μάχομαι, αλλά αντιστέκομαι». *

Η Αμερική είναι ξεχωριστή χώρα, ας το παραδεχτούμε

Τι περιμένεις από την πολιτική τού Ομπάμα;

«Ενας φίλος μου συγγραφέας, ο Τζον Μπέργκερ, μου είπε για τον Ομπάμα κάτι με το οποίο συμφωνώ απόλυτα. “Υποδηλώνει την ελπίδα, ελπίδα για όλο τον κόσμο, έστω κι αν την κοιτάζουμε με πληγωμένο μάτι”. Κι αυτό μου φαίνεται πολύ σημαντικό. Υπάρχει κάτι το πολύ συναρπαστικό, όσο κι αν αυτό φαίνεται κοινότοπο, σ’ αυτόν τον τύπο. Κάτι που μου αρέσει. Αλλά μπορεί να μην είμαι αντικειμενικός. Είμαι από τη Νέα Υόρκη και την αγαπώ. Ενδιαφέρομαι για το τι θα συμβεί σ’ αυτή την πόλη. Για μένα η Αμερική είναι μια εκπληκτική χώρα. Υπάρχει μια πολλαπλότητα, είναι γεμάτη με πολύ μορφωμένους ανθρώπους, στη Νέα Υόρκη συναντάς τόσο πολλά ενδιαφέροντα πρόσωπα που δύσκολα τα συναντάς στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, με μερικές εξαιρέσεις βέβαια. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ζήσω οπουδήποτε αλλού».

Αυτό όμως συμβαίνει μόνο στη Νέα Υόρκη…

«Και στο Σικάγο και στο Σαν Φρανσίσκο… Σίγουρα, όμως, όχι στις μεσοδυτικές Πολιτείες και στις αγροτικές περιοχές. Εκεί ζει η σιωπηλή πλειοψηφία, κυριαρχούν οι υποστηρικτές του Μπους, ένα κοινό που μανιπουλάρεται από τους συντηρητικούς. Δεν λέω ότι το αμερικανικό σύστημα είναι το καλύτερο. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Αμερική είναι μια ξεχωριστή χώρα. Πού αλλού θα ψήφιζαν έναν μαύρο πρόεδρο;»

Σίγουρα όχι στην Ευρώπη…

«Σίγουρα όχι στη Γαλλία. Από πού είσαι;»

Από την Ελλάδα…

«Α! Πόσο ενδιαφέρον. Πρέπει να έρθω να ζήσω εκεί. Είναι όμορφη χώρα».

Ενώ στο Ισραήλ υπάρχει μίσος και επιθετικότητα…

«Ναι, αλλά μόνο εκεί που υπάρχει καταπίεση. Αν έρθεις στα παλαιστινιακά εδάφη θα συναντήσεις τρυφερότητα και αγάπη. Αυτό, αλήθεια, γιατί δεν το λέει κανείς; Βέβαια, όταν εμφανίζονται τα τανκς, τα πράγματα αλλάζουν. Η επιθετικότητα και η εισβολή δημιουργούν την απόγνωση και την αντίσταση».

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-04/10/2009

Ημερολόγιο υπό κατοχή

Το 1982, σε ηλικία 22 ετών, ο Ελία Σουλεϊμάν αποφάσιζε μέσα σε μια νύχτα να εγκαταλείψει τη χώρα του για να βρει την καλλιτεχνική του ανεξαρτησία.

Ο παλαιστίνιος σκηνοθέτης άρχισε να ασχολείται με το σινεμά στη Νέα Υόρκη και το 1996 σκηνοθετεί το «Χρονικό μιας εξαφάνισης», κερδίζει το βραβείο καλύτερης ταινίας πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Βενετίας και συστήνει ένα ιδιόρρυθμο, σατιρικό και βαθύτατα αυτοβιογραφικό σινεμά, που απαντούσε στις ανοιχτές πληγές του παλαιστινιακού προβλήματος και μάλιστα με χιούμορ.

Η «Θεϊκή παρέμβαση», η επόμενη ταινία του, έγινε η πρώτη δημιουργία παλαιστινιακής προέλευσης που διαγωνίστηκε ποτέ για τον Χρυσό Φοίνικα των Κανών. Περιγράφοντας με σκωπτική διάθεση την απόγνωση του να είσαι Αραβας στο σημερινό Ισραήλ, η ταινία κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής κι έκανε διεθνή καριέρα. Εφτά χρόνια μετά, ο Σουλεϊμάν επιστρέφει με τον «Χρόνο που απομένει», που θα δούμε σε λίγες μέρες και στην Αθήνα.

Το κουβάρι της Ιστορίας

Το φιλμ ξεκινά το 1948, την ημέρα που η Ναζαρέτ, γενέτειρα του σκηνοθέτη, παραδόθηκε στον ισραηλινό στρατό και στην πλειονότητά τους οι Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εκπατριστούν. Ο Σουλεϊμάν αφήνει το αφηγηματικό του κουβάρι να ξεδιπλωθεί μέχρι τις μέρες μας, για να εξιστορήσει την καθημερινότητα εκείνων των ανθρώπων που υποχρεώθηκαν να ζουν ως μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα και να μετονομαστούν από Παλαιστίνιοι σε Αραβο-Ισραηλινοί. Βασισμένος σε ημερολόγια του πρώην αντιστασιακού πατέρα του και σε δικές του αναμνήσεις, ο 49χρονος σκηνοθέτης κρατά για τον εαυτό του τον ρόλο του πρωταγωνιστή:

- Ηταν δική σας πρωτοβουλία να καταγράψει ο πατέρας σας σε ένα ημερολόγιο όσα έζησε;

«Ναι. Οταν ο πατέρας μου αρρώστησε, προσπαθώντας να εφεύρω έναν τρόπο προκειμένου να τον βοηθήσω να διατηρήσει τη διάθεσή του, του ζήτησα να καταγράψει τις αναμνήσεις του. Σκοπός μου ήταν να πάρω τα γραπτά του και να τα αξιοποιήσω, όχι επειδή είχαν να κάνουν με τα δύσκολα χρόνια που έζησε ο ίδιος, αλλά γιατί αφορούσαν μια πολύ κρίσιμη περίοδο στην Ιστορία του λαού και της πατρίδας μου».

- Προτιμήσατε όμως να προσγειώσετε μια επικών βλέψεων ιστορία στις διαστάσεις του μικρού και του ανθρώπινου.

«Δεν ήθελα να παραδοθώ στις συμβάσεις που συνήθως συνοδεύουν τις επικές ταινίες. Δεν ήθελα το βομβαρδισμό συναισθημάτων, τις συγκινησιακές ευκολίες, το διδακτισμό. Ηθελα οι καταστάσεις που διηγούμαι να είναι οικείες με έναν οικουμενικό τρόπο, δίχως να θυσιάζω τίποτε από τη σημασία των γεγονότων που περιγράφω. Στην ταινία μου δεν υπάρχει κανένα ιστορικό μάθημα που να χρειάζεται να μάθεις. Υπάρχουν στιγμές προσωπικές, θραύσματα αναμνήσεων, όλα τοποθετημένα στην υπηρεσία της αναζήτησης μιας ευρύτερης αλήθειας».

- Γιατί όμως έχετε επιλέξει την αυτοβιογραφική λογική στο έργο σας;

«Η φαντασία είναι ένα ασφαλές καταφύγιο για να διηγηθείς ιστορίες. Για να διηγηθείς όμως τη ζωή σου, το μόνο που χρειάζεται είναι να βάλεις το χέρι σου στην καρδιά».

- Ηταν εξαρχής δεδομένο για εσάς ότι η ενασχόλησή σας με το σινεμά θα είχε ως επί το πλείστον πολιτικό χαρακτήρα;

«Οταν ζεις σε μια πολύπαθη χώρα όπως η δική μου, είναι αδύνατον να μην αποκτήσεις πολιτική συνείδηση. Να μη θελήσεις να κατανοήσεις τους μηχανισμούς της Ιστορίας η οποία εκτυλίσσεται ερήμην σου και σχεδόν πάντοτε εις βάρος σου».

Δύσκολο ξεκίνημα

- Ταυτόχρονα όμως χρησιμοποιείτε το χιούμορ για να θίγετε θέματα που πονούν…

«Θεωρώ ότι, για να ξεφύγεις από τον κυνισμό και την κοινοτοπία της καθημερινής ζωής, χρειάζεται να βλέπεις τα πράγματα από μια ειρωνική και κάπως απομυθοποιητική σκοπιά».

- Συγκρίνουν τον σιωπηλό χαρακτήρα που υποδύεστε με τους μελαγχολικούς ήρωες που ερμήνευαν ο Μπάστερ Κίτον και ο Ζακ Τατί…

«Είναι κολακευτικές τέτοιες συγκρίσεις, αλλά οι δύο σπουδαίοι αυτοί κωμικοί δεν υπήρξαν ποτέ η βασική μου επιρροή. Θα σας φανεί περίεργο αν σας πω ότι οι άνθρωποι που έχουν εμπνεύσει το σινεμά που κάνω δεν διακρίνονταν ποτέ για το χιούμορ τους. Ή πως τη μεγαλύτερη επιρροή μου, άσκησε ο Ρομπέρ Μπρεσόν».

- Πόσο δύσκολο ήταν το ξεκίνημα της καριέρας σας;

«Συνέβη το εξής: Υπήρχε μια ισραηλινή επιτροπή χρηματοδότησης ταινιών, η οποία δεν είχε ποτέ στο ενεργητικό της διαθέσει πόρους για να γίνει ένα αραβικό ή παλαιστινιακό φιλμ. Εμένα μου έδωσαν κάποια χρήματα για να κλείσω το στόμα μου, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν διαπραγματεύονταν να με χρηματοδοτήσουν εξ ολοκλήρου, επειδή είμαι Αραβας. Οταν γύρισα το “Χρονικό μιας εξαφάνισης” και κέρδισα το βραβείο στο Φεστιβάλ Βενετίας, οι υπεύθυνοι της επιτροπής έγιναν έξαλλοι. Δεν τους άρεσε η ταινία μου, δεν ήθελαν να προβληθεί σε άλλα φεστιβάλ και δήλωσαν ότι κέρδισα το βραβείο λόγω της καταγωγής μου. Αμέσως μετά αντιμετώπισα προβλήματα με τους Αραβες. Με κατηγόρησαν ότι πήρα χρήματα από τους Ισραηλινούς».

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

*** *

Εξαιρετική, σκηνοθετημένη με ξεχωριστή έμπνευση, ημι-αυτοβιογραφική κωμωδία, γύρω από τη ζωή μιας ομάδας Παλαιστινίων, από το 1948 ώς τις μέρες μας -ειρωνικό, συχνά καυστικό σχόλιο πάνω στην υπό ισραηλινή κατοχή ζωή.

Το φτιάξιμο μιας κωμωδίας, έλεγε ο Τσάπλιν, αλλά και άλλοι μεγάλοι κωμικοί, από τον Μπάστερ Κίτον ώς τον Τζέρι Λούις, είναι πολύ πιο δύσκολο από το φτιάξιμο άλλων κινηματογραφικών ειδών. Θα έλεγα μάλιστα πως αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο όταν η κωμωδία αφορά πολιτικά θέματα. Και είναι ευχάριστο ότι από τους λιγοστούς εκείνους σκηνοθέτες που πέτυχαν να συνδυάσουν το πολιτικό θέμα με την κωμωδία είναι αναμφισβήτητα ο Παλαιστίνιος Ελία Σουλεϊμάν, που τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Στην προηγούμενη κιόλας ταινία του, «Θεϊκή παρέμβαση» (2002), ο Σουλεϊμάν κατέγραφε, από την κωμική τους πάντα πλευρά και με πολλή έμπνευση, τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ένα ερωτευμένο ζευγάρι Παλαιστινίων που αναγκαζόταν να συναντηθεί παράνομα, επειδή ο ένας ζούσε στη Ραμάλα και ο άλλος στην υπό ισραηλινή κατοχή Ιερουσαλήμ.

Στη νέα του, το ίδιο ευρηματική και πιο ολοκληρωμένη ταινία, «Ο χρόνος που απομένει» (με τον υπότιτλο «Μια ιστορία έρωτα και πόνου»), από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε στο φετινό Φεστιβάλ των Κανών, ο σκηνοθέτης στηρίζεται, σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος, στα ημερολόγια που έγραψε ο ετοιμοθάνατος πατέρας του, για να μας δώσει μιαν εικόνα τού τι σημαίνει να ζει κανείς υπό ισραηλινή κατοχή. Ενώ, ταυτόχρονα, σχολιάζει, με ειρωνικό, συχνά καυστικό τρόπο, την καταπιεστική πολιτική του Ισραήλ, από το 1948 μέχρι τις μέρες μας, καταγράφοντας, μέσα από την καθημερινή ζωή μιας χούφτας ανθρώπων, την απάνθρωπη μεταχείριση του υπό ισραηλινή κατοχή ενάμισι εκατομμυρίου Παλαιστινίων.

Ο Σουλεϊμάν χτίζει την κωμωδία του χρησιμοποιώντας μακρινά, ακίνητα πλάνα και ένα στο στιλ του βωβού κινηματογράφου ύφος, που θυμίζει τις κωμωδίες του Ζακ Τατί και του Μπάστερ Κίτον -ο ίδιος, μάλιστα, ερμηνεύει, στο τελευταίο μέρος της ταινίας, τον εαυτό του μ’ ένα ανέκφραστο πρόσωπο παραπλήσιο μ’ εκείνο του Κίτον. Η ταινία του ξεκινά το 1948, όταν ο πατέρας του αντιμετώπιζε αγωνιστικά τον πόλεμο ανεξαρτησίας του Ισραήλ, και φτάνει ώς τις μέρες μας όπου η στάση του γίνεται διαλλακτική. Ενώ, ταυτόχρονα, ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τη δική του πορεία από απολιτικού νεανία μέχρι πολιτικού ακτιβιστή, για να καταλήξει παρατηρητής/μάρτυρας των όσων συμβαίνουν σήμερα στη γενέτειρά του.

Η ταινία αποτελείται από διάφορες φαινομενικά απλές, στημένες με λεπτομέρεια και προσοχή στη σύνθεση, όμορφες σκηνές, διανθισμένες συχνά μ’ ένα καταλυτικό χιούμορ -παράδειγμα εκείνες του Ιρακινού στρατιώτη που πηγαινοέρχεται μπροστά από τους καθισμένους σ’ ένα καφενείο της Ναζαρέτ Παλαιστίνιους, ή εκείνη του πλιάτσικου που παρακολουθεί από μακριά ένας κρυμμένος άντρας, ή το τανκ με τους Ισραηλινούς που ελέγχουν κάθε βράδυ δύο Παλαιστίνιους που ψαρεύουν. Μια δυνατή, εικαστικά όμορφη (ιδιαίτερα στις σκηνές της Ναζαρέτ), δοσμένη με ανθρωπιά και μπόλικο χιούμορ, ταινία.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Πικρός, προσωπικός απολογισμός ενός ιστορικού διχασμού μέσα από τα μάτια ενός ιδιότυπου δημιουργού.

Ο Παλαιστίνιος Ελία Σουλεϊμάν επιστρατεύει το ακίνητο πρόσωπό του με την απουσία έκφρασης μπροστά στη δυστυχία που παραπέμπει σε κράμα του αγέλαστου Μπάστερ Κίτον με την ξερή μωρουδίστικη φάτσα του Χάρι Λάνγκτον. Ο βωβός κινηματογράφος είναι το καύσιμό του, και το στυλ του θεματικού παραλογισμού με τις μεγάλες λήψεις αλά Ζακ Τατί βγάζει τον πόνο μέσα από τις παρατεταμένες κωμικές καταστάσεις.

Η ταινία, φυσική κι εξίσου πικρή συνέχεια της πιο μεστής και ποιητικής Θεϊκής Παρέμβασης, είναι εμπνευσμένη από τα προσωπικά ημερολόγια του πατέρα του, που ξεκινούν το 1948 όταν αυτός ήταν αντιστασιακός μαχητής, και από τα γράμματα της μητέρας του σε μέλη της οικογένειας που είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τη χώρα μέχρι εκείνη τη στιγμή . Σε συνδυασμό με τις προσωπικές αναμνήσεις του σκηνοθέτη από αυτούς και με αυτούς , η ταινία προσπαθεί να περιγράψει την καθημερινή ζωή αυτών των Παλαιστινίων που παρέμειναν και στιγματίστηκαν με την ετικέτα του «Israeli-Arab», ζώντας ως μειοψηφία στην ίδια τους την πατρίδα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Κορυφαία στιγμή αυτού του επταημέρου- και βάζω στοίχημα μέσα στις top της χρονιάς- «Ο χρόνος που απομένει» (Τhe time that remains) του πενηντάχρονου Παλαιστίνιου και αθεράπευτου μινιμαλιστή Ελία Σουλεϊμάν, σκηνοθέτη του «Υadon ilaheyya» (Θεϊκή παρέμβαση). Σαν να συνωμοτούν μαζί ο Μπάστερ Κίτον, ο Ζακ Τατί και ο Οτάρ Ιοσελιάνι. Κομψοτέχνημα πολλών χειροποίητων αραβικών καρατίων.

Το μέγιστο, αδιαμφισβήτητο ατού αυτού του μικροσκοπικού γίγαντα είναι η δαντέλα της αισθητικής του γραφής. Μικρές, σύντομες εικόνες συμπυκνωμένων σχολίων με ύφος που τραμπαλίζεται ανάμεσα στο δράμα και την ειρωνεία. Σαν βουβή δραματική κωμωδία με σκίτσα που προκύπτουν από μια βιωμένη μνήμη και από ανώτερο δείκτη αισθηματικής ευφυΐας. Και κοντά σε όλα αυτά- εδώ το εξαιρετικό και η μοναδική επιτυχία- εικόνες βουβές με καλοχωνεμένα και κατανοητά νοήματα, έξω από κάθε αλαζονική και τάχα μου διανοουμενίστικη πρωτοπορία.

Με έναν λόγο, ο Σουλεϊμάν ανώτερος σε όλα τα πεδία τα κινηματογραφικά. Το σενάριό του αποσπασματικό αλλά στο βάθος ενιαίο και πυκνό. Η αισθητική του αποστασιοποιημένη, αλλά ταυτόχρονα με συγκίνηση από μια προσωπική μνήμη, έντονα τραυματική. Και on top of that μέσα σε εκατό λεπτά να καθαρίζει με οτιδήποτε αφορά τον βιασμό και την Κατοχή της Παλαιστίνης από τον στρατό του Ισραήλ. Που πάει να πει, αληθινή κινηματογραφική πρωτοπορία εντελώς λαϊκή και προχωρημένη για όποιον πιο πέρα μπορεί να δει!

Με δυο λόγια: Η ιστορία σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος αφιερωμένο στον πατέρα και τη μητέρας του σκηνοθέτη από τη Ναζαρέτ της Παλαιστίνης του 1948. Συλλήψεις, βασανισμοί, εκτελέσεις. Όλα χωρίς δραματικές, μελοδραματικές υπογραμμίσεις, αλλά σαν σκίτσα μιας καθημερινότητας από μαύρο μυθιστόρημα του Όργουελ. Το δεύτερο μέρος εξήντα χρόνια μετά με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον σκηνοθέτη που επανακάμπτει στα πάτρια εδάφη για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα του. Οι αλλαγές χαοτικές. Μαζί με την κατοχή και την αντιστασιακή καθημερινή πρακτική πορεύονται και ακολουθούν οι νευρώσεις, οι συμμορίες, τα ναρκωτικά και η παράνοια της εποχής. Διπλή η Κατοχή. Από τη μια η εξωτερική με τα κανόνια του Ισραήλ. Από την άλλη η εσωτερική. Η τρέλα βασιλεύει και ό,τι βγει. Η Παλαιστίνη, μια αισθηματική ανοιχτή πληγή. Μετέωρη, βασανισμένη, απελπισμένη και από την παράνοια εντελώς πειραγμένη!

«Ο χρόνος που απομένει»

Top film of the week Σαν βουβή δραματική κωμωδία Η Παλαιστίνη της Κατοχής και της σύγχρονης εποχής

ΒΑΘΜΟΙ=8

(must)

ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ-ΕΘΝΟΣ

Μια ξαφνική καταιγίδα στέλνει έναν Ισραηλινό ταξιτζή σε χρονική δίνη. Μαζί με τον μυστηριώδη επιβάτη του περνούν αρχικά από ισοπεδωμένα παλαιστινιακά χωριά και ύστερα προσγειώνονται στο 1948, στον πόλεμο για την ανεξαρτησία.

Ο επιβάτης στο πίσω κάθισμα είναι ο ίδιος ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Ελία Σουλεϊμάν (της έξοχης «Θεϊκής παρέμβασης»), οι χαρακτήρες που παρελαύνουν στις πέντε όλες κι όλες σκηνές του φιλμ, πρόσωπα από την οικογένεια και τη γειτονιά του από τα χρόνια εκείνα μέχρι σήμερα, και το ταξίδι του ένα απάνθισμα από βιωματικές μνήμες τόσο του πατέρα του (από αυτοβιογραφία που έγραψε πριν πεθάνει) όσο και δικές του.

Εξήντα χρόνια οικογενειακής ιστορίας, που όμως θα ξετυλιχθούν στον αντίποδα του επικού, 60 χρόνια πολιτικο-κοινωνικής ιστορίας που όμως θα απεικονιστούν από το άλλο άκρο του δογματισμού, μέσα από βινιέτες αυστηρής γεωμετρίας στη φόρμα, μινιμαλιστικής δράσης και σχεδόν «ανέκφραστου» χιούμορ που άλλοτε σου παγώνει το χαμόγελο με τη βαθιά πίκρα του κι άλλοτε σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι με τα οπτικά του ευρήματα.

Ο Σουλεϊμάν πολεμά την Ιστορία με τους δικούς του όρους – το καλλιτεχνικό παράλογο ενάντια στο πολιτικό, ως άλλος Ζακ Τατί που αναστήθηκε, θαρρείς, στις «μειονοτικές» γειτονιές των Αράβων στο Ισραήλ. Και παρότι κάποια οπτικά γκαγκ μονοτονούν (επίτηδες) ανακυκλούμενα, ιδιαίτερα στη σύγχρονης δράσης τελευταία σεκάνς, η ουσία, ιδιοφυώς συμπυκνωμένη σε πρόσωπα λιγομίλητα και απορημένα, προτάσεις «επιφανειακές» και καταστάσεις «συνήθεις», όλο και πιο ανησυχητικά, μας ταρακουνά.

Προβολή Τετάρτη 18 Νοεμβρίου : Once In A Lifetime

2009-11-13T08:27:00.000-08:00

Once In A Lifetime

μία ταινία της Νικόλ Αλεξανδροπούλου
μία μουσική περιπέτεια με τον Γιάννη Πετρίδη

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Σινέ Κρόνιο - 19:30

Το Once In A Lifetime είναι ένα πολυεπίπεδο μουσικό οδοιπορικό στην ζωή του σπουδαιότερου Έλληνα ραδιοφωνικού παραγωγού, στην μουσική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, στην έκρηξη του ροκ στην δεκαετία του 60, στα μουσικά κινήματα που γεννήθηκαν και μας έφερε σε επαφή η εκπομπή του και στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό που διαμόρφωσε την σύγχρονη Ελληνική κουλτούρα.

Μέσα από συναρπαστικές αφηγήσεις, αρχειακό υλικό και σημαντικές πληροφορίες, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Νικόλ Αλεξανδροπούλου επιχειρεί να εμβαθύνει στην προσωπικότητα και το έργο του Γιάννη Πετρίδη και να κορυφωθεί με ένα ταξίδι στους αχανείς αυτοκινητόδρομους του Los Angeles, τις γειτονιές του San Francisco και την έρημο του Joshua Tree.

Ένα σπουδαίο ντοκουμέντο για τον άνθρωπο που έμαθε σε παραπάνω από τρεις γενιές ακροατών να ακούνε μουσική, που διέσχισε τέσσερις δεκαετίες μουσικών εξελίξεων, η διαδρομή του και η επιρροή του μέχρι σήμερα και ταυτόχρονα το soundtrack της ζωής μας…

“Κυνηγάω από μικρός να δώσω μια εικόνα στο συναίσθημα που μου προκαλεί το άκουσμα ενός τραγουδιού.

Να αγγίξω τους τάφους που φιλοξενούν την τέφρα του Gram Parson,

να δω τους βράχους που έδωσαν έμπνευση στους U2,

να νιώσω όσο μπορώ Δεσμώτης του Ιλίγγου στον χώρο που διάλεξε ο Χίτσκοκ, να αγναντέψω τον κόλπο που ενέπνευσε τον Κέρουακ. “ Γιάννης Πετρίδης

“Το “Once In A Lifetime” είναι ένα προσωπικό ταξίδι που γίνεται… μία φορά σε μια ζωή. Μια συνολική εμπειρία που με έφερε σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής. Ή μάλλον αυτός ο κόσμος ήταν απλά η αφορμή για να διαπιστώσω ότι αυτό που κινεί τους ανθρώπους στη δράση, είναι το πάθος. Και το πάθος δεν μπορεί παρά να είναι ρομαντικό και συναισθηματικό. Ο Γιάννης Πετρίδης είναι ένας πόλος έλξης ενός ονειρόκοσμου μέσα στον οποίο ακούγονται μουσικές και κινούνται άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εκφραστούν με ήχους, να δημιουργήσουν με νότες και να αντιδράσουν σε ό,τι τους περιορίζει. Η rock μουσική γίνεται σε αυτόν τον κόσμο και σε αυτήν την ταινία, ένα σημείο εκκίνησης για να ξεκινήσουν άνθρωποι τα ταξίδια τους και να φτάσουν σε άλλους ανθρώπους ή σε μαγεμένους τόπους με ιδιαίτερη σημασία και vibe – όπως η California. Γνώρισα ανθρώπους με διαφορετικές κουλτούρες και στόχους που ενώνονται όμως κάτω από μια αγωνία: να επικοινωνήσουν μέσα από τη μουσική και να εκφράσουν το δικό του πάθος ο καθένας. Ο Γιάννης μέσα από τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο, τριάντα πέντε χρόνια τώρα γίνεται στην ταινία αυτός που ρίχνει την πρώτη κορίνα του ντόμινο που εξαπλώνει την ενεργοποίηση του πάθους σε όλους τους υπόλοιπους.” Νικόλ Αλεξανδροπούλου

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ενδιαφέρον, για τηλεοπτική βασικά χρήση, ντοκιμαντέρ γύρω από τον γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό μουσικών εκπομπών, Γιάννη Πετρίδη. Μουσικό οδοιπορικό, με κεντρικό πρόσωπο τον ραδιοφωνικό παραγωγό Γιάννη Πετρίδη, αποπειράται στο ντοκιμαντέρ της αυτό η Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Ταυτισμένος με μια φωνή του ραδιοφώνου, ο Πετρίδης ξενάγησε γενιές Ελλήνων ακροατών στη μουσική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, προσφέροντας στους θεατές τούς ήχους μιας καινούργιας συναρπαστικής μουσικής, διαμορφώνοντας μιαν άλλη μουσική κουλτούρα. Η σκηνοθέτις διανθίζει τις αφηγήσεις του Πετρίδη με αρχειακό υλικό, που καλύπτει τόσο τη μουσική όσο και τη γενικότερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση της περιόδου, ενώ στο τελευταίο μέρος της ταινίας τον ακολουθεί σ’ ένα ταξίδι στην Αμερική, από τους αυτοκινητόδρομους του Λος Αντζελες και τις γειτονιές του Σαν Φρανσίσκο μέχρι την έρημο του «Τζόσουα Τρι», εκεί όπου ο Χίτσκοκ γύρισε τη σημαντική σκηνή του παρεκκλησιού για την ταινία του «Δεσμώτης του ιλίγγου». Μια ενδιαφέρουσα, τηλεοπτική βασικά, δουλειά -γνωριμία με το πρόσωπο και το έργο του Πετρίδη.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Επειδή μου είναι δύσκολο να γράψω μια αποστασιοποιημένη κριτική για έναν ήρωα των εφηβικών μου χρόνων, την τοποθετώ σε μια ξεχωριστή θέση, ελαφρώς ανεξάρτητα από το κινηματογραφικό περιτύλιγμα του πορτρέτου που προβάλλεται στις αίθουσες.

Τον Γιάννη Πετρίδη τον ανακάλυψα, όπως χιλιάδες πιστοί, στις απογευματινές του εκπομπές στο ραδιόφωνο. Από τις 4 ως τις 5, και από το 1977 μέχρι το 1983 που σταμάτησα να τηρώ το «ζεστό» ραντεβού επειδή ξεπόρτισα μεταφορικά και κανονικά, άκουσα σαν την Ιερή Αποκάλυψη όλο το φάσμα του παλιού ροκ και των σύγχρονων μουσικών τάσεων. Μορφώθηκα γιατί τελικά, πίσω από τις ελεύθερες επιλογές του, υπήρχε μια συστηματοποιημένη διάθεση κατάταξης. Αυτός ο εγκυκλοπαιδισμός τον προφύλαξε από πολλές κακοτοπιές, κι εμάς του ευλαβικούς ακροατές, από το χάος των πληροφοριών γύρω από τη μουσική βιομηχανία. Ο Γιάννης έπαιζε τα πάντα με μια ουτοπική αντικειμενικότητα.

Είναι σαφές ότι προτιμούσε αυτό που μάλλον ονομάζουμε κλασικό ροκ, αλλά δεν δίστασε να βάλει στα πικάπ του και άλλα είδη, μιαρά για τους purists. Επικαλούμενος τους καταλόγους επιτυχιών, είχε το ενωτικό άλλοθι αλλά και την ψυχραιμία ώστε να αποδείξει πως τα φαινομενικά αντικρουόμενα μουσικά είδη συγκροτούν μια ολότητα. Εν μέρει προσβλήθηκε από έναν ιό: ό,τι είναι charted, δεν είναι απαραίτητα διαχρονικό, ούτε αυτόματα καθαγιασμένο. Αλλά χρειαζόταν έναν μπούσουλα (το επαγγελματικό ευαγγέλιο Billboard) και δικαιώθηκε ο ίδιος από τον χρόνο, καθώς δεν πήρε ακραίες θέσεις – μόνο δικαιώθηκε; Είναι ο μόνος ζωντανός θρύλος στο τομέα του. Αντί μιας αυθαίρετης, άρα κι επικίνδυνης φλόγας, άφησε άλλους να πάρουν το ρίσκο των παρακινδυνευμένων προβλέψεων. Είναι και μετριόφρων, και άνθρωπος του μέτρου, και παρά τη μεγάλη δημοτικότητά του κράτησε ένα μυστήριο γύρω από τη ζωή του, προσκαλώντας μας να πιστέψουμε πως στην ψυχή του υπάρχει μόνο μουσική, κλασικός αμερικανικός κινηματογράφος και ροκ λογοτεχνία.

Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, η Νικόλ Αλεξανδροπούλου που σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Once in a lifetime, δεν έχει παρακολουθήσει την πολύχρονη πορεία του Γιάννη Πετρίδη, ούτε τον γνώριζε προσωπικά. Αυτό είναι λίγο κακό και περισσότερο καλό. Σε αντίθετη περίπτωση, θα τον είχε λιβανίσει με μια αγιογραφία, παρασυρόμενη από το πάθος του για τη μουσική. Το λάθος της κινηματογραφικής της διαδρομής είναι πως επιχείρησε να συνδέσει το πορτρέτο του ανθρώπου με μια generic αποτίμηση της υποδομής και υποδοχής των μουσικών ρευμάτων στην Ελλάδα. Στην πορεία, έκανε μερικά βήματα που μπορεί και να εκνευρίσουν τους πιστούς του Πετρίδη, αλλά νομίζω πως προσθέτουν, τουλάχιστον για την κατεύθυνση που ήθελε να πάρει.

Εκτός από μουσικούς παραγωγούς, έβαλε τον Πέτρο Κωστόπουλο να μιλήσει για το «αντίθετο» ραδιόφωνο, που ξεκίνησε στις αρχές των ’90s, και τον Πέτρο Ευθυμίου να δώσει το στίγμα της πολιτικής κατάστασης γύρω από την Επταετία. Επίσης, έθιξε το λεπτό ζήτημα της ενασχόλησης του Πετρίδη, σε διευθυντικό επίπεδο, με τη δισκογραφία, την ίδια στιγμή που εξέδιδε το «Ποπ και Ροκ» και επηρέαζε τις μάζες μέσω του «Ποπ» και του «Ροκ Κλαμπ» από το ραδιόφωνο (ήταν μια αναγκαιότητα της εποχής, το καταλαβαίνω, αλλά και μια αναμφισβήτητη σύγκρουση συμφερόντων). Αν και οι απόψεις που ακούγονται συμβάλλουν στην πολυφωνία και θεωρητικά σε μια πληρέστερη κατανόηση των παραμέτρων που διαμόρφωσαν την περίοδο γύρω από το ροκ ως ιδεολογία, δεν διαφώτισαν περισσότερο το φαινόμενο που ονομάζεται «Γιάννης Πετρίδης». Μάλλον έμπλεξαν τον σκοπό. Καταλαβαίνω την προσπάθεια της εμβάθυνσης αλλά η ρότα δεν κατέληξε σε συγκεκριμένο λιμάνι. Αντίθετα, το πιο δυνατό, αν και ποσοτικά περιορισμένο, σημείο έρχεται στο τελευταίο μέρος, όταν ο Πετρίδης, που συνδέει το σινεμά Καλιφόρνια των πειραιώτικων παιδικών του αναμνήσεων με τη ροκ Γη της Επαγγελίας που επισκέπτεται ανελλιπώς από το 1975, πατάει το χώμα της Καλιφόρνιας και τριγυρίζει οδικώς ή πεζός στον τόπο που είναι η αφετηρία και το τέρμα του ονείρου του. Όλο το κομμάτι που προηγήθηκε όφειλε να πατήσει στο βινύλιο των μουσικών του προτιμήσεων.

Γιατί, όπως φαίνεται και από την ταινία, ο Γιάννης δεν είναι χαρισματικός αφηγητής (υπάρχουν φορές που διστάζει, όταν ο φακός αποτυπώνει τον λόγο του, και γενικεύει, ακόμη και σε πράγματα που σαφώς τον αγγίζουν, όπως στο μοναστήρι που γυρίστηκε ο Δεσμώτης του Ιλίγγου), αλλά ένας άνθρωπος που επενδύει τη συναισθηματική του επικοινωνία μέσα από τη βελόνα που οργώνει τα αυλάκια των δίσκων που αγαπά. Μιλάει καλύτερα με τη στάση του, με τις πράξεις του, με την κάμερα να κλέβει τις αντιδράσεις του. Επομένως, το Once in a lifetime στον πυρήνα του δεν είναι τίποτε άλλο από την εξίσωση (μιας και του αρέσουν οι λίστες) των μουσικών του επιλογών όλα αυτά τα χρόνια, που μας αφήνουν παρακαταθήκη το ανθεκτικό κριτήριο και τη δοκιμασμένη αισθητική του. Αυτή είναι η πολιτική του ιδιότητα, η συνταγή της διάρκειας, το claim to fame του, η ντροπαλοσύνη και η Φωνή του.

Χειμώνας 2009-10 : Πρόγραμμα Προβολών

2009-11-07T02:05:00.000-08:00

18/11/2009

Once In A LIfetime
Της Νικόλ Αλεξανδροπούλου

02/12/2009
Ο Χρόνος Που Απομένει
Του Ελία Σουλεϊμάν

16/12/2009
Moon
Του Ντάνκαν Τζόουνς

13/01/2010
Οι Άντρες Που Κοιτούν Επίμονα Κατσίκες
του Γκράντ Χέσλοβ

27/01/2010
Κυνόδοντας
του Γιώργου Λάνθιμου

Όλες οι προβολές ξεκινούν στις 19:30 στο Σινέ Κρόνιο

θερινο σινεμα : τα συνορα της μοναξιας

2009-08-19T06:40:00.000-07:00

θερινό σινεμά - 20 - 23/08/2009

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

ΗΠΑ, 2008. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γκιγιέρμο Αριάγκα. Ηθοποιοί: Σαρλίζ Θέρον, Κιμ Μπάσινγκερ, Τζένιφερ Λόρενς, Τζον Κόρμπετ, Γιοακίμ ντε Αλμέιδα. 105'

Ενας παθιασμένος, τρελός έρωτας, που καθορίζει τη (συχνά τραγική) πορεία της ζωής μιας ομάδας ανθρώπων, σε ένα καλογυρισμένο, με ωραίες ερμηνείες, μελό.

Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, το νερό, ο άνεμος, η γη και η φωτιά, παίζουν βασικό ρόλο στην ταινία «Τα σύνορα της μοναξιάς», που σκηνοθέτησε ο μέχρι πρόσφατα γνωστός σεναριογράφος Γκιγιέρμο Αριάγκα («Βαβέλ», «21 γραμμάρια»). Στοιχεία που καθορίζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων που ζουν εκεί.

Η ταινία αρχίζει με μια φωτιά που κάνει στάχτη ένα τεράστιο τροχόσπιτο στη μέση μιας έρημης κοιλάδας. Φωτιά που θα ξαναδούμε προς το τέλος της ταινίας και που χρησιμεύει ως αφετηρία για την πορεία τριών, διαφορετικής ηλικίας, και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, γυναικών. Και πρώτα η Τζίνα (μια πάρα πολύ καλή Κιμ Μπάσινγκερ), που μαζί με τον εραστή της καίγεται στη φωτιά και που την τραγική ιστορία της, ιδιαίτερα την παράνομη, παθιασμένη σχέση της με τον παντρεμένο Νικ (Γιοακίμ ντε Αλμέιδα), παρακολουθούμε σε διάφορα φλας-μπακ. Στα ίδια φλας-μπακ παρακολουθούμε και την ιστορία της ανήλικης κόρης της, υπεύθυνης για τη φωτιά, η οποία, σε μια παράλληλη ιστορία που θυμίζει εκείνη του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας», φεύγει με το γιο της γυναίκας του εραστή της μάνας της, για να τον εγκαταλείψει όταν γεννά το παιδί τους. Ενώ, με τη μορφή πια της Σαρλίζ Θέρον, επιδίδεται, έχοντας πιάσει δουλειά ως γκαρσόνα, σε εφήμερες ερωτικές σχέσεις με διάφορους άντρες, σε μια προσπάθεια να ξορκίσει τις αμαρτίες της μητέρας της. Κάποτε, όμως, θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει την κόρη της Μαριάνα (αποκάλυψη η νεαρή Τζένιφερ Λόρενς) που την είχε εγκαταλείψει βρέφος και η οποία τώρα χρειάζεται τη βοήθειά της.

Ο Αριάγκα κινήθηκε στα συνηθισμένα καλούπια του μελό, για να στήσει ωραίες, πρέπει να πω, σκηνές, με εικαστικά όμορφα πλάνα (η φωτογραφία είναι του Ρόμπερτ Ελσγουιτ), όπου οι χώροι -η έρημος και η μικρή, καταπιεστική πόλη όπου ζουν την άχαρη ζωή τους τα διάφορα πρόσωπα- παίζουν σημαντικό ρόλο, χωρίς όμως την πνοή εκείνη που θα έδινε στην ταινία μιαν άλλη πιο δυνατή, μαζί και ποιητική πνοή. Στα συν της ταινίας, οι πολύ καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα των τριών πρωταγωνιστριών. (Μικελίδης - Ελευθροτυπια)

....σαν παλιο σινεμα !

2009-07-07T08:40:00.000-07:00

Η κινηματογραφική λέσχη σερρών ''στιγμές της πόλης'' σε συνεργασία με τον θερινό σινεμά παρουσιάζουν, από την πέμπτη 16 ιουλίου και για μια βδομάδα,την τελευταία δημιουργία του κωστα γαβρα ''παράδεισος στη δύση''.

Ο παγκόσμιος Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά από 42 χρόνια διεθνούς κινηματογραφικής πορείας, για να κάνει το πρώτο του φιλμ στην πατρίδα του. Tα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν από τις Γαλλικές Άλπεις, συνεχίστηκαν σε προάστια του Παρισιού για να καταλήξουν στην καρδιά του Παρισιού, στα Ηλύσια Πεδία. Στη συνέχεια, οι συντελεστές μεταφέρθηκαν στην Κρήτη για πέντε εβδομάδες, ενώ τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στο Λαύριο.

To σενάριο συνυπογράφουν ο Κώστας Γαβράς και o Jean Claude Grinberg, οι οποίοι συνεργάστηκαν επίσης στο σενάριο των ταινιών "Τσεκούρι" και "Αμήν".

Το ρόλο του Ηλία, πρωταγωνιστή της ταινίας, ερμηνεύει ο γνωστός Ιταλός ηθοποιός Riccardo Scamarcio, τον οποίο γνωρίζουμε ήδη από τα “Romanzo Criminale”, σε σκηνοθεσία Μικέλε Πλασίντο, και "O αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι". Ο Scamarcio θα πρωταγωνιστήσει στη νέα ταινία των αδελφών Νταρντέν.

Η ιστορία

Όπως στην Οδύσσεια, είναι στη θάλασσα της Μεσογείου που αρχίζουν οι περιπέτειες του Ηλία, ενός ήρωα που δεν τον συνοδεύουν θρύλοι. Πάνω από την ίδια θάλασσα, κάτω από τον ίδιο ήλιο και τον ίδιο ουρανό που γεννήθηκε o πολιτισμόs μας. Μετά από πολλές περιπέτειες, μια στάση στον παράδεισο κι ένα σύντομο πέρασμα από την κόλαση, η επική περιπλάνηση του ήρωά μας ολοκληρώνεται με τρόπο μαγικό στο Παρίσι. Το Παρίσι που λάμπει κατά τον ανήσυχο ύπνο του κάθε περιπλανώμενου, στα πιο βαθιά του όνειρα. Το «Παράδεισος στη Δύση» φιλοδοξεί να αντικατοπτρίσει τη διαδρομή, την περιπλάνηση, την ιστορία των ανθρώπων -που σαν εμάς ή σαν τους γονείς μας πριν από μας- διασχίζουν τη γη και αψηφούν τους ωκεανούς και τους ένστολους, αναζητώντας μιαν εστία.

Η ιστορία του Ηλία δεν είναι αυτή του Οδυσσέα ούτε αυτή του Jean Claude ούτε η δική μου. Αλλά αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον Ηλία, αυτόν τον ξένο που δεν μου είναι ξένος.
Κώστας Γαβράς

Παραγωγή

Tα γυρίσματα της πρώτης γαλλο-ελληνικής συμπαραγωγής του Κώστα Γαβρά "Eden is West" ξεκίνησαν στην Κρήτη την Τρίτη 13 Μαΐου 2008, από την παραλία και το φοινικόδασος του Βάι, συνεχίστηκαν στη Σητεία, στην παραλία της Αγίας Φωτιάς στο Λιβυκό Πέλαγος, και μέχρι τις 14 Ιουνίου που αναμένεται το τέλος των γυρισμάτων, ο διάσημος ΄Ελληνας σκηνοθέτης , το κινηματογραφικό συνεργείο και όλο το team των Ελλήνων και ξένων ηθοποιών θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφτούν πολλά μέρη της Κρήτης:την Αγία Γαλήνη, τα Μάλλια, το Κακό Όρος και το ορεινό χωριό Μοχός. Μεγάλο μέρος των γυρισμάτων θα γίνουν στους χώρους του ξενοδοχειακού συγκροτήματος ALDEMAR "ROYAL MARE VILLAGE" και "KNOSSOS ROYAL VILLAGE", στοξενοδοχείο CAPSIS ELITE RESORT "ΟUT OF THE BLEU", στο GRECOTEL AMIRANDES και στο PORTO ELOUNDA Deluxe Resort.

Σκηνοθεσία

Ο Κώστας Γαβράς γεννήθηκε σε ένα χωριό της Αρκαδίας το 1933. Τελείωσε το σχολείο στην Αθήνα, σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτης σε κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Ρενέ Κλερ, ο Ζακ Ντεμί, ο Ιβ Αλεγκρέ, ο Ρενέ Κλεμάν, ο Ανρί Βερνέιγ. Η ταινία του "Ζ" του 1969 έχει τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν στο Φεστιβάλ των Κανών, καθώς και με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ ήταν υποψήφια για πέντε συνολικά Όσκαρ. Τo "Missing" ("O Αγνοούμενος", 1982) τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ Κανών, βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για τον Τζακ Λέμον καθώς και Όσκαρ σεναρίου. Από το 1971 έως 1973 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Σκηνοθετών στη Γαλλία και από το 1982 έως το 1987 υπήρξε πρόεδρος της Γαλλικής Ταινιοθήκης, αξίωμα που ασκεί και σήμερα, αφού επανεξελέγη.

Επιλεκτική Φιλμογραφία:
"Un homme de trop" (1967), "L' Aveu" (1971), "Z" (1969), "Clair de Femme" (1979), "Μissing" (1982), "Ηanna K." (1983), "Betrayed" (1987), "Music Box" (1989), "Mad City" (1997), "Amen" (2002), "Le Couperet" (2005).

Βιογραφικό του Riccardo Scamarcio

Ο Riccardo Scamarcio γεννήθηκε στο Τράνι της Νότιας Ιταλίας και παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Ρώμης . Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο με την ταινία “Τα Καλύτερά μας Χρόνια” του Μάρκο Τούλιο Τζορντάνα, , αλλά ήταν το 2004 που ο Ρικάρντο έκανε στροφή στην καριέρα του με την ταινία “Τρία Μέτρα Πάνω από τον Ουρανό” του Λούκα Λουτσίνι.

2002 “Τα Καλύτερά μας Χρόνια” του Marco Tullio Giordana
2004 “Τρία Μέτρα Πάνω από τον Ουρανό” του Luca Lucini
2005 “Ο Τέλειος Άνθρωπος” του Luca Lucini
“Texas” του Fausto Paravidino
“Romanzo Criminale” του Michele Placido
2007 “Το Εγχειρίδιο του Έρωτα 2 (Το Επόμενο Κεφάλαιο)” του Giovanni Veronesi
“Ho Voglia Di Te” του Luis Prieto
“Ο Αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” του Daniele Luchetti
“Go Go Tales” του Abel Ferarra
2008 “Colpo d’ Occhio” του Sergio Rubini
“Il Grande Sogno” του Michele Placido
“Παράδεισος στη Δύση” του Κώστα Γαβρά
“Italians” του Giovanni Veronesi

2009 “La Prima Linea” του Riccardo De Maria